NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Widzisz te kamery na górze?
Krok w tył.
Przy wejściu prześwietlają bagaże.
Starannie przeszukują.
Nie da się nic wnieść ani wynieść.
Kamery są też na ulicy, w ogrodach, na murach, w salach.
Wszędzie!
Jest dziewięciu ochroniarzy.
Zmieniają się po zamknięciu muzeum, zawsze jest ich dziewięciu.
Tutaj nie wolno robić zdjęć.
Przepraszam.
A pokój ochrony?
Trzeba znać hasło, żeby wejść.
Nie wiem, co jest w środku.
W czym mogę pomóc?
My...
Szukamy toalety.
Tamtymi drzwiami.
Dziękuję.
Serwerownia.
- Idę do łazienki. - To tutaj.
Co ze sztyletem?
Jest w specjalnej sali.
Osobnej.
Dodatkowo chronionej.
Wszystkie eksponaty, w tym sztylet, są zabezpieczone systemem alarmowym.
W sali ze sztyletem są dwie kamery i dwóch strażników,
którzy nigdy nie wychodzą z pomieszczenia.
Nie ma dobrych wieści?
Tego sztyletu nie da się ukraść!
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Znajdziemy sposób, żeby go wykraść.
Ale jak my to zrobimy?
Mam plan.
Spotkamy się w umówionym miejscu.
Potem w nogi!
I jak?
- To jest ten plan? - Tak.
W nocy przetniemy kable.
Następnego dnia wejdziesz jako monter naprawić przewody.
Tata zaczeka w samochodzie.
Krótkofalówki, i tak dalej.
Naoglądałeś się za dużo filmów.
Masz lepszy pomysł?
Nie, ale uważam, że działamy na wariata.
Potrzebny nam lepszy plan. Musimy zrobić rozeznanie.
Śledzić każdego ze strażników.
Gdzie mieszkają? Jak żyją? Jakie są ich słabości?
Jasne, to bardzo ważne.
Co jedzą, co piją? Wolą fasolkę z ryżem czy bez?
Jak przyrządzają bakłażany?
To istotne szczegóły.
Nie mamy na to czasu. Musimy działać szybko.
Wracamy do mojego planu.
To zbyt ryzykowne,
ale nie mamy wyboru.
Co?
Chcesz powiedzieć, że realizujemy jego plan?
Warto spróbować.
Musimy zabić Nieśmiertelnego.
Nawet nie ma porządnego planu ucieczki.
Powiedzmy, że wyjmiesz sztylet. Jak chcesz się wydostać?
No...
Jeszcze to ustalimy.
- Słyszysz? - Pójdziemy dziś do muzeum?
Jest ktoś, kto potrafi nam pomóc.
Ceylan.
Zdaniem Timura świetnie zna muzeum.
I jest Lojalną.
Świetnie. Kolejna Lojalna.
Gdzie można ją znaleźć?
Tak, skarbie. Jadę. Wziąłem dzień wolny.
Później zadzwonię.
Całuję.
Jak tam z Leylą?
W porządku.
Zakochałeś się?
O co ci chodzi?
- Miałeś tropić Mazhara. - Nic się nie zmieniło.
Związek z Leylą to efekt uboczny?
Nie mów tak o niej.
Ja nie mieszam się do twojego życia.
Co ja zrobiłam?
Dlaczego Erdem się do ciebie zbliżył?
Zaproponował mi pracę.
Przyjęłam ofertę, żeby się zbliżyć do Mazhara, ale się spóźniłam.
- I to wszystko? - Tak.
Nie jestem taka jak ty
i naprawdę chodzi mi o Mazhara.
Kiedy pozbędziemy się tego gościa, nasze drogi się rozejdą.
Mam nadzieję.
Zapytam go.
Dzień dobry!
Szukamy niejakiej Ceylan. Zna ją pan?
Jest tam, sprzedaje bieliznę.
- To ona? - Tak.
Dziękuję.
Staniki!
Staniki dla pięknych pań!
Ceny hurtowe!
Co się gapisz, ty zboku?!
To ona?
Wy, Lojalni, umiecie się maskować.
- To okazja! - Ceylan?
