Gün bitmeden anahtarı yerleştireceğiz...
...geçidi açacağız...
...sonra da İstanbul bizim olacak.
[derin nefes alır]
[Nisan] Gerçekten teşekkür ederim.
Senin işini bitirdim.
Şimdi sıra sevdiklerinde.
[telefon çalar]
[telefon titreşim sesi]
[bağlanamama sesi]
[inler]
[EKG cihazı biplemesi]
Korkuttum mu? Pardon.
Yok, ben dalmışım öyle.
Çok şıksın.
Sağ ol. Kurabiye aldım.
- [Nisan] Burak nasıl? - Sağ ol.
[Zeynep] Yani kurabiyeler için.
Burak için de tabii.
İyi işte. Bekliyoruz öyle.
O ne?
Vitamin.
Dikkat ediyorum kendime bu ara. Sana da yaparım istersen.
Olabilir.
Ay, pardon ya. Ben şaşkınlıktan öyle bir an sormadım.
Ben bir şeyler alacağım içecek, ister misin? Yani kahve filan.
Kahve acizler içindir.
Şaka yapıyorum. Takılma sen. Bak keyfine.
Tamam, ben geliyorum.
[Rüya] Vezir, "Kahve acizler için." derdi.
Siktir!
[kapı açılır]
[Zeynep] Bırak onu!
En zekileri sen değil miydin? Nasıl anlayamadın kim olduğumu?
[Zeynep zor nefes alır]
[Zeynep inler]
[Zeynep] Siktir.
[Zeynep nefes nefese]
Ah! Bırak!
[kapı açılır]
Biz de seni bekliyorduk Muhafız.
[Hakan] Tabii, insan aptal gibi hissediyor kendini.
Ama pişman değilim.
İnsan olmak böyle bir şey çünkü.
İki güzel söze inanırız.
Olmayacak birine âşık oluruz.
Üstüne hatalar yaparız.
Hatta o hataları tekrar tekrar yaparız.
Sevmiştim.
Yalan yok.
Ama her ne olursa olsun
o anahtarı bana vereceksin.
Konuşmaya gelince hepiniz o kadar güzel konuşuyorsunuz ki.
Ama icraata gelince...
Hmm? Yap.
Yap, öldür beni.
Öldür.
Nasıl olacak?
Hançerin nerede?
Hmm?
Gömleğine ne oldu? Çalışmıyor mu?
Hançerim yok.
Ama seni betona gömüp yüzyıllarca orada hapsedebilirim.
O işler öyle o kadar kolay olmuyor.
Sen de fark etmişsindir ki ben diğer Ölümsüzlerden birazcık farklıyım.
[Hakan] Evet.
Aynalardan konuşup karşıma çıkamayacak kadar korkaksın.
Karşında değildim ama sana senden daha yakındım Hakan.
Gözlerindeydim.
İçindeydim.
Her adımını takip ettim.
Aynaya her baktığında beni görecektin. Bu yüzden kendine bile düşman oldun.
Sonra sana bir hedef lazım oldu.
Ben de Burak'ı seçtim.
O da ölüyor şimdi.
Senin yüzünden.
Tabii bir de anahtar var.
Anahtarı bulmak için beni kullandın.
Bravo sana.
Geçmişe gitmeni ben istedim.
Böylece bana anahtarla ilgili bilgi verecektin.
[Hakan] Vezir'in bugün aradığı anahtar
Muhafız'ın kılıcında.
[Nisan] Ölmeyi dileyeceksin demiştim ya?
Ölmekten beter edeceğim seni.
Yorma kendini.
Yorma.
Âşık oldun ya bana. Hatırlasana.
[bağırır]
- [Nisan] Delireceksin. - Sus!
-Çok delireceksin. - Kapa çeneni!
Aşktan ölen olacaksın.
- Sus! - [Nisan] Gün bittiğinde bitecek.
Gün bittiğinde yok olacaksınız hepiniz!
- Yeter! - [Nisan] Hepinizi öldüreceğim!
[Zeynep] Lütfen artık aç gözlerini.
Lütfen.
[Kâhin] Zeynep, sen aşkına ölüm getireceksin.
