NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Myślisz, że to ostatni Nieśmiertelny?
Najpewniej.
Wykorzystał Suzan do odszukania zaklętej koszuli.
Gdy pojął, że to droga donikąd,
zlikwidował ją, nie pozostawiając śladów.
Świetne kanapki mają w tym barze na rogu.
Próbowaliście?
Gdzie byłeś?
- Zeynep nie mówiła? - Chodzi o sprawy prywatne?
Tak.
Takie noce się pamięta.
Twoje romanse nas nie obchodzą, Romeo.
Mamy ważniejsze sprawy.
Nie wiemy, kim jest Sinan,
o którym wspomniała Ayşe.
To facet, który zabił Suzan.
Może jest Nieśmiertelnym.
Może dla niego pracuje.
Ale nie wiemy, kto to taki.
To Mazhar.
Mazhar Dragusha.
Jest szefem ochrony Faysala Erdema.
Poznałem go.
Będziemy razem pracować.
Możecie zadawać pytania.
Jesteś za słaby, żeby pokonać Nieśmiertelnego.
Dawaj.
Co ty na to?
No?
Jak wam idzie?
Świetnie.
Czekam na starcie z Mazharem.
Jest odważny i pewny siebie. Tylko umiejętności mu brak.
Kto cię ochronił przed kulami?
Daj spokój. Skupmy się na treningu.
Aż tak lubisz się bić?
Weź lekcje karate.
Myślisz, że nie brałam?
Pokazać ci medale?
Im więcej będziesz trenował, tym lepiej. Tak to działa.
Wystarczy, że zdobędziecie sztylet i go przyniesiecie.
Reszta pójdzie łatwo.
Wcale nie będzie łatwo.
- Jeśli będziemy tu siedzieć, to na bank. - Hakan!
Co?
To ja namierzyłem Nieśmiertelnego.
- Bo szczęście ci sprzyja. - Szczęście?
Szczęście?
Straciłem Neşeta, najlepszego przyjaciela i całą rodzinę!
Ale mam szczęście...
To nie szczęście.
To przeznaczenie.
Nieśmiertelni i Obrońcy zawsze się przyciągali
jak przeciwne bieguny magnesu.
Dobra, przyciągnęliśmy się.
Teraz przejdźmy do działania!
W tej sprawie przychodzę.
Znalazłem Sinana.
Mogłeś tak od razu?
Kto to taki?
Niestety nie żyje.
- Jak to? - Zmarł w 1588 roku.
Nie do wiary! Że też na to nie wpadłam!
To tylko szyfr.
Szukamy Mimara Sinana!
I co teraz?
Sądzę,
że Lojalni ukryli klejnot w którejś budowli Sinana.
W samym Stambule są ich setki.
Meczety, krużganki, madrasy, łaźnie...
Czy musimy mieć ten klejnot?
Nie zabiję nim Nieśmiertelnego.
To konieczne.
Bez niego nie dowiemy się na pewno, kim jest Nieśmiertelny.
Ja wiem! To Mazhar.
Jasne?
Rozmawiałem z nim.
Słyszałem jego głos.
Żałuj, że go nie widziałeś.
Chodzi jak zjawa.
Sam mówiłeś, że Nieśmiertelny i Obrońca się przyciągają!
Musimy mieć stuprocentową pewność.
Właśnie. Nie mamy dowodu.
Dlatego potrzebujemy klejnotu.
Lojalni umieścili go w wyjątkowym miejscu,
nieoczywistym.
Tam, gdzie mogli go ukryć.
Zbadam tę sprawę.
Pogadam z profesorem. Może coś podpowie.
Pojadę z tobą,
ale po drodze dokądś zajrzymy.
- Dokąd? - Wymarsz za pięć minut.
Dzięki.
No? Co mam ci powiedzieć?
Prawdę.
Nie podobasz mi się.
Pani Leyla.
Pan Hakan.
Chciałam się upewnić, czy wybrał pan odpowiedni strój,
ale pańska dziewczyna ma dobry gust.
- Jestem tu zbędna. - Cóż...
Nie jestem jego dziewczyną,
tylko koleżanką.
Tak.
Leyla.
Zeynep.
Jesteś jego sąsiadką?
Nie... My...
Cóż...
Uczę brata Hakana na uniwerku.
- Brata? - Ciotecznego.
- Jesteśmy ze sobą blisko. - Rozumiem.
