NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Może zdołam pomóc, jeśli powiesz, czego szukasz.
Zeynep.
- Zeynep? - Wkrótce się obudzi.
Od elektrowstrząsu się nie umiera.
Kochanie! Otwórz oczy!
- Słyszysz mnie? - Przymknij się! Nie młóć ozorem.
Nic jej nie jest.
Jak to?
Nie rusza się! Zeynep!
Kim jesteś?
Mów zaraz, bo cię na miejscu ukatrupię.
- Nie może oddychać. - Niech zdycha.
Pracuje dla Nieśmiertelnego.
Jestem...
jednym z Lojalnych.
Pokaż tatuaż.
„Krążymy cicho, jak krew w żyłach.
My śmiertelni, co grzmimy jak moździerz.
Jesteśmy Lojalni”.
Kurwa! Co ja narobiłem?
Jak się nazywasz?
Emir Türker.
Jesteś krewnym Serdara Türkera z Büyükadi?
To mój ojciec.
Skąd go znasz?
To mój dawny przyjaciel. Jak się ma? Lepiej?
- Od dawna go nie widziałem. - W porządku.
Rozwiążesz nas?
Wtedy sobie utniemy pogawędkę.
Bardzo oryginalny.
To tatuaż? Skąd go masz?
Zrobił mi sąsiad. Miał wyjątkową technikę.
Ładny naszyjnik.
Bardzo ładny.
Jak ty.
Cóż...
Chyba nie wpadasz w romantyczne tony?
Kto, ja?
W życiu!
O co chodzi. Wychodzisz?
Moja przyjaciółka Zeynep mnie potrzebuje.
Zeynep.
Nie wiem, kim ona jest dla ciebie.
Ale ty dla niej nie jesteś tylko kolegą.
Może traktuje mnie jak starszego brata.
Chyba wiesz, o co mi chodzi.
Leyla.
- Hakan. - Leyla.
Nie czepiam się.
Tylko ten pośpiech to lekkie przegięcie.
Naprawdę muszę iść.
Pewnie nie muszę ci mówić, ale...
nikomu o tym nie wspominaj.
Oczywiście.
Jeszcze ludzie by się dowiedzieli,
że wspaniała panna Sancak ma romans z facetem z ulicy.
Serio?
W ogóle mnie nie znasz.
Ale chcę cię poznać.
I innych z firmy też.
Na przykład Mazhara.
Co z nim?
Wczoraj chodził za mną krok w krok.
Nie zadawaj się z nim.
Ten facet to tylko kłopoty.
Nie widziałaś kłopotów.
Ojciec nadal mieszka w Büyükadii?
- Tak. - Ale czy nadal...?
Kiedyś połykał całą tacę baklavy. Wciąż tak robi?
Tak, chociaż mama mu nie pozwala.
- Tato? - Tak?
Hakan nie odebrał.
Ej, Loczek, powiedz nam,
jak nas znalazłeś.
Obserwowałem dom Ayşe.
Pojawiliście się, a potem znalazłem aptekę.
Chwileczkę.
Byłeś tam i przez cały czas nic nie zrobiłeś?
Miałem za zadanie tylko obserwować. Nie mogłem interweniować,
nie miałem wyboru.
Lojalni muszą wykonywać polecenia.
Brawo. Słusznie postąpiłeś.
Przez tyle lat nikt się nie pojawiał.
Nagle przyszliście wy i ten facet.
Najpierw myślałem, że jesteś Nieśmiertelnym,
ale kiedy tamci otworzyli do was ogień,
zrozumiałem, że nie.
Zamierzałem wszystkiego się dowiedzieć,
a potem złożyć raport.
Dlatego nas związałeś?
To nic. Ojciec cię świetnie wyszkolił.
Muszę jeszcze dopracować technikę.
Jesteś całkiem niezły,
widziałam słabszych.
Kim był tamten facet?
Też Lojalny?
Niezupełnie.
Wiesz, że od lat czekamy na Obrońcę.
On nim jest.
Hakan!
Słucham?
Nie zdążyłem wczoraj ci podziękować.
Dziękuję.
Wykonywałem pracę.
Skromny, prawda?
Oby tak dalej, a będę mógł zwolnić Mazhara.
Co z chłopakiem, który na pana napadł?
Dlaczego pytasz?
Po prostu wiem, co czuje.
Gdyby coś się stało mojemu tacie,
też bym próbował coś robić.
