NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA ŻYWO
- Kręcisz? - Tak.
Dzieją się wokół nas dziwne rzeczy.
Gdzie nie pójdziemy, ludzie atakują się nawzajem.
Spójrzcie na to.
Kto mógł, ten uciekł. Zostali tylko psychopaci.
Oni nie umierają. Nie da się ich zranić.
Jeśli ktoś to słyszy, pomóżcie nam.
Nie zniosę tego dłużej.
- Tolga. - Co?
Spójrz.
Tam.
Chyba skoczy.
Nic ci nie jest?
Chyba nie żyje. Co jest?
Tolga...
Uciekaj!
- Tolga! - Biegnij!
Tolga!
- Uciekaj! - Chodźcie tu!
Szybciej!
Tolga! Chodź.
- Biegnij. - Tolga!
Niech to szlag!
- Spokojnie. - Co zrobimy?
Cholera!
Zaczekaj.
Będzie dobrze.
Szlag...
Chodźmy.
Chodź, skarbie.
- Biegiem. - Dobrze.
- Szybko. - Biegnij.
- Tolga... - Biegnij!
- Ukryjmy się. - Ktoś tam jest.
- Patrz. - Gdzie?
Nie rób tego!
- Bolało? - Widziałeś?
Co ty zrobiłeś?
- Pokażę ci, jak się to robi. - Nie!
- Nie pokazuj się. - Hej, wy!
- Chodźcie tu! - Uciekaj!
- Biegnij! - Idą tu!
- Biegnij! - Tolga!
Nie oglądaj się!
Tolga!
Niech cię szlag!
Tolga!
Puśćcie mnie!
Puśćcie, proszę!
Puśćcie mnie.
Zostawcie mnie!
Co my tu mamy?
Dajcie mi spokój!
Witajcie w nowym Stambule, przyjaciele.
Jestem Faysal Erdem.
Znany biznesmen z sukcesami,
od kilku dni tajemniczy człowiek wyjęty spod prawa
i Nieśmiertelny.
Puść mnie.
Tak jak wielu z was.
Pamiętajcie, co dla was zrobiliśmy.
Bądźcie gotowi uwolnić dziką część siebie,
żegnając się z częścią, która jest uległa.
W końcu nie macie już problemów egzystencjalnych.
Puśćcie mnie, błagam! Wypuśćcie mnie!
Zamykanie dróg i izolowanie nas nic nie zmieni.
Durnie.
To miasto jest teraz nasze!
Ale oczywiście...
- Proszę! - ...wciąż są wśród nas...
- Puść mnie! - ...śmiertelnicy.
- Ty draniu! - Chcę...
- Puść mnie. - ...coś im ogłosić.
Jest dla was miejsce wśród nas.
Co ty na to?
Nigdy!
- Zabieramy ją. - Puśćcie.
Nie róbcie tego.
- No dobra... - Puśćcie!
- Nie! - To ostatnie ostrzeżenie.
Albo do nas dołączycie, albo spotka was koniec.
Czas wybrać stronę.
Stambuł ogarnął chaos.
STAMBUŁ W CHAOSIE!
MIASTO MILCZY
To miasto duchów.
Chaos i niepokój rządzą na ulicach Stambułu...
...list do przewodniczącego parlamentu...
...unikać osób...
Szacuje się, że liczba ofiar jest wysoka.
...przemoc dotyka mieszkańców...
Chaos w dzielnicach Stambułu gwałtownie rośnie.
Pan Faysal...
CHAOS W STAMBULE!
Moja duszo.
Gdzie jesteśmy?
Żartujesz?
W miejscu, które podbił Mehmed.
W Konstantiniyye.
Obróć się.
STAMBUŁ, 1459 ROK
STAMBUŁ, 2019 ROK
Wchodzimy.
Ostrożnie.
Powoli.
- Podnieś go. - Ostrożnie.
- Powoli. - Uwaga na głowę.
Połóżcie go.
Delikatnie.
Powiedz coś.
Nic mu nie jest?
Wszystko bez zmian.
Porusza oczami.
Jest w przeszłości.
Gdzie go znalazłeś?
W dziwnym miejscu.
Leżał na brzegu cieśniny Bosfor
i trzymał w dłoni klucz.