- O co chodzi? - Nie uciekaj.
Wracaj!
Chodź tu!
Co ty wyprawiasz?
Nie uciekaj!
Cytryny!
Z drogi!
Ceylan, stój! Nie uciekaj!
Odetnij jej drogę.
Wracaj!
Czekaj!
- Ratunku! - Nic ci nie zrobimy.
Milcz.
Nic się nie dzieje.
To sprawa rodzina. Proszę zrozumieć.
Miłego dnia!
Nie wrzeszcz.
Właśnie, nie drzyj się. Nie zróbmy ci krzywdy.
Puść ją.
- Co jest? Siedź cicho! - Przestań!
Uspokój się. Wszystko w porządku.
Jesteś wariatką?
Nie krzycz tak.
Bracie, jeśli mnie powiesisz za nogi i wytrząśniesz,
wypadnie lira i 25 kuru.
- Boże! - Moje pieniądze na pieczywo.
Nie chcemy pieniędzy. Musimy tylko o coś spytać.
Nie przysłał was Kadir Blizna?
Kto to taki?
Więc robicie dla Melahata.
Przysłał nas Kemal.
Kemal Piła? Puśćcie mnie!
Spokojnie. Kemal do mój ojciec.
Aptekarz.
Tak, zabrałam kilka butelek wody, kiedy kupowałam tabletki przeciwbólowe.
- Dlatego mówicie o aptekarzu? - Nie dam rady.
Wstydźcie się!
Szkoda robić tyle hałasu o kilka buteleczek.
Zapłacę za nie.
Zamknij się na chwilę.
Jestem Lojalną, tak jak ty.
Dobrze.
- Już w porządku? - A ten przystojniak?
A to co?
Niesamowite! Skąd to masz?
To tatuaż Obrońcy, młoda. Przystojniak jest Obrońcą.
- Poważnie? - Przysięgam.
Pokaż jeszcze raz.
Chodź. Chcemy cię o coś spytać.
Pytajcie, o co chcecie.
Ojciec umieścił sztylet w muzeum.
Był tam strażnikiem.
W muzeum był zwykły sztylet.
Tata wymienił go na zaklęty. Taka podmianka,
rozumiecie?
Nikt się nie zorientował?
Nikt. Oni są głupi.
Gdybyście powiesili portret staruszka i powiedzieli, że to Sulejman Wielki,
to może by zauważyli po trzech miesiącach. Może.
A gdzie jest twój ojciec?
Nie żyje.
- Nieśmiertelny odebrał mu życie? - Nie.
Nie. Upił się i wpadł do Bosforu.
Moje kondolencje.
Przyzwyczaiłam się. Już się nie martwię.
Takie życie. Nic nie poradzisz.
Wyrośniesz na silną kobietę.
Wystarczy, że będę taka jak ty.
Nauczysz mnie chwytów? Przydadzą mi się na ulicy!
Jasne.
Słuchaj.
Hakan musi rozpoznać i zabić ostatniego Nieśmiertelnego.
Jak mogę pomóc?
Jest tak:
mamy plan, jak wejść do muzeum i wyjąć sztylet z gabloty.
Wiem, jak tam wejść,
ale nie wiemy, jak się wydostać.
Potrzebujemy planu ucieczki.
Tata mi mówił, że kiedyś taki plan będzie komuś potrzebny.
Proszę.
Co to?
Otwórz.
Tutaj?
Przekręć.
Co to?
Kod do drzwi na dach.
Po arabsku. Nie znam...
To osmański.
Co tu jest napisane?
To szyfr: 2357.
No proszę!
Ale nie wiem, jak się potem wydostać z dachu.
Może umiesz latać?
Umie?
Kiedy?
Dobrze.
A zatem?
Nie rozumiem.
Co tam w Hagii Sophii?
Prace trwają.
Wszystko dobrze. Zamkniemy projekt o czasie.
To we mnie zaszła zmiana czy w tobie?
O co panu chodzi?
O to. Od dawna się nie uśmiechałaś.
Zakochałaś się może?
To świeża sprawa.
Miłość to zbyt duże słowo.
Świetnie!
Kim jest ten szczęściarz? Czy go znam?
To pan Demir.