Też próbowałbyś kogoś zabić, tak?
Nie, zgadzam się.
Ten chłopak potrzebuje pomocy, nie kary.
I pomożemy mu.
Tak?
Rozmawiałeś wczoraj z kimś na przyjęciu?
Z Zeynep.
Przepraszam, powinienem był dopisać ją do listy.
Wiem, że Leyla ją zaprosiła.
To historyczka, prawda?
Tak, wykłada na uniwersytecie.
Uczy mojego kuzyna.
Przepraszam.
Rozumiem.
Czego nie rozumiecie?
Erdem widział mojego ojca jako ostatni.
Synu, twój ojciec był biznesmanem.
Miał wielu wrogów.
Dlaczego podejrzewasz Erdema?
- Tak? - Jestem obrońcą Metego Gültekina.
Chciałbym się spotkać z klientem przed przesłuchaniem.
W cztery oczy.
Proszę.
Mama pana wysłała?
Ona, prawda?
Matka mnie nienawidzi. Wstydzi się mnie.
Cicho bądź.
Co z nimi?
Obie czują się dobrze.
Niech wiedzą, że nie chciałem go zabić.
Szukałem tylko ojca.
Tata i pan Erdem się nie lubią.
Spotkali się tamtego dnia.
Chciałem nastraszyć Erdema.
Pan Erdem nie ma nic wspólnego ze śmiercią ojca.
Ze śmiercią?
Ojciec nie żyje?
Skąd pan wie?
Bo to ja go zabiłem.
Ty skurwysynu!
Umierał w męczarniach.
Pohamuj swój gniew,
bo kolejne...
będą twoja matka i siostra.
Dobrze. Brawo.
Tata zawsze powtarza,
że to zaszczyt spotkać Obrońcę.
Większość Lojalnych nie ma takiej okazji.
Dzięki.
Rodzice mi nie uwierzą.
Chodź, zadzwonimy do twojego ojca.
Na razie!
Noc pełna przygód?
Pewnie mówisz o sobie.
Jak było z Leylą?
Co robiliście?
Ucz się od tego chłopaczka.
On wie, jak rozmawiać z Obrońcą. Jak go szanować i jak mu służyć.
Wstydź się.
Co wiesz o Mazharze?
Niestety niewiele.
Pracuję nad tym.
Emir wraca do Büyükady,
a ty pojedziesz z nim, Hakan.
Jak to? Mam śledzić Mazhara.
To ryzykowne. Masz dzisiaj wolne.
Przykułbyś uwagę.
Już marnuję czas na medytacje, treningi, klejnoty.
Teraz mam jechać do Büyükady?
Tam się urodziłeś.
Stamtąd byli twoi rodzice.
W dodatku Serdar przyjaźnił się z twoim ojcem dłużej niż ja.
Może ci wiele opowiedzieć o rodzinie.
Ale o czym?
Nieśmiertelny zabił rodziców.
Wysłuchaj, co Serdar ma ci do powiedzenia.
Zgoda.
Odwołam dzisiaj zajęcia.
Razem z Hakanem...
Nie. Ty i ja poszukamy klejnotu.
Jeśli nie znasz swojej przeszłości, nie możesz kształtować jutra.
Jedź.
Staw czoło historii.
Bardzo za tobą tęskni.
Będę częściej wpadać, ciociu.
- Dziękuję. - Wyglądasz na zmęczoną.
Za dużo pracujesz.
Wcale nie. Przecież mnie znasz. To nic takiego.
Przyniosłam mamie lekarstwa.
Jak pielęgniarka?
- Jesteś zadowolona? - Bardzo.
Ale i ja mogłabym się nią zajmować w ciągu dnia
Pielęgniarki są bardzo drogie.
Pracuję, więc mogę płacić.
Lepiej się za kimś rozejrzyj.
Nie znasz przyzwoitych mężczyzn?
Jak one ci wychodzą takie pyszne?
Są takie smaczne, że chyba zabiorę do domu. Mogę?
Życie jest krótkie, skarbie. Nie przejmuj się drobiazgami.
Mamusiu?
Czy powinnam o nim opowiedzieć cioci?
Masz rację.
Jest za wcześnie.
Moja kochana.
To tutaj.
Chodź.
MAUZOLEUM MİMARA SİNANA
Klejnot nie może być w środku, prawda?
Zeynep.
Lojalni nigdy nie zakłócają spokojnego spoczynku zmarłym.