A jeśli to przez ten klucz? W końcu należy do nich.
Może znajdziemy coś w archiwum.
Może klucz robi mu krzywdę, jak lek Nisan.
Nie mówmy o niej.
Jaki mamy plan?
Skoro klucz coś mu robi, zabierzmy go.
Cholera!
W porządku?
Co to było?
- Spróbuję jeszcze raz. - Nie!
Może robisz mu krzywdę.
- Zaczekamy, aż się obudzi. - Jak długo?
Nisan może tu przyjść.
Możemy tylko czekać i przygotować się na najgorsze.
Dawaj, stary.
Dawaj.
Wróć do nas.
Tu musimy się rozdzielić, Harunie.
Harun!
Jesteś rozkojarzony.
Tak...
Harun.
Nie ruszaj się. Twój wróg jest bezlitosny.
Nie ruszaj się!
Daj spokój, tato.
Co?
Jak udało ci się tak zakraść?
Będziesz świetną wojowniczką.
To sekret. Nie mów tacie, bo będzie zły.
Wybacz.
- Pójdę już. - Nie. Chodź z nami.
Żadnych kobiet w garnizonie.
To czemu mnie wpuszczają?
To twój dom, a to mój.
Możesz mnie odwiedzać, kiedy chcesz.
Do zobaczenia.
Czekają na nas. Nie możemy się spóźnić.
Chodźmy.
- Córko... - „Córko”?
Mówisz tak tylko, gdy jesteś na mnie zły.
Jesteś zły?
No, no...
Jesteś mądrą dziewczynką.
Jak mówię, gdy nie jestem zły?
„Moja Şirin”.
Moja Şirin...
Miałem...
taki sztylet.
I koszulę.
- Widziałaś je? - Nie.
Może miałeś je, gdy mama żyła.
Nie wiem. Były ważne?
Tak.
Bardzo.
Proszę.
Chodźmy.
Świetnie.
Zaklęte przedmioty zniknęły.
I nie wiem, jak wrócić.
Doskonale.
Hej, ty.
- Wujku Azimie! - Tak?
- Tata coś chce. - Azim...
Tak?
Pójdziemy do Złotej Bramy?
- Do Złotej Bramy? - Tak.
Pewnie. Ale bez Şirin.
W porządku. Chodź tu.
Moja Şirin.
Jesteśmy przyjaciółmi. Powiedz mi, o co chodzi.
Mówisz o Złotej Bramie i zegarze słonecznym.
Wiesz coś o Kopule Sępów?
Ależ tak! To biblioteka czasu.
Ale nikt w nią nie wierzy. To mit.
Skąd wiesz? Może istnieje.
Mierzenie czasu nie jest łatwe.
Astronomia, wszechświat, inne krainy...
To część mojej pracy. Znam się na tym.
A jednak nie wiedziałeś, że ukryto tam zegar słoneczny.
- Co takiego? - Właśnie.
W Kopule?
Żartujesz.
Poważnie?
Chodźmy! Jeśli istnieje, będę wniebowzięty.
Co tam zobaczyłeś?
Tutaj też.
Wszędzie zostawia swój ślad.
Zabił pięciu wezyrów. Zwą go Zabójcą Wezyrów.
Wiesz co?
Ktoś musi go powstrzymać, bo inaczej nie przestanie.
Chodź. Wymyślmy, jak wejdziemy do środka.
- Nie wpuszczą nas? - Skąd.
Tam jest skarbiec.
Ale wiem, kto nam pomoże.
Zaczekaj tu. Zaraz wracam.
Nie ruszaj się.
Wykaż się, Azim.
Czy coś może pójść po mojej myśli?
To wszystko na nic.
Sułtan przeniósł zegar. Nie ma go tam.
Skąd wiesz, że go szukam?
To, że tu jesteś, to twoja klątwa.
Moją klątwą jest wiedza, Hakanie.
Jesteś Wyrocznią.
Muszę wrócić do domu.
Zeynep i Wierni mnie potrzebują. Pomóż mi.
Zegar pomoże ci odejść,
ale tu wrócisz.
Co takiego?
Zastanawiałeś się, czemu klucz cię tu przeniósł?
Ale co ja mogę tu zrobić?
Nie mam ani koszuli, ani sztyletu.