Widuje się z panią Sancak.
Nie ciebie pytałem.
- Ja tylko... - Tylko co?
Nie odzywaj się niepytany!
Nie pozwalaj sobie.
Romanse w firmie wszystko zmieniają.
- Sądziłem, że nie popiera pan... - Niby czego nie popieram?
Nie życzę sobie takiego zachowania.
- Podoba ci się tutaj? - Jest super.
Mam pomysł.
Obiecałaś mnie nauczyć kilku chwytów.
No to mnie ucz.
Dobra.
Jak tam? W porządku?
Tak, ale w mojej dzielnicy to się nie sprawdzi.
Bo tam każdy sięga zaraz po nóż.
Serio?
Czyli wyciągasz swój. I co dalej?
Widzisz? Tak się postępuje, gdy ktoś grozi ci nożem.
Gdzie się nauczyłaś walczyć?
Kiedy mama zmarła, ojciec kupił mi skrzypce.
Chyba myślał, że muzyka mi pomoże.
Wzięłam skrzypce
i rozwaliłam je o ścianę.
Następnego dnia posłał mnie na judo.
Cześć!
Hej.
Rozmawiałam z ojcem.
Jutro zaczynamy.
To dobrze. Kończymy też jutro.
- Przyjdziesz? - Serio? A co będę robić?
To, w czym jesteś dobra.
Dzwoni Mazhar.
- Sprawdziliśmy raporty? - Tak.
Dobrze. Możemy je wysłać prawnikom.
Jasne.
- Przyjdę do twojego biura. - Dziękuję.
Dzień dobry!
Miałeś dzisiaj mieć wolne.
Pan Dragusha mnie wzywa.
- Po co? - Nie wiem. Chciał o czymś porozmawiać.
Chyba uważa cię za rywala. Uważaj.
Za rywala?
Pracuję tu zaledwie od kilku dni.
Pan Erdem ocenia ludzi w szczególny sposób.
Chyba rozważa mianowanie cię szefem ochrony.
Poważnie?
Słuchaj.
Wszędzie cię ze sobą zabiera.
Trzyma Mazhara na dystans.
Gdybyś widział, co się dzisiaj zdarzyło, to byś zrozumiał.
A co się stało?
Idzie Mazhar. Potem porozmawiamy.
Dzień dobry.
- Idziemy. - Dokąd?
Na świeże powietrze.
Widzimy się wieczorem?
- Umówiłem się ze znajomym. - A jutro?
Chętnie.
Trzymałeś kiedyś broń?
Tylko bez naboi.
- Na weselu? - Nie, na ulicy.
Na postrach.
Proszę.
Tam jest cel.
Strzel w sam środek.
Jeszcze raz.
I jeszcze.
Dlaczego pan Erdem tak ci ufa?
To jego trzeba zapytać.
Powiedział, że coś w tobie dostrzegł.
Pan Erdem jest poważnym biznesmenem.
Warto ufać jego przeczuciom.
Polegam na własnych przeczuciach.
O co ci chodzi?
Tobie i Leyli?
Chcesz się ze mną zamienić na miejsca?
Nie, skąd.
Jeśli chcesz zająć moje miejsce, musisz mnie zabić.
Potrafiłbyś?
Nie chcę zająć pańskiego miejsca.
Podążam własną drogą.
Gdzieś ty był?
Ćwiczyłem strzelanie z Mazharem. Gotowa?
Zawsze jestem gotowa, mój drogi.
Naprawdę?
Nie wiedziałem.
Co jest?
Nic.
Cicho!
Musimy iść tędy. Tam jest tablica kontrolna.
Zaczekajmy. Zaraz wejdą do środka.
A jeśli najpierw ci ze środka wyjdą? Co wtedy?
To nie pora na kłótnie. Czekamy.
Nie pouczaj mnie.
Szlag!
Hakan.
W ogóle mnie nie znasz. Musisz mnie słuchać.
Nie rób teraz scen.
Jasne, twardzielko.
Niemniej cię znam.
Niby skąd?
Mylisz się.
W ogóle nic o mnie nie wiesz. Bo niby co?
Udajesz twardą. To twój pancerz.
