NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W 1509 roku
Nieśmiertelni rozprzestrzenili zarazę, która prawie zniszczyła Stambuł.
Śmierć była wszędzie.
Miasto zaczęło umierać.
Nieśmiertelni już prawie wygrali.
Ale Obrońca,
który był twoim przodkiem, nie pogodził się z porażką.
Musisz obrać tę samą ścieżkę.
Powinieneś wypełnić swoje przeznaczenie i zabić ostatniego Nieśmiertelnego.
Dzień dobry.
Nie lekceważ go!
- Ach tak? - Właśnie.
Tylko na tyle cię stać?
Dopiero zaczynamy.
Nie zdobędziesz pierścienia bez wysiłku.
Komu kawy?
Ja dziękuję. Spieszę się.
Muszę podrzucić poprawione kolokwia na uczelnię.
Dokąd?
Bo co?
Nie szukaliśmy pierścienia? Myślałam, że to pilne.
Co z tym?
Później to zrobimy.
Posprzątasz, jak wyjdę,
prawda?
Panie Erdem, jadę do kliniki w Fikirtepe.
- Jestem potrzebna? - Nie, nie.
Wiadomo coś o chłopaku?
Tak. Skontaktowałam się z nim.
Wspomniał o problemach rodzinnych.
- Jutro przyjdzie. - Dobrze.
Sporządziłam dla pana listę lepszych kandydatów.
- Ja... - Leyla.
Nie szukamy ochroniarzy w ONZ. Spokojnie.
Mam dość tych samych facetów z ochrony.
Wyglądają jak mafiosi.
Szukam kogoś młodszego, energicznego.
Kogoś innego, jak ten chłopak.
Rozumiesz?
Oczywiście.
Na pewno uda ci się go przekonać.
Pójdę już.
Szkoda, że nie możesz zostać.
Dzieci jadą w tym tygodniu do matki.
Moglibyśmy odpocząć.
Jestem zajęta.
Dlaczego jesteś taka oschła?
Coś powiedziałem?
Orkunie, nie zawsze chodzi o ciebie.
Jestem zajęta.
Zajęta...
Co będziesz robić?
Widzę się z ojcem.
Przyjdziesz? Będzie miło.
Nie, dziękuję.
Nie zrozum mnie źle, ale mam inne problemy.
Nie chcę poważnego związku.
Ani z tobą, ani z nikim innym.
Ten układ jest świetny. Prawda?
Pa!
To facet, do którego pisaliśmy z telefonu tego gnoja.
Sprawdziliśmy go.
To Neşet Korkmaz.
Ma 62 lata, starszy gość.
Nie mógł być
kuloodpornym chłopakiem z placu Beyazıt.
Rodzina?
Kawaler, bezdzietny.
Byliśmy u niego, ale nic nie znaleźliśmy.
Zebraliśmy odciski palców.
Nie wiem, czy to dobry trop.
Czyli przyszedłeś zameldować mi o kolejnej porażce?
W sensie...
Facet musi się gdzieś ukrywać, Mazharze.
Szukamy go i na pewno znajdziemy.
Słuchaj,
nie wierzę w to, że każdy zasługuje na drugą szansę.
Lepiej, żebyś się o tym nie przekonał.
Tekin.
Jasne?
Tak.
Znajdźcie Neşeta, a odnajdzie się i koszula, i młody.
Jesteś potomkiem Obrońcy.
Masz talent tak samo,
jak koszula ma krój.
Czemu masz otwarte oczy?
Po co ten trening? W jakim celu?
Żeby ukoić burzę w twoim sercu.
„Gniew jest jak wiatr. W końcu się uspokaja, ale...
...wtedy gałęzie są już połamane”.
Rumi.
No proszę!
Plecy proste!
Wyobraź sobie, że lina na czubku głowy
ciągnie cię do góry.
Bardzo dobrze.
Niezłe powiedzenie, co?
Owszem.
Ale jak mądrości sufizmu mają mi pomóc
zabić Nieśmiertelnego?
Koszula ma własną wolę.
Przekonasz się.
Gdy nauczysz się panować nad uczuciami, ochroni cię.
Uwierz w jej siłę.
