NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wirus malarii, bardzo rzadko spotykany w Turcji,
rozprzestrzenia się po Stambule.
Zawsze tak wcześnie wstajesz? Dopiero świta.
W sumie już jestem spóźniona.
Szpitale są przepełnione.
Pan Erdem twierdzi, że Stambuł jest nieprzewidywalny.
Ma rację.
Nie wiemy, co nas czeka.
Takich przypadków nie notowano od dawna. Personel medyczny jest w szoku.
Trwa dochodzenie...
Muszę wziąć prysznic. Mam spotkanie za dwie godziny.
Nie możesz zostać dłużej?
Cóż...
Nie mogę.
Porozmawiajmy z mieszkańcami
zamkniętej dzielnicy.
Potrzebujemy lekarza, a szpitale są pełne.
Moja żona wyjechała na wieś.
Ja też wyjadę, bo Stambuł
nie jest dobrym miejscem do życia.
Władze zaczęły rozpylać środki owadobójcze,
by wytępić komary.
Wirus malarii rozprzestrzenia się od tygodnia po Stambule.
Personel medyczny jest w szoku.
To sprawka Nieśmiertelnego.
Dziękuję.
Jaki był, gdy ostatnio go widziałeś?
Kompletnie rozbity.
Ale nie martw się.
Hakan da radę.
Trzeba ufać Obrońcy.
Jest nim Hakan. Za bardzo ufać mu nie mogę...
I jak? Coś nowego?
Nic. Obawiam się, że coś mu się stało.
Włączył telefon.
Oczywiście.
Gdzie jeszcze mógł pójść, gdy miasto jest zagrożone?
On tam pracuje.
Jeszcze nie zaczął swojej zmiany. Jest szósta rano.
Myślisz, że ze zmartwienia wynajął sobie pokój?
Był z Leylą.
Kim jest Leyla?
To ta dziewczyna, za którą się ugania.
Nie wiemy, co się stało.
Pojadę po niego, niech nam opowie, co się stało.
- My tu odchodzimy od zmysłów... - Zostań.
Emir, jedź po Hakana.
- Dlaczego mam zostać? - Mam dla ciebie inne zadanie.
Miałem dać znać od razu, niezależnie od pory dnia.
Znaleźli ją w nocy.
Prosiłem, by nie otwierali bez pana.
To dobrze.
Nie wzywaj archeologów.
Nie znaleźliście tej komnaty.
Rozumiesz?
Idź na górę i nikogo nie wpuszczaj.
Mazhar?
Co ty tu robisz?
Przyszedłem po ciebie.
Martwiliśmy się. Nie mogliśmy cię znaleźć.
Chciałem pobyć sam i zebrać myśli.
- Przyjechałeś samochodem? - Autobusem.
Zjemy razem śniadanie?
Muszę wracać do cysterny i włożyć garnitur przed pracą.
- Taki jesteś głodny? - Jak wilk. I chętnie pogadam.
Dobra, gdzieś cię zabiorę.
Miłego dnia.
Tutaj.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Co ci jest? Nie spałeś? - Nie.
Nie zmrużyliśmy oka.
Kiedy byłem mały, dałbym wszystko, żeby być Obrońcą.
Dlaczego?
Bo to święte powołanie.
Bez sloganów, powiedz, co myślisz. Dlaczego?
Może tata byłby ze mnie dumny.
Sam powinieneś być z siebie dumny.
Ja na twoim miejscu byłbym dumny.
Jesteś Obrońcą.
Ocalisz Stambuł.
Straciłem rodzinę.
Co mnie obchodzi Stambuł?
Tata powtarza: „Mamy dwie rodziny,
tę którą możemy wybrać, i tę, której wybrać nie możemy”.
Co z tego?
Jesteśmy przy tobie.
Szkoda, że nie jesteś Obrońcą.
- Napijesz się soku? - Chętnie.
Poproszę dwa.
Puśćcie mnie! Puśćcie! Co wy robicie?
Na spotkanie z panem Erdemem trzeba być umówionym.
Puśćcie mnie!
Puszczajcie! Nie wyrzucicie mnie!