- Co studiuje? - Historię.
Nie przepadam za historią.
Wolę żyć chwilą.
Trzeba patrzeć w przeszłość, by zrozumieć teraźniejszość.
Wolę obserwować teraźniejszość i planować przyszłość.
Przyjdź o szóstej.
Masz spotkanie z ekipą ochroniarzy.
Dobrze.
- Kiedy poznam...? - Pan Erdem sam cię wezwie.
Czy Hakan wspominał,
że nasza firma wygrała przetarg na remont
Hagii Sophii?
Urządzamy przyjęcie. Wpadniesz?
Raczej nie.
Wykładowczyni historii nie powinna omijać takiej okazji.
Przemyśl to.
Miłego dnia.
Leyla?
Pomyślałem,
że może udzielisz mi kilku wskazówek.
Opowiesz, kto jest kim w organizacji...
I?
Może...
Może zawczasu spotkamy się tylko we dwoje?
To będzie takie wdrożenie.
A według mnie to...
tani podryw.
Życzę miłego dnia.
Wymarsz za pięć minut.
Przepraszam?
- Wzywał mnie pan? - Tak, siadaj.
Jakiś turysta nagrał tamtą strzelaninę na Sultanahmet.
Tak?
Zidentyfikowaliśmy jednego z napastników.
W co ty się wpakowałeś?
Co robiłeś na dachu z bronią?
Wstąpiłeś do mafii?
Co?
Wiesz, co się stanie, jeśli to wypłynie?
Obaj będziemy mieli kłopoty!
Będziemy mieli przejebane.
Co pan zrobi?
Powiem ci, co zrobię!
Dopilnuję, żeby nikt się nie dowiedział.
A ty do wieczora doręczysz swoją rezygnację z pracy.
Jasne?
- Jasne, kurwa? - Tak jest.
Spieprzaj.
Natychmiast!
- Ale... - Ani słowa!
Leyla jest w firmie szychą.
Jeśli ja uwiodę, dowiemy się więcej o Mazharze.
Nie lecisz na nią?
Chodzi mi tylko o Mazhara.
Precla?
Nie.
Dzień dobry.
Jednego z czekoladą.
- Nie sądziłem, że będziesz zazdrosna. - Co?
O ciebie?
Chyba śnisz.
Powiem ci jedno.
Takie dziewczyny nie zwrócą na ciebie uwagi.
Chodź tu, skarbie.
Co tu się dzieje?
Zostawisz te dzieci w spokoju.
Kto tak powiedział?
Ja.
Kim ty, kurwa, jesteś, żeby mi rozkazywać?
Kim ty...?
Moja ręka! Złamałeś mi rękę!
Co się stało?
Pytam się!
Co się stało, spaślaku?
Bierzcie kasę.
Bierzcie kasę, mówię!
Jeśli zobaczę, że zmuszasz dzieci do pracy,
połamię ci wszystkie kości. Słyszałeś?
Mam złamaną rękę!
Co ty wyprawiasz?
Znam go.
Zmusza dzieci do żebrania.
Co ci do tego?
Nie zwracać uwagi?
Tak! Po co zgrywasz superbohatera na ulicach?
- Coś ci powiem. - Tak?
Wytrzyj buzię.
Jeszcze.
Hakan pisze pracę o Mimarze Sinanie i sztuce zdobniczej.
Nie kojarzę takich klejnotów w budowlach Sinana,
ale postanowiłam zapytać, czy coś ciekawego
pan wie na ten temat.
Orientuje się pan w takich szczegółach.
Która uczelnia?
Politechnika.
Rozumiem.
Sinan wykorzystywał ceramikę,
ale raczej nie cenne kamienie.
Jednak znam ciekawą historię.
Wspomina o niej Evliya Celebi.
Nie wiem, czy to się panu przyda.
Gdy wykopano fundamenty
Meczetu Sulejmana, Sinan woli czekać,
by grunt się osadził.
Szach perski jest przekonany,
że Osmanom zabrakło funduszy
i dlatego wstrzymali pracę.
Wysyła kilka skrzyń klejnotów do sułtana Sulejmana.
Myślał, że może upokorzyć sułtana.
Przepraszam, profesorze.
Mniejsza z tym.
Sułtan Sulejman wpada w furię
i oddaje klejnoty Sinanowi.
Ten wrzuca je do zaprawy murarskiej.
Sinan używa jej do budowy minaretu.