Uwierz we własną moc i swoje posłannictwo.
Podaj mi rękę.
Po co?
Nie pytaj. Daj mi rękę.
Doskonale.
Oddychaj.
Zaryzykuj, że wejdziesz w ogień i się spalisz.
Skup się.
Jak umarli moi rodzice?
Zabił ich ostatni Nieśmiertelny.
Odebrał mi najbliższych, a my...
- Puść! Co ty robisz? - Nie panikuj.
Spokojnie. Oddychaj.
Skoncentruj się.
Skoncentruj się na oddechu.
Zapomnij o wszystkim.
Myśl o bólu i gniewie w swoim ciele.
Połącz się z koszulą.
Osiągnij jedność.
Co tam?
Dobrze. U ciebie?
Co to?
Sądzimy, że to dzieło ostatniego Nieśmiertelnego.
Musimy go odnaleźć, nim zniszczy ludzkość.
Słuchajcie.
Już pora.
Nieśmiertelny może zacząć szukać pierścienia.
Ayşe Tokatlı.
Mieszka z synem na przedmieściu.
Jest starszą Lojalną, wszyscy jej ufamy.
Gdy otrzymała pierścień, przysięgliśmy nie kontaktować się ze sobą.
Aż do...
przybycia Obrońcy.
Jestem gotowy.
- Chodźmy. - Zaczynamy.
Bądź ostrożny.
Cholera!
Nie wierzę!
Nie, Hakan!
Wezmę to.
- Co z tym? - Nie ma mowy. Oddaj.
Puść.
Zostaw. Mam ci je odebrać po kolei?
- Nie mogę wziąć broni? - Ja ją mam.
Z zaklętą koszulą nie potrzebujesz spluwy.
To chociaż sztylet.
Skarbie.
- Kogo szukasz? - Dzień dobry.
Szukam Hakana Demira. Chyba gdzieś tu mieszka.
- Kogo? - Pana Demira.
Nikogo takiego nie znamy.
Nie.
Dobrze. Dziękuję. Miłego dnia.
Gomiz!
Gdzie ty się podziewasz?
Zostaw piłkę. Dam ci pieniądze.
Przynieś mi chleb!
Gomiz!
Dzień dobry.
Dzień dobry, proszę.
Czy ma pan...
nagrania z kamer na korytarzach w szpitalu?
- Po co panu? - Kolega potrzebuje.
Kto taki?
Nie pamiętam.
Zapisałem sobie jego nazwisko.
Ale mam słaby wzrok.
Rany!
Może pan przeczyta?
Wtedy pan zrozumie.
- Nie wierzę. - Cześć!
- Sznurek się urwał, więc... - Dzięki.
Chwilę. Nazywam się Leyla Sancak.
Jestem koordynatorką u Faysala Erdema.
Moja wizytówka.
Którego Faysala Erdema?
Istnieje tylko jeden, mamo.
Nie zabiorę dużo czasu. Mam tylko kilka pytań.
Zresztą muszę być w klinice pana Erdema za pół godziny.
Dba o zdrowie publiczne.
- Nie wątpię. - Sıla!
Jak tu pięknie pachnie.
Jestem głodna.
Zaprosi mnie pani?
Ale pycha! Lepsze niż u mamy!
- Na zdrowie. - Dziękuję.
Może to ściema?
Skąd mamy wiedzieć, że pracuje pani dla Erdema?
Sıla, idź pozmywać.
Zatem Faysal Erdem ma pracę dla Hakana?
Tak, ale nie możemy go namierzyć.
Chyba nie jest zbyt solidny.
Skąd, to świetny chłopak!
Pracowity. Uczciwy.
Ma złote serce.
Trudno o takich w dzisiejszych czasach.
Pan Erdem też to dostrzegł, dlatego chce mu dać pracę,
ale, jak mówiłam, nie możemy go namierzyć.
Gdzie go znajdę?
Spróbuję do niego zadzwonić,
ale nie sądzę, by się tu pojawił.
Wszystko dobrze?
Przepraszam, że zawracam głowę.
Przyjął pan kogoś do ochrony?
Tak.
Leyla mnie poparła.
A mnie nikt nie spytał?