No to się rozejrzyjmy.
Tato, zobacz.
W mauzoleum powinny być cztery krany.
A ten ma inną gałkę.
Masz rację. Może to znak?
Luźna. Może...
fałszywa?
„Jeśli wkładasz serce w to, co robisz,
zabulgoczą w tobie rzeki”.
Mimar Sinan.
Więc niech bulgoczą.
Przez ten cały czas nie wiedziałeś, że jesteś Obrońcą?
Nieźle.
A jednak znalazłeś Nieśmiertelnego i z nim pracujesz.
Jak ci się to udało?
Wychowałem się na Wielkim Bazarze.
Chociaż dopiero uczę się roli Obrońcy,
znam się na ludziach.
Szybko nauczyłeś się walczyć. Brakuje ci techniki, ale...
Chcesz się bić?
Masz na sobie koszulę. Daj spokój.
Teraz bez żartów – co się stało, kiedy włożyłeś koszulę?
Dostałem kulkę.
Od Zeynep.
Twardzielka...
Przepraszam, czy pan tu pracuje?
Tak.
Gdzieś tu jest mauzoleum.
O które chodzi?
Mauzoleum Vefy.
- Rozumiem. - Chcemy je zobaczyć.
Dobrze trafiliście.
To ten żółty budynek – 100-150 metrów od nas.
Tuż obok.
- Żółty budynek? - Tak.
Bardzo dziękuję. To chyba niedaleko.
Blisko. Proszę.
Kurczę, już jedliśmy śniadanie.
I co my teraz zrobimy?
- Emir! - Mamo!
Serdarze, Emir przyjechał!
Syn.
Emir?
Co tu robisz?
Cześć, tato.
Cześć.
Ayşe?
Co z Nieśmiertelnym?
Dowiedzieli się, kim on jest.
Kto się dowiedział?
Tato, misja ukończona. Wróciłem.
To Hakan – ostatni Obrońca.
Dzień dobry.
Hakan.
- Witaj, Hakanie. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Wyglądasz jak ojciec.
Proszę, przygotowałam śniadanie.
Możemy zjeść później.
Chcesz zobaczyć dom rodziców?
Chętnie.
Chodź, Emirze.
Chodź.
Nie było mnie w domu od lat, a ty na powitanie rzucasz: „Cześć”.
Za to Obrońcę częstujesz śniadaniem.
Wystarczy dla wszystkich.
Erdal?
- Jak tam? - Wszystko gra.
Dzięki.
Mam pytanie.
Podobno jest tu Mete Gültekin.
Ten, który zaatakował Faysala Erdema.
Zabrali go.
Do więzienia? Tak szybko?
Nie do więzienia.
- Do szpitala. - Co?
Był normalny do wizyty adwokata.
Potem mu odbiło.
Tylko krzyczał i wszystko niszczył.
Daliśmy mu środek uspokajający.
Gdzie jest?
W szpitalu Şişli Etfal.
Nie jechałbym tam na twoim miejscu.
On milczy.
Dzięki.
Jeszcze jedno.
Jak wyglądał ten prawnik?
Mazharze.
Co tu robisz?
Nie sądziłem, że wdasz się w romans z kimś pracy,
a już zwłaszcza z tym nowym!
Obserwujesz mnie?
To moja praca.
Masz chronić pana Erdema, nie mnie.
Chronię całą firmę.
W pracy nikt nie może mieć sekretów.
Czy ciebie też to dotyczy?
Pamiętasz, jak zabrałeś z sejfu sto tysięcy euro?
Brawo.
Byłbym rozczarowany, gdybyś to przegapiła.
Chcesz wiedzieć, na co poszły pieniądze?
Na twoją matkę.
Mieliście kłopoty z transportowaniem jej,
więc uznaliśmy z panem Erdemem, że samochód z dużymi drzwiami
ułatwi wam życie w korkach.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
A teraz wybacz,
pójdę dalej obserwować.
Tutaj.
Ten dom.
Tu się urodziłeś i dorastałeś.
Śmiało.
Wejdź.
Nie ruszaliśmy niczego od tamtej pory.
Bardzo się kochali.
Wie pan, jak się poznali?
Tutaj, na wyspie.
Murat i Seda razem dorastali,
razem trenowali.
Seda była lepsza w technikach samoobrony.
Twój ojciec był za to zwinny.
Zaraz!
Moja mama też była Lojalną?