Hayır.
Hayır, o sen olamazsın. Lütfen. Lütfen, şimdi değil.
Hayır.
Hayır. Ne olur şimdi değil. Lütfen.
Lütfen.
Ne olur, lütfen Allahım, o olmasın lütfen.
Bir susmadın ya.
Burak!
İnanmıyorum, uyandın mı?
İnanamıyorum, iyi misin?
Burak! Burak.
Vezir, Nisan'mış.
Sana haksızlık etmişiz. Çok özür dilerim, benim gerçekten hayatımı kurtardın!
İnanamıyorum!
[Burak inler]
Pardon. Çok özür dilerim. Çok özür dilerim. İyi misin?
İyi misin? Affedersin, çok özür dilerim. Allahım, inanamıyorum,
ilk defa bir duam gerçek oluyor, bir dileğim gerçek oluyor!
İnanamıyorum!
Elini ver.
Ne?
Elini ver elini.
Bu neydi şimdi?
Dövme.
Sen mi yaptın?
Evet. Nasıl olmuş?
Berbat.
[öksürür]
Tamam, tamam.
Dur, sakin ol. Dur lütfen.
Dur, dinlen sen artık, tamam.
Akbaba Kubbesi.
Ne?
Vezir...
Anahtarı konuşuyorlardı.
Bulun. Akbaba Kubbesi.
[metal detektörü bipler]
Pardon, üzerinizdeki metal eşyaları bırakıp bir kez daha geçer misiniz?
[mermi sürme sesi]
[herkes bağırır]
[kapı açılır]
[Faysal] Hakan.
Karım öldü benim.
- Senin yüzünden. - [Nisan] Faysal.
[Faysal] Biliyor musun, aslında Rüya haklıydı.
Onu dinlemeliydim.
[silah patlar]
Iska.
[boş kovan sesi]
İnsan dediğin beş para etmez bir şey.
[mermi sürme ve boş kovan sesi]
Ama ben onun mirasını yaşatacağım.
[Nisan] Şimdi değil.
Faysal...
[Nisan] Daha çok acı çekmeli.
[kapı çalınır]
[kapı açılır]
[Zeynep] Burak bir bilgiyle geldi.
Akbaba Kubbesi diye bir yer.
Bir efsane.
[Zeynep] Efsaneye göre Yedikule Zindanları'nın altında
yedi tane akbaba heykeli varmış.
Yedi Ölümsüz gibi mi?
Aynen öyle. Zamanın kaydı burada tutuluyor.
Dünyanın başlangıcından itibaren.
Kıyamet günü de dâhil.
Gün batmadan orada olacaklar.
[Berrin] Gün batımına birkaç saatimiz var.
[Aylin] Ne yapacağız?
Gömlek çalışmıyor gömlek.
Çalışsa sıkıntı yok da.
Gömlek çalışsa da hançer yok.
Tamam, bunları biliyoruz zaten. Olumsuzlukları sıralamayın saçma sapan.
[Arif] Doğruları söylüyoruz, ne var?
[Aylin] Tamam. Az zamanımız var diyorum. Kavga etmeyin.
[Zeynep] Doğru.
Bir çözümünü bulacağız. Durun bir düşünelim.
Çözüm belli.
Beni öldürmen gerek Zeynep.
Gömleğin gücünü geri kazanmasının tek yolu bu.
Kâhin'in dediklerini hatırla.
Levent'le Rüya birlikteyken
tılsımlı objeler gücünü kaybettiğinde ne demişti Kâhin?
Ancak Muhafız ölürse
- objeler gücünü geri kazanır. - [Zeynep] Hayır
- bu saçmalık. Bunun başka bir yolu olmalı. - Zeynep, başka bir yolu yok.
Anahtarı ve hançeri almanın tek yolu bu.
- Bu değil. Hayır. - Zeynep, dinle beni.
- Hayır. - Zeynep, dinle beni!
Duygularımızla hareket etmememiz gerektiğini sen öğrettin bana.
Eğer öyle olsaydı Vezir sorduğunda seni seçerdim,
İstanbul'u değil.