Nie martw się. Nikt cię nie zastąpi.
Dziękuję.
- Chodzi o... - Lepiej nie roztrząsaj wszystkiego,
tylko skup się na pracy.
Dzieją się też dobre rzeczy.
Dowiedziałem się, że dostaliśmy kontrakt.
Gökhan nie zdążył na czas.
Teraz Hagia Sophia należy do nas.
Wspaniale.
- Coś jeszcze? - Tak.
Jesteś zirytowany.
Proszę.
To prezent.
Może się przyda.
Odpręż się.
Życie jest krótkie.
Koszula, pierścień, sztylet.
Musimy zdobyć wszystko.
Jak pierścień znajduje Nieśmiertelnych?
Wskazuje, gdzie są?
Nie.
Gdy go dotkniesz, zaświeci.
Czyli mam wszystkich dotykać?
Możemy o tym porozmawiać, gdy znajdziemy pierścień?
Dobra.
Czy Lojalni dostają forsę?
Kto was utrzymuje? Finansuje?
Cysterna, broń i cała reszta...
Przecież nie zarabiacie na to pracą w aptece.
Hakan, załóż koszulę.
Zgoda.
Bycie Lojalną to taka lekka praca?
Serio uczysz na uniwersytecie?
Mam znacznie więcej pracy, odkąd się zjawiłeś.
Ale nie, nie jestem aż taka zajęta.
Jestem asystentką.
Jaka tematyka?
Broń w epoce osmańskiej.
Nieźle.
Spodziewałem się.
Załóż koszulę. Jesteśmy na miejscu.
To tutaj?
To ten adres. Ale co to jest?
Dobrze trafiliśmy?
Nie wiem, adres się zgadza.
Dom wygląda na opuszczony.
On ma broń.
Dzień dobry.
Gdzie jest Ayşe?
Wstawaj, kurwa!
Gdzie jest Ayşe?
Gadaj! Już!
- No dalej! - Nie dostaniecie jej.
Zostawcie mamę w spokoju.
Nie skrzywdzimy jej.
Ci skurwiele, którzy tu byli wcześniej, też tak powiedzieli.
Dobra, daj mu spokój.
Próbuje chronić matkę, w porządku.
Bracie, źle nas zrozumiałeś.
Nie chcemy jej skrzywdzić,
tylko zadać jej pytanie.
Jasne?
Jest ktoś jeszcze w domu?
Nie.
Idź!
Możecie pytać, o co chcecie.
I tak wam nic nie powie.
Jest chora?
Sami zobaczycie.
Zamykasz drzwi na klucz?
Trzymasz matkę w więzieniu?
Nie.
Chce być bezpieczna,
by już nikt jej nie napadł.
Co to za zapach?
Nie wolno wam wejść z bronią.
Akurat! Otwórz drzwi.
Broń.
Otwórz, kurwa, drzwi. Powiedziałam – otwieraj!
Spokojnie, już otwiera. Bracie, otwórz.
Otwieraj!
Mamo!
Przyszli jacyś ludzie.
Mówią, że chcą o coś spytać.
Tak się zachowuje od tamtego incydentu.
Incydentu?
Siedem lat temu.
Przyszli nocą,
kiedy spaliśmy.
Czegoś szukali. Nie rozumiałem, o co chodzi.
Mama krzyczała całą noc.
A potem zamilkła.
Od tamtej pory nic nie mówi.
Zrobię wam herbaty,
a wy pogadajcie.
Rzadko mamy gości.
Zostawiłem ich samych. Może będą mówili o pierścieniu.
Drzwi zamknąłem.
Wszystko się nagrywa.
Tak, czekam na ekipę.
Ona nam nie pomoże. Jest szalona.
Spójrz tylko.
Zaczekaj.
Ayşe.
Ayşe, jestem córką Kemala
Jestem Lojalną. Pamiętasz Kemala?
Może zna mojego ojca.
Biologicznego ojca, Murata.
Ayşe?
Znałaś mojego ojca? Ayşe. Spójrz.
Poznajesz?
Pierścień.
On nie jest moim synem.
Grozi wam niebezpieczeństwo.
Kurwa!