- Wynocha! - Za kogo wy się uważacie?
WĘGLAN LITU
Oddychaj. Panuj nad gniewem.
Co się stało? Powiedz.
Wziął tę pracę, żeby dowiedzieć się czegoś o Mazharze,
a teraz się obija przez jakąś panienkę.
Mówią, że miłość jest ślepa.
Przedawkował hormony.
Co jeszcze cię martwi?
Musimy czekać na działanie Obrońcy.
Zawsze gramy drugie skrzypce. Mam dość tego czekania.
No to rób coś, a nie gadaj.
Tak. Brawo. Bardzo dobrze.
Mówisz, że musimy znaleźć klejnot, by mieć stuprocentową pewność.
No to szukajmy go!
Nic nie powiesz, tato?
Wiesz, co powiem.
„Skup się na rozwiązaniu, nie na problemie”.
Dokąd idziesz?
Podejmę pracę u Faysala.
Będę wtedy blisko Mazhara.
Zbiorę informacje.
Może Hakan nie przejmuje się swoją pracą, ale ja jestem inna.
Zeynep.
Spokojnie. Będę ostrożna.
Nie to chciałem powiedzieć.
Jestem z ciebie dumny.
Poproszę zapalniczkę.
Dzięki za sok.
- Proszę. - Reszty nie trzeba.
Jak tam, przystojniaku?
Pamiętasz mnie?
Yasin. Yasin Karakaya. Dziennikarz.
Byłem na przyjęciu.
Tak, pamiętam. Jak leci?
- A u ciebie? - Jemy śniadanie.
Kolega?
Też pracuje w ochronie?
Dasz nam chwilkę? Sprawa prywatna.
Przecież mówię, że jemy śniadanie.
Emir to mój kuzyn.
Może zostać.
Uwielbiam ten cytat z Balzaca:
„Za każdą wielką fortuną kryje się zbrodnia”.
Masz coś do mnie?
Wyglądam na bogacza?
Chodzi o prawą rękę Faysala. Mazhara Dragushę.
Co wiesz o Mazharze?
- Prowadzi brudne interesy. - Niby jakie?
Facet, który napadł na Faysala Erdema
nie odzywa się od czasu spotkania z adwokatem.
No i co z tego?
Może prawnik mu to doradził.
- Wiesz, kim jest ten prawnik? - Kim?
Na podstawie opisu policjantów ustaliłem, że to Mazhar.
Wszystko, co znalazłem, jest tutaj.
Jakby ktoś wkroczył w jego życie i wszystko wymazał.
Większości informacji brak. Służył w Czerwonych Beretach.
Mieszkał kiedyś w Maçka.
To jego dawny adres.
Czego chcesz ode mnie?
Potrzebuję dowodów.
Musisz mi pomóc.
Znajdź sobie innego szpiega.
Jasne?
To zabiorę.
Nie pokazuj się więcej.
Chodź, Emir.
Poza tym
skoro wierzysz, że Mazhar jest niebezpieczny,
przestań za nim łazić.
Rozumiesz, przystojniaku?
On zapłaci.
Dlaczego go tak objechałeś?
Mówił rozsądnie.
Nie wiemy, czy tropi Mazhara. Może dla niego pracuje.
Może Mazhar zastawia na mnie pułapkę.
Racja. Nigdy bym o tym nie pomyślał.
Dorastałem koło Wielkiego Bazaru, znam się na ludziach.
Zeynep.
Podobasz się jej.
Skąd ten pomysł?
Dorastałem na Wyspach Książęcych. Znam się.
Nie ma opcji,
ty swatko!
OTWARTE
- Co się dzieje? - Musimy pomówić.
Później. Spóźnię się do pracy.
Wziąłeś tę pracę po to, żeby zebrać informacje o Mazharze.
Do rzeczy, Doktorze.
Spotykasz się z koleżanką z pracy.
Mam życie prywatne.
Nie o to mi chodzi.
Mamy mało czasu. Nowy związek pochłania dużo uwagi.
Nie jestem dzieckiem. Wiem, co mam robić.
