NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W bajkach dobro zwycięża,
sprawiedliwość triumfuje,
a czas leczy rany.
Ale to nie jest bajka.
19.30
MYŚL JAK SUFISTA
SULŁAN SUKCESU FAYSAL ERDEM
Memo!
Memo! Wstawaj!
Spóźnimy się!
Wstawaj!
Podaj.
Proszę.
- Dzień dobry! - Jak zdrówko?
- Dobrze. - Dzień dobry.
- Cześć. - Na razie.
Cześć.
- No chodź. - Idę.
Popatrz, po lewej.
Dalibyśmy tam porcelanę.
Jasne. Półki od góry do dołu.
Właśnie. Po prawej kilimy.
I hajs zacznie się sypać!
Kasa. Kasa!
Będziemy mieli poważnych klientów,
zobaczysz.
Stoimy w cieniu twojego idola:
Faysala Erdema.
Lubię ten widok.
Co ten gość ma, czego nam brakuje?
Nie kumam.
Oprócz miliardów dolców i paru firm?
No... To ta różnica.
STAMBUŁ
WIELKI BAZAR
Jak leci!
Jak zdrowie? Miłego dnia.
Dobrego dnia.
- Hakan. Co słychać? - Wszystko dobrze, wujku Bilal.
Miłego dnia. Pozdrawiam.
- Słucham? - Dwie herbaty. Zapłacę później.
- Widzisz tę rybę? - Türkan!
Byłem u wróżki!
W mojej przyszłości widzi sklep.
Hakan, podejdź.
Tak?
Hakan.
Twoje przeznaczenie się zmienia.
Nie chodzi w nim o sklep.
Jesteś przeznaczony do innych rzeczy. Do wielkich.
Przestań, na litość boską.
Dzień dobry, tato.
Gdzieś ty się podziewał?
Oglądaliśmy z Memem sklep. Boski! Idealny!
Ale czynsz troszkę za drogi.
Niech Memo zaciągnie kredyt.
Mówię poważnie.
Niewiele nam brakuje.
Potrzebujemy kasy na kilka pierwszych miesięcy.
Potem damy radę.
Hakan, ile razy o tym rozmawialiśmy?
- Wiele. - Co ci mówiłem za każdym razem?
- Nie. - Nie.
Chcemy coś osiągnąć.
Memo zaczął pracę, by zaoszczędzić.
- W nocnym klubie. - Tak?
- Tak. - Memo?
- Tak. - W klubie?
Znowu? Ty rozkręciłeś biznes z telefonami i zbankrutowałeś.
Wynająłeś łódź i zbankrutowałeś.
Ile to trwało? Dwa tygodnie?
Spójrz na zdjęcia, tato.
Sklep jest nowiutki i w pięknym miejscu.
Jest dla nas wręcz idealny.
- Hakan. - Tylko zobacz.
Hakan, synu.
Nowość to nie zawsze atut.
Na przykład ten bazar ma 600 lat.
Tak, historia, a co z nami?
Co my mamy robić? Utknęliśmy tutaj.
Potrzeba świeżego powietrza. Musimy się rozwijać!
Na razie na świeżym powietrzu dostarczysz przesyłkę.
Jaką?
Dywan.
Turystka wczoraj zamówiła, pamiętasz?
Turystkę pamiętam.
Jaki Casanova.
I zrobione.
Grat!
Hej!
Chodź tu.
Co masz?
Znalazłem. Właśnie niosłem na policję.
Słuchaj.
Jeśli jeszcze raz cię na tym złapię, to sam cię oddam policji.
Jasne?
Przestaniesz kraść?
Znajdziemy ci pracę.
Już dobrze.
Czy ja się mieszam w twoje interesy?
Nie wstyd ci wykorzystywać dzieciaki?
Nigdy więcej nie zbliżaj się do moich dzieci.
Rozumiesz?
To dobrze.
Mądry chłopiec.
Pieprzony spaślak.
Pan Faysal uważa, że Hagia Sofia jest prawdziwym skarbem Stambułu.
Jej renowacja to zaszczyt.
Nie stał się najbogatszym Turkiem dzięki filantropii.
Według moich źródeł ma w tym też inny cel.
W takim razie te źródła się mylą.
Pan Erdem chce jedynie odwdzięczyć się miastu, któremu
zawdzięcza wszystko.
Dzień dobry!
Dzień dobry. Jak lot, panie Erdem?
Straszne korki.
To tematy, na które chcą porozmawiać dziś media.
Zamierzają przedstawić przetarg jako wyścig.
Dobrze.
Co sądzisz, Mazhar? Wygramy w tym wyścigu?
Tak.
Hagia Sophia.
Została zbudowana, by pokazać, że tajemnice i cuda mogą być prawdą.