Oczywiście.
Wszyscy Obrońcy żenili się z Lojalnymi.
Dlaczego?
Bo tylko Lojalni rozumieją święte obowiązki Obrońców.
Seda wiedziała, że dla twojego ojca najważniejszy jest Stambuł.
Czy tamtego dnia,
kiedy zjawił się Nieśmiertelny, był pan z nimi?
Usiądź.
Murat wrócił tego dnia do domu przed świtem.
Udało mu się zabić Nieśmiertelnego.
Niepokoił się, bo ostatniemu z Nieśmiertelnych
udało się wymknąć.
I miał rację.
Murat? To ty?
Kiedy usłyszał krzyk Sedy...
zrobił coś, czego Obrońca robić nie powinien.
Popełnił błąd, który przypłacił życiem.
Zareagował instynktownie.
Jak ojciec.
Zapomniał o własnym bezpieczeństwie.
Kiedy dowiedzieliśmy się...
o masakrze na obozie...
chcieliśmy ostrzec Murata i Sedę,
ale było za późno.
Modliłem się aż do powrotu do domu.
Już byłem pewien, że i ty zginąłeś,
kiedy nagle się pojawiłeś.
Wyszedłeś z szafki.
Byłeś malutki, ale udało ci się ukryć.
Rodzice nauczyli cię, jak się ochronić w takim młodym wieku.
Ostatni spadkobierca Obrońców.
Szkoda, że twoje rodzeństwo nie miało tyle szczęścia.
Rodzeństwo?
Brat i siostra. Bliźnięta.
Nie wiedziałem, że miałem rodzeństwo.
Neşecie!
Moment.
Mieli po sześć lat.
Obrońcy wcześnie zaczynają naukę.
Dlatego byli na obozie.
Masakra na obozie.
Powiedział pan, że tata popełnił błąd,
który przypłacił życiem.
Jaki to błąd?
Nie włożył zaczarowanej koszuli.
Znaleźliśmy ją w łazience. Mógł łatwo po nią sięgnąć,
ale tamtego dnia zapomniał o wszystkim.
Kierowała nim miłość i lęk o rodzinę.
Więc na tym polegał jego błąd.
Że kochał.
Dla Obrońcy...
nic i nikt nie może być ważniejszy niż Stambuł.
Taka hierarchia.
Inaczej wszyscy będziemy zgubieni.
Czy mogę zostać na chwilę sam?
Wiesz, gdzie nas znaleźć.
Emirze, chodźmy.
Mogłam pojechać z tobą.
Nieważne.
Daj znać, jeśli coś znajdziesz.
Uważaj.
Do zobaczenia.
Fajne auto?
Niezłe.
Nie mieliśmy wczoraj okazji się poznać.
Faysal.
Wiem, kim pan jest.
- Ale co pan tu robi? - Przyjechałem panią poznać.
Podobno jest pani specjalistką od Osmanów,
a nie interesuje pani renowacja Hagii Sophii.
Naprawdę?
Tak. Mam już pracę.
Czy nie nudzą pani cudze wypociny, na podstawie których
pisze pani własne?
Bardzo dziękuję za propozycję,
ale mam mnóstwo obowiązków, proszę pana.
Mów mi Faysal.
Moja odpowiedź brzmi: nie.
Proszę pana.
Cześć!
Dlaczego Faysal Erdem chce cię zatrudnić?
Nie wiem.
Ale bez obaw.
Nie wezmę tej pracy.
To wielka szansa.
Powinnaś się zgodzić.
Został mi jeden semestr do doktoratu.
Po co miałabym to robić? Nie oszalałam.
Mów, o co chodzi.
Nie wiem, czy jesteś dość poważna, by podołać karierze naukowej.
Nie jestem poważna?
Trzy razy odwołałaś zajęcia. Spóźniłaś się z wystawieniem ocen.
Przykro mi, nie mogę cię dłużej kryć.
Czy ja cię o to prosiłam?
A może tak się zachowujesz, bo z tobą nie sypiam?
Chwileczkę, Zeynep.
Nie mieszajmy tych dwóch spraw.
W porządku.
Zatem jesteś zły,
bo pan Erdem zaproponował pracę mnie, a nie tobie.
Zeynep.
Zastanów się, dlaczego wyszedł z tą propozycją.
Do zobaczenia na zajęciach.
Profesorze.
Miłego dnia, Salih.
Dzięki.