To ty jesteś bohaterem, a nie te przedmioty.
Nie wątp w swoją siłę.
Siła jest twoim przeznaczeniem.
Nigdy...
nie wątp w swoją siłę.
Siła jest twoim przeznaczeniem.
Tato!
Zmienisz przeszłość i przyszłość.
Harunie.
Miałeś zaczekać. Co robisz?
Znalazłeś kolejny ślad?
Nawet się nie odezwie.
- Azimie... - Co jest?
Co?
Wiem, kim jest Zabójca Wezyrów.
Zabójca Wezyrów?
- No to go złapmy. - Nie tak szybko.
To potężna organizacja.
Najpierw potrzebuję paru rzeczy.
Zostaw. Ja to zrobię.
Kobieta nie zrobi tego dobrze?
Na pewno zrobi,
ale nie powinna.
Kobiety są delikatne.
Błagam...
Ktoś idzie.
Ukryjcie się.
Jest tu kto?
Spokojnie. To ja.
Bez nerwów.
Co jest?
Poświęciłem swoje życie, a i tak mnie nie akceptujecie.
Czego chcesz od wielkiego wezyra?
Pomóżcie biednemu poddanemu.
- Z drogi! - Jestem zdesperowany.
Dużo wycierpiałem.
Nie.
Nie!
Proszę, na Boga.
Wiem, kim jest Zabójca Wezyrów.
Wiem, kim jest zabójca.
Chcę dobrze. Mam informacje.
Puśćcie go.
Niech mówi.
Zabójca Wezyrów to jeden z Nieśmiertelnych.
Nie zabijają bez powodu.
Mają plan.
Nieśmiertelni, tak?
Jeśli zabierzecie mnie do sułtana, wyjaśnię mu to,
a on zleci wykonanie przedmiotów, którymi ich pokonam.
Rozumiem.
Ale nie mogę zawracać sułtanowi głowy
wymyślonymi stworzeniami, demonami i upiorami.
Nie wie pan o Nieśmiertelnych?
Oni istnieją.
- Przecież się ujawnili... - Dość!
Ja nie kłamię!
Zabiorę pana do ich przywódcy.
To ona za wszystko odpowiada!
Proszę...
Skoro masz taką pewność,
daj mi dowód, że znalazłeś zabójcę.
Wtedy zabiorę cię do sułtana. Jedziemy!
Proszę mnie wysłuchać!
W drogę!
- Smacznego. - Dzięki. Dobranoc.
- W końcu. - Nie narzekaj.
Sama chciałaś tu pracować.
Nie jest łatwo dowodzić, ale mogę ci pomóc.
Nie, dzięki. Ubrudzisz się.
Zobaczmy...
Jesteś niecierpliwy.
Gdy widzisz dobry ruch, szukaj lepszego.
Pamiętaj o tym.
Szach.
To do ciebie nie pasuje, Valeriya.
Zasługujesz na więcej.
Ja jestem zadowolona, Doktorze.
Chcę, by każdy wykonywał swoje zadania.
Racja.
Król ma rolę reprezentatywną.
Prawdziwym władcą jest hetman.
Co tu robisz?
Tęskniłem. Chcę z tobą być.
Doktor tu jest. Nie mogę.
Nie obchodzi mnie to.
- Nie odejdę. - Przestań.
Zostanę tu.
Zaczekaj na zewnątrz. Zaraz przyjdę.
- Pośpiesz się. - Dobrze!
Kto to? Często go z tobą widuję.
- Taka praca. - To zwykły akindżi?
Czy ja kiedykolwiek wykonałam zły ruch?
Szach...
i mat.
Tawerna wciąż jest czynna.
A jeśli ktoś nas zobaczy? To niebezpieczne.
Nawet mnie nie wysłuchasz?
Muszę z tobą być, jeśli chcę, byś była moja.
Odsuń się!
W porządku.
Pójdę sobie.
Ale nie bez nagrody.
Jakiej?
Dobrze wiesz.
Bardzo cię kocham, moja duszo.
Ale musisz wyjść.
Muszę się wyspać. Nie możesz tu zostać.
Dobrze.
Jak chcesz.
Stój!
Azim?
Śledziłeś mnie?
Nie jesteś Harunem!