Co jest grane?
Rzuć broń!
Rzuć!
Nagle się nie jąkasz, co?
Kim jesteś?
Mam na imię Can.
- Dla kogo pracujesz? - Zaraz ich poznacie,
już tu jadą.
- Gadaj! - Nie wyjdziecie stąd.
W pokoju są kamery.
Szybko! Zaraz tu będą.
No już! Uciekajcie.
Już!
Dalej!
Telefon. Weź telefon!
Telefon.
Czekałam na was siedem lat.
Nareszcie jesteście. Szybko!
- Jadą! - Hakan, ruchy!
Chodź!
- Chodź. - Chodź tu.
Pospiesz się!
Co ty robisz?
Ayşe.
Ślubowaliśmy, że będziemy cię chronić.
Tak jak moi poprzednicy.
Praca dla twojego ojca była dla mnie zaszczytem.
Proszę. Pierścień. Pierścień jest twój.
Poczekaj! Zaraz! Nie ma kamienia!
- Bez klejnotu nie działa. - Tak. Sinan.
Ktoś o imieniu Sinan ma pierścień.
Nie wiem nic więcej.
Weź. Ocalisz nas wszystkich.
- Hakan, musimy iść. - Chodź.
Hakan! Weź się w garść!
- Uderzyłaś mnie? - Ruchy!
Skacz! No już!
Uciekajcie!
Zeynep.
Rusz się!
Dalej!
Wszystko dobrze?
Masz koszulę?
Tak.
Zaraz, a pierścień? Masz pierścień?
Tak, tutaj.
Ayşe wspomniała o jakimś Sinanie.
Kto to taki?
Nie wiem.
Nie słyszałam o Lojalnym Sinanie.
Zapytam tatę. Może on go zna.
Masz telefon tego gnoja?
Tak, zabrałam go.
- Zobacz. - Daj.
- Przestań. - Sprawdzę połączenia.
Nie! Do nikogo nie dzwoń!
Powiedziałam, oddaj.
Czekaj! Dzwonię!
Słucham?
Halo, Can?
- Co ty wyprawiasz? - A co miałam zrobić?
- Zlokalizują nas po sygnale. - Niby jak?
- Chciałem wiedzieć, kto to. - Jak?
Mogłem spytać, jak ma na imię.
Pan Demir?
Trudno się z panem skontaktować. Próbowałam cały dzień.
Niepotrzebnie pani naciska.
Mówiłem, że nie szukam pracy.
Dobrze, rozumiem.
Odrzuca pan propozycję. Nie szuka pan pracy.
Bardzo dobrze.
Ale jeśli powiem panu Erdemowi, że pan drugi raz odmawia,
oberwie mi się.
Więc niech sam mu pan to powie.
Jak to? Przez telefon?
Osobiście.
Może pan tu przyjechać w każdej chwili.
Na chwilę.
Panie Demir?
Dzień dobry.
Dziękuję.
Pan Erdem zaraz przyjdzie. Możemy tu zaczekać.
Poczekam, o ile będzie mi pani towarzyszyć.
Jeśli pan myśli, że może tak do mnie mówić,
to się pan myli.
Jestem po prostu wyluzowany.
Niech się pani nie obraża. Więcej się nie spotkamy.
Panno Sancak.
To nowy kandydat na ochroniarza?
Tak. Przedstawię was.
Mazhar – szef ochrony.
Najważniejszy człowiek.
A to Hakan Demir – były kandydat,
odrzucił naszą propozycję.
Bardzo ciekawe.
A dlaczego?
Mam inne sprawy.
Słucham?
Tak.
A co z Canem?
Dobrze.
Zabierzcie komputer, potem zobaczymy. Oddzwonię.
Mniejsza z tym.
Dobrze.
Przepraszam. W sumie...
Znaczy...
Mam ostatnio wiele na głowie.
Jestem skołowany.
Mogę jednak przyjąć ofertę pracy?
Tak.
Oczywiście.
Sądzę, że to dobra decyzja.
Świetnie.
Lubię bystrzaków.
- Pan Hakan Demir, tak? - Zgadza się.
Witam w zespole.
Napisy: Antonina Kasprzak