Doğru olanı yaptığımı söyledin.
Şimdi doğru olanı yapma sırası sende.
Vezir oyunu çok iyi oynadı arkadaşlar.
Hep bizden bir adım öndeydi.
Ama şu an gömleğin gücünü kaybettiğini sanıyor.
Eğer bunu yaparsak bu bizi bir adım öne geçirir.
Onu nasıl yeneceğimi çok iyi biliyorum
çünkü nefretinin kaynağını çözdüm.
Zayıf noktasını biliyorum onun.
Ama önce...
...gömleğin çalışması gerekiyor...
...ve bunun için de...
...ölmem lazım.
[Hakan] Bu kadar.
Son bir görevin daha var.
- [cihaz bipler] - [Hakan] Yapacaksın.
[ağlayarak] Yapamam.
[Hakan] Zeynep yapmak zorundayız!
- Yapamam. - Zeynep, gel buraya.
Ben Muhafız'ım, değil mi?
O zaman sana emrediyorum...
...öldür beni.
Tamam mı?
Hayır, yapamam.
[Zeynep] Hayır.
Zeynep.
Yapamam Hakan.
[Zeynep ağlar]
Tamam.
[Hakan] Sami.
[Zeynep] Tamam.
Tamam, tamam.
Tamam.
Tamam, yapacağım.
Güveniyorum sana.
Bak, sen...
Biz ne olursa olsun...
Zeynep, ben de...
Ben de...
Bir şey olmayacak.
Hadi. Sana güveniyorum.
[Hakan] Hadi.
Vaktimiz yok.
[Hakan] Sıkı tutun.
Hadi Zeynep.
[cihaz biplemesi artar]
[EKG kesintisiz bipler]
Tamam.
Elektroşoku hazırla. Hazırla.
[Aylin] Yaklaşmayın.
[elektroşok cihazı şarj olur]
[Zeynep] Bir, iki, üç.
- [elektroşok cihazı şarj olur] - [Zeynep] Artır, 150 yap.
Bir, iki, üç.
[Aylin] Of!
- [Sami] Hadi Hakan. - [Zeynep] 200 yap.
[cihaz şarj olur]
[Zeynep] Bir, iki, üç.
- Artır. Biraz daha. - [cihaz şarj olur]
Bir, iki, üç.
[Zeynep] 300 yap.
[cihaz şarj olur]
Bir, iki, üç.
Olmuyor. Tamam. Al.
- [Aylin] Hadi. Hadi lütfen. - [Arif] Hadi abi. Hadi Hakan.
[Aylin] Ya, of. Ah...
- Hadi. - [Arif] Hadi abi. Hadi abi.
[cihaz bipler]
[Arif] Elimizdeki mermilerin hepsi bu kadar.
Yeterli mi, bilmiyorum.
[Sami] Yetmezse ne olur? Yumruklarımız var. Fark eder mi?
[Berrin] Kolaydı o kadar. Ne kadar serseri varsa toplamışlar.
[Arif] Kim bilir neyle karşı karşıyayız. Hem bizim tılsımlı objelerimiz de yok.
Onların karşısında hiçbir şeyiz.
[Aylin] Öyle diye dönecek hâlimiz yok herhâlde.
[Berrin] Acaba destek falan mı çağırsaydık?
[Zeynep] Boş boş konuşmayın.
Kaçsanız da kurtulamazsınız.
Bugün ya biz kazanacağız ya onlar.
Hakan bu uğurda canını ortaya koydu.
[Zeynep] Şimdi sıra bizde.
Bu şehrin ondan başka kurtuluşu yok.
Bu saatten sonra ölmek var, dönmek yok.
Anlaşıldı mı? Hadi, devam.
Hakan, hazırız.
Hakan?
Siktir ya!
Hakan nerede?
Nasıl ya? İçerideydi en son.
Buraya hiç gelmedi.
Yalnız gitmiş.
[Hakan] Nisan, dur!
Nisan!
Dur! Yapma!
Sen benim kim olduğumu hâlâ anlamadın galiba.
Bekle. Şimdi göstereceğim.
[Hakan] Âşıktın değil mi ona?