Kryjesz się za nim, bo jesteś wściekła. Walczysz ze wszystkimi.
Czujesz się silna, kiedy wygrywasz.
Ale w środku jesteś bezbronną dziewczynką,
tylko tego nie widzisz.
Ale ja tak.
- Wracamy do akcji? - Proszę.
Świetnie.
Pospiesz się!
Który?
Siedem i osiem.
Dawaj.
Przetestujmy słuchawki.
Testujemy je od rana. Działają.
Jeśli coś pójdzie nie tak...
Wszystko pójdzie dobrze. Przyniosę ten sztylet.
Spokojnie. Nie podnoś mi ciśnienia.
Mówię to na wszelki wypadek.
Ty jesteś najważniejszy.
Bo to ty musisz dostać sztylet,
żeby zabić Nieśmiertelnego.
Dzięki.
Dzień dobry.
- Przyszedłem naprawić alarm. - Witam.
- Co tak wcześnie? - Zero korków, dobrze się jechało.
System jest w pokoju ochrony.
Pierwszy raz mamy do czynienia z tak dużą awarią.
Zaraz się nią zajmę.
Tayfun?
To monter, na którego czekaliśmy. Pomóżcie mu.
Dzień dobry.
Nie znamy się na technice.
Pokażemy panu serwerownię.
Najpierw sprawdzę tutaj,
potem zobaczymy.
Pewnie, jak pan chce.
To pan się zna na tej robocie, prawda, Neco?
Jasne.
Może herbaty?
Chętnie, poproszę.
Kurczę, co to za babeczka!
Gorąca sztuka!
Z taką bym z tydzień z łóżka nie wychodził.
Przysięgam.
Tylko nie mów żonie.
Co jest grane?!
Doktorze.
Jestem w pokoju ochrony. Strażnicy śpią.
Brawo, świetnie ci idzie.
- Przywracam połączenie. - Jasne.
Łączę się.
Uruchamiam wideo.
- Wpuść wirusa do systemu. - Dobrze.
Widzę cię.
Wszystko idzie dobrze?
Na razie tak, wszystko gra.
Bądź gotowa.
Zaraz zaczniemy.
Kiedy aktywujesz wirusa − kamery
i system alarmowy padną.
Jestem gotowy.
No to zaczynaj.
WYSYŁANIE WIADOMOŚCI
Mój telefon! Zniknął mi telefon!
- Miałam go przed chwilą! - Na pewno?
- Gdzie mój telefon? - Proszę się uspokoić.
Mój telefon też!
I mój! Miałem go w kieszeni.
Proszę! Zróbcie coś!
To ona! Ucieka! Łapcie ją!
Stój! Proszę stać!
- Stój! - Łapcie ją!
Co pan robi? To boli! Proszę mnie puścić!
- Przeszukajcie ją. To złodziejka. - Nieprawda!
Naruszacie moje prawa.
Puśćcie mnie!
- A to co? - Kto mi je podrzucił?
Cholera.
- O czym pan mówi? - Złożę skargę.
Nie zostawię tak tego!
Pożałujecie! Powinniście się wstydzić.
Nie rozumiecie, mój ojciec siedzi w więzieniu!
Proszę posłuchać!
Mam dość.
Nie chcę dłużej żyć!
Nie podchodźcie.
Nie chcę nikogo skrzywdzić. Odsuńcie się!
Łapcie go! Szybko!
Nie zbliżajcie się!
Ostrzegam!
- Zabiję się! - Doktorze, coś ty zrobił?
Nie podchodźcie, bo strzelę!
Nie zbliżajcie się!
Kurwa.
Tam jest!
Nie ruszaj się!
Jakby odfrunął. Nie oberwał?
Jest na parkingu.
Coś się stało.
Hakan! Co się stało?
Mów!
Widziałam, jak zabrali tatę do środka. Nic mu nie jest?
Zrobił wszystko, żebym zdobył sztylet.
Muszę tam wejść.
Nie, przestań. Wszędzie pełno policji.
Nie wiemy, czy żyje. Nie możemy go zostawić.
Nie pójdziesz tam. Nie możesz ryzykować życia.
- Puszczaj. - Nic nie wskóramy.