To absurd. Odłóż to.
Skąd wiedziałeś, gdzie jest Kopuła?
Odkrycie i przeniesienie zegara
było tajemnicą.
Harun nie mógł o tym wiedzieć.
Marnujesz mój czas.
Spójrz.
Znalazłem Wezyra. Muszę powiedzieć wielkiemu...
Harun wiedziałby, że wielki wezyr nie przyjmuje w nocy.
Kim jesteś?
W porządku.
Wszystko ci powiem.
Ale obiecaj, że mi pomożesz.
- Co jest? - Co?
- Co to? - Straż!
- Chronić wezyra! - Na pozycje!
- Skąd ta strzała? - Szybko!
Chrońcie go!
- Wezyrze! - Rozdzielić się!
- Szybko! - Wezyrze!
Pomocy!
- Przeszukajcie dachy! - Szybko!
- Sprawdźcie okolicę! - Pomocy!
Stój. Dokąd idziesz?
Poznajesz mnie?
Rozmawiałem z wielkim wezyrem. Przyniosłem dowód.
Poznaję cię, żebraku.
Nie kłopocz się.
Wielki wezyr został w nocy zaatakowany
i zmarł.
Z drogi!
- Wyznaczono zastępcę. - Oczywiście.
Skarbnika, Ahmeta Pashę.
Ale nie możesz z nim rozmawiać.
Z uwagi na liczne zabójstwa urzędnicy mają unikać ludzi.
- On z nim rozmawia. - On to nie ty.
To Mistrz Hüsrev.
Ma wielu uczniów.
Jest bardzo wpływowy.
Chodźmy.
Mistrzu Hüsrev!
Proszę zaczekać. Wiem, kim jest Zabójca Wezyrów,
ale nikt mnie nie słucha.
Wiesz, kim jest zabójca?
Powiedz, żebyśmy mogli przysłużyć się rządowi.
Powiedz mi. Zajmiemy się tym.
Co to?
Strzała zabójcy.
Proszę go nie słuchać. To wariat.
Poświęć się
innej sprawie, młody człowieku.
Zawróć,
nim będzie za późno.
Podążanie złą ścieżką przysporzy ci tylko bólu.
Zanim się zorientujesz, umilkniesz,
oślepniesz
i w końcu przestaniesz oddychać.
A życie jest piękne.
Faysal...
Nie wiadomo, co z nim.
Dramatyzujesz.
To Hakan. Da radę. Obudzi się, zaufaj mi.
- Gdzie Zeynep? - Z choinki się urwałeś?
- Nie. - Widziałeś miasto?
No tak. Racja.
Co za szaleństwo.
Ocknąłem się w szpitalu,
więc trudno było tu dotrzeć.
Ludzie całkowicie oszaleli.
Słyszałem w getcie historie...
Nieśmiertelni wszystkich przemienili.
- Mają to, czego chcieli. - To znaczy?
Ci wszyscy ludzie byli Nieśmiertelnymi?
Jak udaje im się kontrolować tyle umysłów?
To nie do końca tak. To coś innego.
Ale zrobili niezły bajzel. Wszyscy atakują się nawzajem.
Więc to podpada pod naszą działkę. Gdzie Zeynep?
Gdzie ona jest?
Zeynep i Aylin zażyły ten lek.
I jak?
Przywykłaś do nowej siebie?
Rozumiem.
Strach przed śmiercią,
obawy o przyszłość, fizyczny ból... To wszystko osłabia.
My jesteśmy inni. Silni.
Zasady nas nie powstrzymają. Nie jesteśmy ludźmi.
Nie musimy tuszować swojej nieudolności materialnym bogactwem.
Nie robimy nic złego.
Zaufaj mi.
Ustalamy nowy porządek...
na bazie daru nieśmiertelności i naszej rzeczywistości.
Wyobraź sobie świat bez odpowiedzialności,
bez zasad, pełen niekończącej się przyjemności.
Nie ma w nim miejsca dla śmiertelników.
Tak. Przykro mi.
Dni twojej lojalności wobec Hakana minęły.
Byłam wierna Obrońcy, nie Hakanowi.
Świeże warzywa!
Jeśli mówisz prawdę, będę świadkiem ważnej chwili.