Minaretu Cevahir.
Słyszałam o tym.
Podobno kiedyś minaret się skrzył.
Dobrze, to chyba wszystko.
Dziękujemy.
Zeynep?
Chciałbym porozmawiać o grafiku w drugim semestrze.
Zaczekam.
Dziękuję, profesorze.
Co to za facet?
Mówiłam – znajomy.
Pisze pracę. Chciałam mu pomóc.
Mam w to uwierzyć?
Możesz wierzyć, w co chcesz.
Nie pogrywaj ze mną. Czy to twój chłopak?
Odbiło ci?
Nagle jesteś zazdrosny? Zachowujesz się jak nastolatek.
- Na razie. - Nie gniewaj się.
To jak?
Kiedy się spotkamy?
Nie wiem.
APTEKA
Twoje tabletki.
Dziękuję. Jestem roztargniony.
Miłego dnia. Życzę zdrowia!
Mazharze!
Proszę! Nie chcę stracić pracy.
Pracujesz dla potężnego człowieka. Wystarczy jeden telefon.
Może da się go przekupić.
Kapitan niedawno kupił dom, brakuje mu pieniędzy.
Mazharze!
Miałeś znaleźć chłopaka, nie dałeś rady.
Miałeś zdobyć koszulę, nie udało się.
Miałeś zmusić jego kumpla do mówienia, nie potrafiłeś.
Dlaczego mam ci teraz pomagać?
Nie rozumiesz.
To będzie mój koniec.
Mam dzieci, rodzinę.
Jak ja im spojrzę w oczy?
Nie mogę nic zrobić, mają nagranie.
Nie możesz mnie skreślać.
Robiłem wszystko, co chciałeś.
Działaliśmy razem.
Przecież tak było!
Zresztą, nie masz wyboru.
Masz kogoś w policji?
Jestem potrzebny.
Nieraz tu byłem, ale nie wszedłem do środka.
Czasem nie widzimy piękna wokół siebie.
Mówisz o sobie?
Błagam! Mówię o historii.
Naprawdę kochasz starocia.
Do czego pijesz?
Do tego profesora.
To nie tak, jak myślisz.
Jasne. Więc cię wykorzystuje.
Nie, ja wykorzystuję jego.
Patrz!
To jest minaret Cevahir.
- Idziemy na górę? - Tak.
Sprawdźmy na balkonie.
To tutaj.
- Co tu robicie? - Szukaliśmy pana.
Moja narzeczona studiuje historię.
Czy możemy zrobić zdjęcia?
Nie, absolutnie. Nikogo nie wpuszczamy.
To zajmie pięć minut.
Nie ma mowy. Takie są przepisy.
Przepraszam. Mam prośbę.
Słucham?
Zrobi mi pan zdjęcie?
- A gdzie narzeczony? - W łazience.
Nie znosi robić zdjęć, głupek jeden.
Mnie obserwuje 1640 osób.
- Zrobię. - Super! Dzięki.
- Może tu? - Jasne.
I jeszcze tutaj.
Z innej perspektywy.
Kurde!
Szlag!
- I jeszcze jedno ze mną! - Już się robi.
- Ładne. - Dziękuję.
- Do usług. - Miłego dnia.
Wzajemnie.
Mam pewną sprawę. Mogę chwilę zająć?
Z kim przyjdziesz na przyjęcie?
Nie mam chłopaka.
Dlaczego?
Nie wiem.
Wiesz.
Chyba nie chcę.
Nikt się nie dobija?
Udaję, że nie ma mnie w domu.
To znaczy, nie zjawił się ten właściwy?
Jestem zadowolona z życia.
Samotność nie jest dla ludzi.
To najgorszy stan dla człowieka.
Więc dlaczego pan wybrał samotność?
Wiesz...
kiedy jestem sam, lepiej ją słyszę.
Myślisz, że zwariowałem?
Wcale nie.
Myślę, że bardzo ją pan kocha.
Nie lubi pan rozmawiać o Rüyi,
ale wiem, jak pan za nią tęskni.
Pewnie dlatego tak pan uwielbia Hagię Sophię.
Tam poznałem Rüyę.
W Hagii Sophii.
A ten obraz to ostatnia pamiątka po niej.
Odeszła, nim go skończyła.
O czym chciałaś rozmawiać?
- Jakiś problem z tym nowym? - Nie.
Hakan stawi się dzisiaj w pracy.
To dobrze.