Poza tym
nie możesz mi rozkazywać, bo jestem Obrońcą.
Wiesz, o czym kiedyś marzyłem?
Żeby być kimś takim, jak Faysal Erdem.
Ale tropię Mazhara i straciłem swoją pasję.
Zrozum powagę swojej roli.
Odpowiadasz przed nami.
- Nie prosiłem o to. - To twoje brzemię.
Ojciec dźwigał to brzemię. Ocalił Stambuł? Nie.
Robił, co w jego mocy.
Miałem brata i siostrę. Dlaczego zginęli?
Nawet ich nie znałem. Dlaczego mama zginęła?
- Wciskasz mi kit! - Hakan, posłuchaj.
Zmarł na darmo.
Tak jak moja mama i rodzeństwo. Po co? By ocalić Stambuł?!
Uszanuj pamięć własnego ojca.
Ojciec nie powinien był się w to mieszać.
Był głupi.
Jeśli masz trochę rozumu, rzuć to wszystko.
Jesteś młody! Korzystaj z życia.
Nikt nie potrafił ocalić Stambułu. Dlaczego, kurwa, my?
OTWARTE
- Nie martw się. - Wujku?
Wiesz, że będę wierny misji aż do śmierci.
- Mogę zabić Mazhara. - Najpierw trzeba znaleźć klejnot.
Hakan jest pewien, że Mazhar jest Nieśmiertelnym.
Ustaliłeś, że ukradł pierścień.
Zeynep odkryła, że nie ma rodziny.
Czego jeszcze szukamy?
Strzelmy mu w łeb.
Jeśli nie umrze, będziemy wiedzieli, że to Nieśmiertelny.
A jeśli umrze?
Nie jesteśmy mordercami.
Wujku...
Emir,
zrobiłeś, co mogłeś.
Pora wracać do domu.
Pozdrów ojca.
A ja muszę znaleźć sztylet.
Co jest? Dokąd idziesz?
Jest tam Timur?
Otwieramy klub wieczorem. Teraz odejdź.
Nie chcę sprawiać kłopotu, ale czy jest Timur?
Wynocha. Nie przeszkadzaj.
Kemal!
Nie będę za nich płacił, nie mają ubezpieczenia.
Możemy gdzieś porozmawiać?
Napijesz się czegoś?
Dragusha.
Co to za nazwisko?
Greckie? Ormiańskie?
Pamiętam.
To Albańczyk.
To nieważne. Mówiłeś, że wyjechał, a co potem?
Nie jestem pewien, czy z własnej woli,
czy ktoś go może zmusił do wyjazdu.
Zniknął po tej tragedii.
Opowiesz mi? Co się stało?
Jego żona i córka zostały znalezione martwe.
- Żona i córka? - Tak.
To było z dziesięć, piętnaście lat temu.
Uduszono je.
Zjawiła się policja, było śledztwo, ale niczego nie znaleziono.
Czy to na pewno była jego rodzina?
Dlaczego o to pytasz?
Jestem dziennikarzem.
- Jak się nazywasz? - Yasin Karakaya.
Wiesz, czy ktoś mieszka w jego starym domu?
Nie, od lat stoi pusty.
- Nikomu go nie wynajęto. - Rozumiem. Dziękuję. Miłego dnia.
Do widzenia.
Dwie kawy po turecku.
Jedna bez cukru.
Zeynep, sam nie wiem.
Bardzo bym chciał, ale już zatrudniłem kogo innego.
W jeden dzień znalazłeś kogoś z takimi kwalifikacjami jak moje.
Nie wiem, ale facet jest świetny.
Nie wyglądasz na kogoś, kto się zadowoli czymś,
co nie jest najlepsze.
Jestem pod wrażeniem twojej samooceny.
Dobra.
- Idziemy. - Dokąd?
Chodź.
Miłego dnia.
Hakanie, czekam w gabinecie.
Dlaczego przyszedłeś?
Szukam sztyletu.
Burhan nie żyje, więc ty musisz wiedzieć, gdzie jest.
Dziwne, że muszę to przypominać takiemu służbiście.