Hatta anahtarı da kendi ellerinle verdin.
Çünkü güvenini kazanmak istedin.
Çünkü artık Ölümsüzlerle bağın olmadığını kanıtlamak istedin.
Çünkü onu seviyordun Nisan!
[Hakan] Ama o ne yaptı?
Her şeye rağmen seni öldürdü.
Benden de bu yüzden intikam almak istiyorsun.
Yoksa ne İstanbul ne de geçit umurunda.
Sen yaşadığın ihanetin bedelini ödetmek,
kırılan kalbini bana acı çektirerek onarmak istiyorsun.
Soyunuz ihanet üzerine kurulu.
Hepiniz ölmeyi hak ediyorsunuz.
Nisan, tamam!
Tamam, al, ne istiyorsan!
Ama tek bir şartım var.
Anahtarı kullanmaktan vazgeç.
Senin benimle pazarlık yapabilecek bir durumun var mı acaba?
Nisan, biz ikimiz...
[Hakan iç çeker]
Ne?
Sen bir mucizeydin Nisan.
[Hakan] İlk gördüğüm an anlamıştım bunu.
Farklı bakıyor, farklı dokunuyordun bana.
Aşktan da öte bir şey.
Sanki bizi birbirimizden yaratmışlar gibi güçlü bir bağ.
Biliyorum, sen de aynı şeyleri hissediyorsun.
Birlikte yaşadıklarımızın,
o gece olanların başka bir açıklaması yok.
Nisan...
Lütfen bana bir şans ver.
Lütfen.
Gerçekten güvenebilir miyim sana?
Hem de sonuna kadar.
Hastanede sana söylediklerimi hatırla.
Ben senden hiç vazgeçmedim.
Hiç.
Bir Muhafız'a güvenmek...
...aşkına, kalbine inanıp
biri uğruna her şeyden vazgeçmek.
Asla.
[Nisan] Veda zamanı.
Ama haklıydın.
Ben bir Muhafız'a âşık oldum.
Ruhum.
Sana bir hediyem var.
Bundan böyle bu senin.
Artık ne Ölümsüzlerle ne de saldırıyla bir alakam olsun istiyorum.
Tek arzum sana ait olmak.
[hançer saplanma sesi]
[Nisan] Bütün bu olanlar senin eserin.
Bu canavarı sen yarattın.
Daha bitmedi.
[savaş borusu sesi]
Ne oluyor?
Geçidin açılması için gereken saldırı.
- Ne? - [Nisan] Anahtar tek başına bir hiç.
Bu duyduğun ses İstanbul'a bir çağrı.
Uyanmaları ve saflarımıza katılmaları için.
Burası artık benim.
[savaş borusu sesi]
[Faysal bağırır] İstanbul!
İstanbul!
Duy beni!
Artık uyanma vakti geldi!
Efendinize itaat edin!
Sizlere ölümsüzlüğü vereceğim!
İnsanları hastalıktan kurtarmak için hazırladığım aşıyı hatırlıyor musun?
Hani ellerinle dağıttığın?
İşte o, saldırının ta kendisiydi.
Şimdi bütün İstanbul ölümsüzlüğü tadıyor.
[Nisan] Kazanan benim. Sen değilsin.
Nisan, ne yaptın sen?
Vezir, Vezir.
[Nisan] Ne oldu Muhafız?
Koruyorum dediğin insanlar düşman mı oldular şimdi?
[Nisan] Anahtarı ver.
Asla.
Ne yapacaksın?
Bana karşı durmak için masum insanları mı öldüreceksin?
Ver anahtarı.
Sen bilirsin.
Zeynep, yardım et.
- Ver onu. - Kendine gel, ne yapıyorsun?
Onu bana ver.
Zeynep.
Zeynep!
[Zeynep inler]
Zeynep, yapma.
[Nisan] Ruhum.
Nisan.
Ruhum.
Kalbim demek yok mu?
Kalbim.
Neredeyiz biz?
[güler] Şaka mı yapıyorsun?
Fatih'in fethettiği diyardayız.
Konstantiniye'de.
[gülerek] Dön.
[Nisan öper]