Jesteście śliczne.
Jakie kolory!
Wspaniale urosłyście.
Cześć, kochanie.
Dziękuję.
Moja mama też mówiła do kwiatów.
Rosną szybciej, gdy się do nich mówi.
Hmm.
Jak to „hmm”?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Gdzieś czytałem,
że mówienie to kwiatów to oznaka starzenia się.
Już ja ci pokażę
oznakę starzenia!
Co to?
Tyle razy ci mówię,
żebyś nie pozwalała swoim dzieciakom rozrzucać zabawek.
Teraz to są „moje” dzieci?
Mam spotkanie zespołu pracującego nad mozaikami.
Przepraszam.
Dokończymy później?
Zeynep?
Widzę, że sformułowałeś ofertę pracy na piśmie.
Tak.
Żebyś wiedziała, jak poważanie to traktuję.
Przyjechałam ją odwieźć.
Niepotrzebnie się fatygowałaś. Mogłaś zadzwonić.
Muszę wiedzieć, że odpowiedź dotarła.
Uspokój się, proszę.
Dwie kawy po turecku z cukrem.
Nie zdążę wypić kawy, dziękuję.
Wystarczy wcisnąć raz.
Chciałam spytać o Hakana. Widziałaś go dziś?
- Tak. - Czyli wiesz, gdzie jest.
Tak.
Jego szef, Mazhar, dopytywał o niego.
Nie oddzwania do mnie.
Dlatego pytam.
Obawiasz się, że coś mu się stało?
Tak.
Spędziliście ze sobą wczoraj noc,
ale nie przejmujesz się, że nie oddzwania, tak?
Hakan wyjechał z miasta w sprawach rodzinnych.
Oddzwoni, kiedy wróci.
Dziękuję.
Leyla.
Nie jesteśmy przyjaciółkami.
Ale gdybyśmy były, powiedziałabym ci tak:
Życie Hakana jest bardziej skomplikowane, niż się zdaje.
Jeśli pragniesz z nim być, bądź gotowa na ryzyko.
Witaj, Ademie.
To znowu ty?
- Serio? - Wejdź.
Nikomu nic nie powiedziałem.
Usiądź.
Pewnie się boisz nieproszonych gości,
ale ja nie jestem tym złym.
Twój głos...
Byłeś wczoraj w mauzoleum.
Pytałeś o drogę.
Wskazałeś żółty budynek.
Powiedz mi...
skąd niewidomy zna kolor budynku?
- Kto cię oślepił? - Miałem wypadek w pracy.
Żaden wypadek nie może tak uszkodzić oka.
Dobrze. Powiem wszystko.
Zgoda.
Miałem w mauzoleum nocną zmianę.
Przyszedł facet.
Dał mi 1000 lir,
żebym patrzył w inną stronę.
Co robił?
Nie wiem, słowo.
Po pracy wróciłem do domu i poszedłem spać.
Lecz któregoś dnia
zjawił się.
Związał mnie.
Przysięgałem, że nikomu nic nie powiedziałem,
ale on nie uwierzył.
Robiłem wszystko, co mi kazał.
Wszystko.
Pamiętasz jego twarz? Jak wyglądał?
Jak mógłbym zapomnieć?
Miał surową twarz.
Ciemne włosy i oczy.
Mówił dziwnie, jakby nie był stąd.
Co tu robisz?
Dzwoniłam kilka razy, ale nie odbierałeś.
Wiem.
Zeynep wspomniała o problemach rodzinnych.
Wszystko gra?
Tak.
Dlaczego tu jesteś?
No chodź.
Mam ciekawe wiadomości. Pogadajmy.
Co się stało?
Hakan zniknął.
Jak się miewasz, malutka?
Masz trochę.
Moja mama też uwielbiała hodować kwiaty.
Ja ich nie „hoduję”.
Kaktusy potrafią przetrwać, kiedy nikt się nimi nie opiekuje.
Są twarde.
Jak ty.
Czy toczymy w życiu walkę na próżno? Myślałaś kiedyś o tym?
Może...
nasze przeznaczenie jest...
z góry określone i tylko odgrywamy role?
Pamiętasz, co napisałeś w CV,
z którym przyszedłeś na rozmowę?
Wiele tam napisałem.
„Moim marzeniem jest praca dla pana Erdema”.
No i proszę!
Wiesz, o czym teraz marzę?
Napisy: Antonina Kasprzak