Powiem, gdzie jest sztylet dopiero wtedy, gdy powróci Obrońca.
Przecież wiesz.
Obrońca wrócił.
To syn Murata.
Wynocha!
Levent nie żyje.
Przyszedłeś mi o tym przypomnieć? Spierdalaj!
Już sam się tym dobijam.
Nie Levent.
Młodszy syn, Hakan.
Neşet zabrał go z sierocińca i wychował.
- A gdzie Neşet? - Nie żyje.
Tak jak i Ayşe.
A co z koszulą?
Skoro Obrońca powrócił,
musimy przestrzegać protokołu.
Trzeba zawiadomić Mistrza
- i innych Lojalnych. - Hakan nie jest jeszcze gotowy.
Popełniasz błąd.
Ale to będzie mój błąd.
Wracamy do sytuacji sprzed 20 lat?
Gdzie sztylet, Timurze?
Panie Mazhar?
Hakan.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Zresztą,
gdy zadaję pytanie, już znam odpowiedź.
Chciałem z panem porozmawiać.
Yasin Karakaya, dziennikarz, przyszedł dziś do mnie
i wypytywał o pana.
Słucham.
Zejdziemy za minutę.
Co mówił?
Jakieś bzdury.
Na przykład?
O zaginionym biznesmenie i jego synu.
Zupełnie niepoważne rzeczy.
Chciał, żebym zbierał o panu informacje.
Odmówiłem.
Słusznie. Zajmę się tym.
Romanse w pracy są kategorycznie zabronione.
Wiedziałeś o tym?
Tak, proszę pana.
To dobrze.
W takim razie proszę zakończyć romans z Leylą,
inaczej oboje stąd wylecicie. Chyba tego nie chcesz?
Dobrze.
Mówiłem ci, że gdy zadaję pytanie, znam odpowiedź.
Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
Zeynep?
Mazharze,
Hakan pójdzie z nami. Nie musisz się trudzić.
Oczywiście.
W razie czego, proszę zadzwonić. Miłego dnia.
Nie muszę was sobie przedstawiać.
Nie.
- Cześć, Hakan. - Co słychać?
W porządku, staram się ogarnąć pracę.
Przepraszam.
Chwileczkę. Zmieniłem zdanie.
Pojedziesz za nami.
Pojedziemy tym?
Chcesz poprowadzić?
Świetnie to wygląda.
Ciebie wyznaczę do renowacji tych kolumn.
- Co ty tu robisz? - Pracuję.
Profesor Akın! Dzień dobry.
Zeynep? Jak się masz?
Dziękuję, świetnie.
Jak panu idzie? Jak pierwszy dzień?
Nieźle.
Dziękuję, że tak wiele robi pan dla naszej historii.
Słucham.
Dwa zespoły specjalistów z Włoch i z Niemiec chcą wziąć udział
w projekcie oczyszczania mozaik na górze.
- Włosi są, moim zdaniem, lepsi. - Tak pan sądzi?
A co ty na to?
Owszem, Włosi mają duże doświadczenie.
Bracia Fossati zajmowali się mozaikami,
które Mehmet II przykrył gipsem.
Z kolei Niemcy mają lepsze przygotowanie teoretyczne.
Teoria czy doświadczenie? Na co stawiasz?
A co jest ważniejsze twoim zdaniem?
Najistotniejsze, by przywrócić mozaikom dawny blask.
Tak. Zgadzam się.
Pieniądze ani czas nie grają roli.
Weźmy oba zespoły.
Świetny pomysł.
Wiem.
Zaczęliśmy nowe wykopaliska. Chcesz obejrzeć?
- Oczywiście. - Chodźmy.
Profesorze, pan może się zająć sklepieniami na zewnątrz.
Tak, jasne.
Pan nie jest studentem?
Zrobiłem dyplom.
To musiało należeć do Bizantyjczyków. Osmanowie by tego tak nie zostawili.
Te drzwi otwarto po raz pierwszy od 500 lat.
I to my je otworzyliśmy.
Nie do wiary!
To bardzo ciekawe.