Z kasy zniknęło sto tysięcy lir.
Chyba Mazhar je wziął.
Masz rację, on je zabrał.
Wiedział pan?
Sprawdziłem nagranie z monitoringu.
Jeszcze nic mi nie powiedział, ale z pewnością miał jakiś powód.
Przepraszam pana,
może nie powinnam tego mówić,
ale zanadto mu pan ufa.
Nie martw się.
Mazhar nigdy mnie nie zawiódł.
Mam do ciebie prośbę.
Oczywiście.
Włóż to dzisiaj.
Mam przeczucie, że szukamy w złym miejscu.
Szkoda, że mi nie powiedziałaś 254 schodki temu.
Nie jęcz.
Co teraz?
Będziemy szukać.
Ale jak go znaleźć? W mieście pełno budowli Sinana.
Gdzie ty byś ukryła klejnot?
Nie wiem, ale zostawiłabym wskazówkę.
Jakiś znak.
Może ten znak mamy przed nosem,
ale go nie widzimy.
Na pierścieniu nie ma żadnych znaków.
Może patrzymy na drzewa i nie widzimy lasu.
Coś nam umyka.
Trzeba zmienić perspektywę.
Sto tysięcy euro.
Kapitan powinien o wszystkim zapomnieć.
Dziękuję.
Wiedziałem, że mnie nie zostawisz.
Wiele razem osiągniemy.
Pójdę od razu do szefa.
Tekin?
To pieniądze dla kapitana.
Co do grosza.
Jasne.
OTWARTE / ZAMKNIĘTE
Dzień dobry. Momencik.
Czym mogę służyć?
Tak.
Meczet Kiliç Alego Paszy.
W której budowli jest klejnot?
Może patrzymy na drzewa, a nie widzimy lasu.
Coś nam umyka.
Trzeba zmienić perspektywę.
Już wiem.
Mauzoleum Mimara Sinana.
Witam.
Dobry wieczór.
HISTORIA W BLASKU REFLEKTORÓW
Będziesz tylko obserwować.
Nikogo nie zaczepiaj.
Zachowaj dystans.
Niech nikt cię nie widzi, za to ty masz widzieć wszystkich.
Postaram się.
Wyłącz telefon.
Rozumiem.
Nie zajmę panu Erdemowi wiele czasu,
tylko zaprezentuję nową flotę.
Zróbmy inaczej.
Proszę wysłać prezentację mnie. Rzucę okiem.
Oczywiście, mogę to zrobić.
Ale pan Erdem musi przeczytać, odpisać...
Pani mogłaby wiele przyspieszyć.
Pan nie rozumie. To niemożliwe.
Nie wierzę.
Wiem, że mogłaby to pani załatwić.
Proszę nie nalegać, to niczego nie zmieni.
Miłej zabawy.
A może...
Powinniśmy się bliżej poznać?
Zjeść razem kolację...
Cudowny pomysł?
Może lepiej, żebyśmy się nie widywali?
Przepraszam, zostawił pan drinka przy barze.
Może kolejnego?
HISTORIA W BLASKU REFLEKTORÓW
- Proszę. - Dziękuję.
Ten nowy, Hakan...
Nerwowy jakiś.
Nie wiem, czy się nadaje.
Czas pokaże.
Co pan w nim widzi?
To, co kiedyś zobaczyłem w tobie.
Oczywiście,
ale moja historia jest zupełnie inna.
Obaj macie podobny talent.
Ty swój rozwinąłeś.
Zobaczmy, czy on też potrafi.
Przepraszam.
Proszę.
Jeśli oczekujesz podziękowań, rozczaruję cię.
- Chciałem wiedzieć, czy wszystko gra. - Gra.
Sama sobie dałam radę. Umiem o siebie zadbać.
Bez obaw.
Jestem dzisiaj spięta.
Pracowałam cały dzień, miałam mnóstwo stresu.
Za dużo tego wszystkiego. Wybacz.
I jeszcze ta pełnia.
Wiesz?
Podobno wpływa na nastrój.
To na pewno to.
Możliwe.
Sama jesteś jak księżyc.
Równie olśniewająca?
Nie. Ale też masz ciemną stronę.
Przykro mi. Nie mam ciemnej strony.
Jestem jak widać.
Wszyscy mamy tajemnice.
A ty? Co ukrywasz?
Jeśli ktoś tu jest tajemniczy, to ty.