Pięćsetletniej podróży!
Musisz coś przynieść z powrotem.
Gdyby to było możliwe,
zabrałbym sztylet i koszulę i wykończył Wezyra.
Ale wszędzie mają swoich ludzi.
Nie da się zdobyć sztyletu przed czasem.
Co z nim zrobisz?
Wykończę Wezyra.
Nie wskrzeszą jej ponownie?
Spójrz na tę wodę.
Kamień zatrzyma ją na chwilę,
ale wciąż płynie.
Jeśli zakręcisz kurek,
nie będzie kałuż ani przecieków.
Nie można oczekiwać innych rezultatów, robiąc wciąż to samo.
Jest inny sposób?
Rusz głową. Chodźmy.
No chodź!
Wiesz co?
Na początku myślałem, że to ty jesteś Obrońcą.
Poważnie.
Jesteś mądra i silna.
Hakan straci na twojej nieobecności.
Beze mnie jest niczym.
Żyłam dla tej sprawy od urodzenia.
A co się stało?
Zjawił się Hakan i wszystko zniszczył.
To ty na to wszystko zasługiwałaś.
Dołącz do nas i weź, co ci się należy.
Mogę ci zaufać?
Płynie we mnie krew Nieśmiertelnych.
Dobrze.
Udowodnij to.
Hakan wrócił. Zabierzmy mu klucz.
Rozdzielmy się.
Zbyt szybko zaufałeś Zeynep. Już raz zmieniła stronę.
Może masz rację.
Ale sama dwukrotnie straciłaś klucz.
Skup się na sobie.
Trwa atak, którego nie umiałeś zorganizować.
Tak.
Atak, który nie ma końca.
Chodź, Wezyrze!
Troje poszło na górę.
Zeynep tu jest.
Oto pracownia czasu.
Miejsce, w którym mierzy się czas
i które daje mi zarobić na życie.
Trochę zabałaganiona i stara,
ale da radę.
- A zegar słoneczny? - Racja. Na podwórku.
Za mną.
Jest.
- To on. - Poprosiłem o niego,
by zmierzyć czas.
Powinien działać, skoro Wyrocznia tak mówi.
Jednego nie rozumiem. Widzisz te symbole?
Nie pasują do siebie.
Takie same są na kluczu.
Wiesz, jak je ułożyć?
Tak.
- Pomóż mi. - Do dzieła.
Zaczekaj.
Co się stało?
Co robisz?
Nie mogę wziąć niczego z przyszłości,
ale może mogę zabrać coś stąd.
Spróbuję.
No dobrze.
Pomóż mi.
- W tę stronę. - Bismillah.
Jeszcze.
Dość.
Udało się.
Już dobrze.
Spokojnie. Nieśmiertelni tu są.
- Weź klucz. Musimy uciekać. - Co?
Weź klucz, Hakan.
Spokojnie. Weź go.
- Wiejcie. - Klucz.
- Burak! - Burak!
Zeynep.
Nie ruszaj się.
Dobrze cię widzieć.
Ani kroku.
Nie wygłupiaj się. Spokojnie.
To ja.
Burak.
Kocham cię.
Pamiętasz, jak tu byliśmy?
Chodźcie.
Szybko, Hakan.
Zawsze cię kochałem
- i byłem wierny... - Nie jestem już Lojalną.
Zeynep?
Uciekaj!
Chodź.
Są na dole!
Chodźcie.
Zasługuję na pożegnanie, prawda?
To nowy świat. Możesz do nas dołączyć.
Zostań Nieśmiertelnym.
Mam...
ostatnią prośbę.
Wiedz, że kochałem cię...
do ostatniego oddechu.
Był dobrym chłopakiem.
Prawda?
Jaki mamy plan?
Znaleźć Hakana i odzyskać klucz.
W co my się wpakowaliśmy?
Burak nie żyje. Nieśmiertelni nas gonią.
Straciliśmy dom.
To się dzieje naprawdę?
Jak Zeynep mogła to zrobić?
To już nie jest Zeynep.
Ją też przekreślimy?
Nikogo nie przekreślamy.
Klucz przeniósł mnie do ciała pierwszego Obrońcy.
Rozwiążemy to w przeszłości.
Napisy: Kinga Zofia Stando