Musi być z czasów prebizantyjskich.
Puchary mogły służyć do picia krwi ofiar składanych bogom.
Przypominasz mi pewną osobę.
Była bardzo mądra i pewna siebie.
Trochę uparta.
Urzędnicy z ministerstwa kultury przyjdą i skatalogują to wszystko.
Chodźmy.
Co to za drzwi?
Później sprawdzimy.
Na górze już się niecierpliwią.
Nie do wiary. Bardzo dziękuję. To wspaniałe.
Rozumiem, że mam tę posadę?
Niestety.
Obiecałem ją panu Akınowi.
Mogłeś mi powiedzieć w gabinecie, zamiast mnie tu prowadzić.
Spędziliśmy razem czas. Poznaliśmy się.
Na pewno jeszcze kiedyś będziemy razem pracować.
Nie jestem taka pewna.
Może widzisz siebie na miejscu Orkana,
ale ja mam wobec ciebie większe plany.
- Hakan cię odwiezie. - Dziękuję.
Wrócę sama.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Hakan.
Przyjdź dzisiaj.
Jesteś nam potrzebny.
- Ten dokument trzeba dopracować. - Lepiej wziąć Włochów czy Niemców?
Pan wie najlepiej.
Dobry wieczór.
- Czy umowa pana Akına jest gotowa? - Banu się nią zajmie.
Wyślemy ją rano.
Przyjdź do mojego gabinetu na dwie minutki.
- Chciałbym porozmawiać. - Oczywiście.
Hakan, dziś w windzie zachowywałeś się dziwnie.
Tak, jestem skołowany.
Czym?
No... Ja...
My...
Wiesz...
Wyduś to z siebie.
I...
Pan Erdem czeka.
Wejdź. Usiądź.
Jak pierwszy tydzień?
Już się zadomowiłeś?
Tak, wszystko bardzo dobrze.
Na pewno? Wyglądasz, jakby coś było nie tak.
W swojej drugiej książce napisał pan:
„Nasze życie składa się z wyborów, których dokonujemy”.
Tak,
ale to nie koniec cytatu.
„Nasze życie składa się z wyborów,
ale nie musimy zadowalać się jedną rzeczą”.
A jeśli czasem trzeba wybrać jedną rzecz?
- Jeśli nie można mieć dwóch? - Kto mówi, że nie można?
Każdy jest kapitanem własnego okrętu.
Zacząłem pracować w twoim wieku.
Ludzie mówili mi, co mogę, a czego nie mogę.
Że nie mogę jednocześnie prowadzić hotelu i robić remontu.
Że nie mogę zarządzać samolotami i statkami.
Że nie da się prowadzić firmy i kochać zarazem.
Mam dla ciebie dwie rady.
Po pierwsze: nie słuchaj ludzi.
Im się nie udaje, więc myślą, że i tobie się nie uda.
Chcą, żebyś w to uwierzył.
Po drugie: zatrudnij i Włochów, i Niemców.
Jak to?
Dzisiaj powiedziałem:
Kiedy ktoś mówi „albo”, zmień je na „i”.
Inaczej nie posuniesz się naprzód.
Dziękuję.
Przepraszam.
Przepraszam za to, co się wydarzyło rano.
To ja powinienem przeprosić.
Posunąłem się za daleko.
Ale nie jestem swoim tatą.
Mam własne życie. Własne wybory i marzenia.
Nie zrezygnuję z nich.
Wykonam swoje zadanie,
ale nie zrezygnuję z marzeń.
Jasne?
Tak jest.
Doktorze?
Witaj, Obrońco.
Gdzie jest sztylet?
Tata już go znalazł.
Kiedy umarł twój ojciec, Lojalni ukryli sztylet w miejscu,
w którym nikt nie mógł go znaleźć.
A nawet gdyby ktoś go znalazł – nie mógłby go zabrać.
W miejscu, gdzie każdego dnia przychodzą tłumy.
Sztylet...
...jest w muzeum.
MUZEUM RZEMIOSŁA OSMAŃSKIEGO
Obrabujemy muzeum?
Napisy: Antonina Kasprzak