- Hakan, proszę! - Zmywamy się.
Jedzie policja!
Widziałam, jak wchodził.
Popatrzył na mnie tak...
jakbyśmy mieli się więcej nie zobaczyć.
Doktor jest sprytny.
Udowodni swoją niewinność.
Nie dogadywałam się z tatą przed śmiercią mamy. Wiedziałeś?
Ciągle się kłóciliśmy.
Krzyczeliśmy na siebie.
Każdego dnia było piekło.
Ale wtedy żyła mama.
Biedaczka trzymała rodzinę w całości.
Byliśmy jak gałęzie winorośli rosnące na tym samym murze.
Potem mama umarła.
Nie wiedzieliśmy, co robić.
Byliśmy zagubieni.
Wtedy nauczyliśmy się polegać na sobie.
Nie jestem na to gotowa.
Co ja zrobię bez taty?
Spóźnia się?
Myślę, że się wcale nie pojawi.
Chłopak musi nabrać ogłady.
Pewnie ma jakieś usprawiedliwienie.
Nie wiem, wyłączył telefon.
Nie cierpię wyłączonych telefonów.
Ale włączonych − jeszcze bardziej.
Dotrzymasz mi towarzystwa?
Dziękuję.
Proszę.
Nie myśl za dużo.
Przepraszam, teraz i panu psuję wieczór.
Skąd.
Opowiedz mi, co słychać.
Opublikowano raport FED. Właśnie miałam wysłać maila.
Zapomnij o tym. Nie chcę rozmawiać o raportach.
Co u ciebie?
Jak mama?
Bez zmian.
Żyje, chociaż trudno to nazwać życiem... Sama nie wiem.
Robisz wszystko, co w twojej mocy.
Ale na pewne rzeczy nie masz wpływu.
To nie twoja wina.
Moja.
To ja prowadziłam samochód, kiedy doszło do wypadku.
Doktor stamtąd wyjdzie.
Coś wymyśli.
A jeśli nie − pomożemy. Porwiemy go.
Bądź silna.
Co się stało z twardzielką, która stawia czoło całemu światu?
Nie chcę już być silna. Mam to gdzieś.
Myślisz, że to łatwe?
Uważasz, że to proste wstrzymywać gniew
i nie krzyczeć, kiedy cię boli?
Rozumiem.
To nie jest proste.
Ani trochę.
Ale wierz mi,
wszystko będzie dobrze.
- Doktor wyjdzie. - Przestań.
Sam w to nie wierzysz.
Nigdy nie wypuszczą ojca, dobrze o tym wiesz.
Jesteśmy do siebie podobni, wiesz?
Bo i ja się obwiniałem o śmierć Rüyi.
Mówiłem, że to moja wina...
Ale to nie miało sensu.
Przestań się zadręczać.
Też zginęła w wypadku?
Nie.
Rüyę napadnięto.
Zabito nożem.
A ja jej nie ochroniłem.
„Szczęśliwe rodziny są do siebie podobne,
ale każda nieszczęśliwa rodzina cierpi na swój własny sposób”.
Lew Tołstoj.
Za szczęśliwe rodziny.
I za nieszczęśliwe.
Za szybko zaufałam Hakanowi.
Proszę, nie myśl o tym.
Na pewno chłopak ci to wyjaśni.
Nie chcę znowu popełnić błędu.
Popełniaj.
Popełniaj! I to niejeden. Popełniaj wiele błędów.
Dzięki błędom się dorasta.
Pewnego dnia zrozumiesz,
że to, co nazywasz doświadczeniem, to suma owych błędów.
Gniewasz się, że zostawiłem Doktora samego?
Nadal nic nie rozumiesz, prawda?
Nie zdajesz sobie sprawy, jak jesteś ważny.
Tata zrobił to, co do niego należało, i jestem z niego dumna.
Też poczuj dumę.
Ugodzisz Nieśmiertelnego sztyletem − za mojego ojca
i za wszystkich, których straciliśmy.
Tak właśnie postąpisz.
Dobrze.
Obiecuję.
Pomszczę to całe cierpienie.
Już dobrze.
Nie płacz.
Napisy: Antonina Kasprzak