Nic o tobie nie wiem.
To właśnie moja ciemna strona.
Nie kręcą mnie już tajemniczy faceci.
Spóźniłeś się.
Czego się boisz?
Jak to?
Chyba też to czujesz?
Powiedz, o co ci chodzi.
Doświadczyłaś tego kiedyś?
Czy czułaś, że coś się wydarzy,
ale wolałaś poczekać?
Wolałaś obserwować.
Wrócę do środka.
Nie chcę wylecieć pierwszego dnia.
Czekaj!
Czy mam cię przedstawić panu Erdemowi?
Zgadzamy się.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Proszę pana,
przedstawiam pana Demira.
Dobry wieczór.
Miło mi pana poznać.
Nawzajem.
Dziękuję za zaufanie.
Nie dziękuj.
Każdy jest kowalem własnego losu.
Kiedyś marzyłem o tym, żeby być taki jak pan.
Teraz nie?
Przestałeś marzyć?
Teraz nie bujam w obłokach.
Nie rezygnuj z marzeń.
Nigdy nie wiadomo, co los przyniesie.
Dziękuję.
Przepraszam, wracam do pracy.
Miłego wieczoru.
Kto to?
Przyjaciółka Hakana.
Zajmę się nią.
Wiedziałam, że przyjdziesz.
Szukam Hakana.
Coś się stało?
Nie, tylko nie mogłam się dodzwonić.
Chcę go o coś spytać.
Zaraz przyjdzie.
Bez obaw.
Jak mógłby cię nie zauważyć?
Nie miałam czasu się wystroić.
A nawet gdybym miała więcej czasu,
nie jestem lalką Barbie.
Zatrudnimy w tym tygodniu konsultantów
do prac nad Hagią Sophią.
Mogę dodać twoje nazwisko do listy.
Na stanowisko asystentki.
Co ty na to?
Od lat pracuję na uniwersytecie
i w biznesie.
Nie brakuje mi doświadczenia.
To nie w moim stylu być służącą
głupawego bogacza.
- Twój wybór. - Poszukam Hakana.
Nie znam cię.
Nowy w ochronie?
Tak, a pan?
Yasin Karakaya, dziennikarz.
Nie jestem sługusem jak ci tutaj.
Należę do tych dziennikarzy, których ludzie próbują unikać.
Zwłaszcza tacy jak pan Erdem.
Chyba nie chce pana unikać, skoro pana zaprosił.
Skąd wiesz, że zaprosił?
Posłuchaj.
Dziennikarz wejdzie wszędzie.
Nowy ochroniarz nie chciałby być ze mną w złych stosunkach.
Miłego wieczoru!
Morderca!
Zabierzcie go.
Ten człowiek jest mordercą!
Puść!
Zabił mojego ojca!
Morderca!
Proszę pana?
Nic mi nie jest.
Według wstępnych ustaleń napastnik to syn Gültekina,
niejaki Mete Gületkin.
Gökhan Gületkin zaginął w tajemniczych okolicznościach.
Mete Gületkin został przewieziony na posterunek.
Nie wiemy, dlaczego podejrzany wiąże
Faysala Erdema ze zniknięciem swojego ojca.
- Proszę pana! - Komentarz?
Faysal Erdem opublikował oświadczenie,
w którym wyraża troskę o napastnika
i obiecuje pomoc w poszukiwaniach zaginionego ojca.
Mete Gületkin jest w komisariacie.
Będziemy dla państwa śledzić tę sprawę.
- Zna pan napastnika? - Nigdy go nie widziałem.
Hakan Demir.
Od razu zostałeś bohaterem.
Co tu robisz?
Wiem, gdzie jest klejnot.
- Gdzie? - W mauzoleum Mimara Sinana.
- Doktor wie? - Nie. Czeka na nas.
Wysłał mi SMS-a. Jest w aptece.
- Zgarnę cię. - Co robimy?
- Jedziemy. - Teraz?
Tak.
Byłeś bardzo odważny.
Nie wiem, co by się stało, gdyby nie ty.
Wykonywałem obowiązki.
Mogę postawić ci drinka?
Pełnia księżyca wciąż robi wrażenie.
Mamy coś do załatwienia. Wychodziliśmy.
Idziesz?
Pozdrów Doktora.
Pani przodem.
Panie Demir.
APTEKA
ZAMKNIĘTE
Tato?
Tato!
Napisy: Antonina Kasprzak