Abyśmy my, śmiertelni, mogli dotknąć wieczności.
To zaszczyt, że możemy uczestniczyć w procesie renowacji.
Napoleon powiedział:
„Gdyby świat był jednym państwem, to Stambuł byłby jego stolicą”.
Ja to sparafrazuję i powiem:
„Gdyby świat był jednym człowiekiem, Hagia Sophia byłaby jego sercem”.
Zbliża się przetarg. Czego się pan spodziewa?
Czego się spodziewam?
Panno Sancak? Proszę kontynuować.
Tak więc...
1500 lat.
Ta świątynia stoi tu 1500 lat.
Rozumiesz, ile to czasu?
Tak, panie Erdem.
Konstantyn i Mehmed II tędy chodzili.
Walczyli o wielkie sprawy i panowali.
Ale co się z nimi stało. Co pozostało?
Jedynie ona.
Faysal Erdem.
Gökhan Gültekin.
Miło mi.
Widzę, że wszyscy żyjemy przetargiem.
Chyba tak.
Smutne, że zawsze ze sobą rywalizujemy.
- Jestem pewny zwycięstwa. - Niech wygra najlepszy.
Niech wygra.
Miłego dnia.
Przywiozłem przesyłkę ze sklepu z antykami.
Cześć!
Hej!
Dziękuję.
Mówisz po turecku?
Trochę. Mama jest Turczynką.
Naprawdę. Dobrze ci idzie.
- Zapamiętałam cię. - Serio?
Zaczekaj.
Dzięki.
Wyjeżdżasz z miasta?
Za dwie godziny.
Ale zanim wyjadę ze Stambułu...
może jeszcze coś zrobię?
Co cię interesuje?
Co?
Co tu się dzieje?
To rozmowa o pracę.
- Tutaj? - Tak.
Gdzie znajdę formularz?
- Tam. - Dziękuję.
Proszę.
„Nie chcę być zwykłym pracownikiem Faysala Erdema.
Chcę w przyszłości być kimś takim jak Faysal Erdem.
Marzę o otwarciu sklepu z antykami”.
Myślał pan, że dostanie tę pracę z takim CV?
Napisałem szczerze.
Panie Demir,
traktuję pracę u pana Erdema bardzo poważnie
i tego samego oczekuję od pana.
Nie marnujmy sobie nawzajem czasu.
Ma pani marzenia?
Już je spełniłam.
W takim młodym wieku?
Gratuluję.
Pewnie. Należy pani do nich.
Do kogo? Kogo ma pan na myśli?
Urodzonych pod szczęśliwą gwiazdą.
Bogaci rodzice,
edukacja w dobrej szkole,
a potem przyjaciel taty zna kogoś
i ląduje się na stanowisku.
Zgadłem?
A pana historia?
Skąd taka nieuzasadniona pewność siebie?
Rodzice pana rozpieszczali w dzieciństwie?
Zmarli, kiedy byłem mały.
Mniejsza z tym.
Chcemy z przyjacielem otworzyć sklep.
Z antykami.
Niewielki.
Dopiero potem się rozwiniemy.
Ciężko rozkręcić własny biznes.
Dlatego szukam pracy.
Może na nocną zmianę...
Panie Demir.
Rozumiem, ale nie skończył pan studiów.
Nie zna pan języków obcych.
Angielski, rosyjski, francuski, niemiecki.
- Który potrzebny? - Nie mówię o łamanym
narzeczu z bazaru.
Pan Erdem też nie skończył prywatnych szkół.
- Uczyła go ulica. - Proszę...
Niech pan poszuka gdzie indziej.
Miłego dnia.
Proszę nie rezygnować z marzeń.
Może pani
osiągnąć dużo więcej.
Tato, jeśli okażesz zrozumienie,
jeśli nam pomożesz, otworzymy ten sklep.
Rozwiniemy skrzydła.
Nie rozumiesz? Ja się tutaj duszę.
Słyszę głos każący mi robić coś innego.
Nie chcę dłużej żyć w tej...
mysiej norze.
Hakan.
To mysia nora, czyli nasz sklep, nas łączy.
Nie, tato.
Ten sklep nas dzieli.
Nie widzisz tego.
- Dzień dobry. - Witam klientkę.
Podobno u pana są wyjątkowe okazje.
Staramy się jak możemy.
W każdym sklepie tak mówią.
Tak?
Szukam czegoś wyjątkowego dla wyjątkowego klienta.
Koszuli-talizmanu z epoki osmańskiej.
Niestety nie mamy nic takiego.
Przykro mi, bardzo żałuję.
Nie mamy jej w piwnicy?
Nie. Na pewno jej nie mamy.
Ale popytam.
Jestem pewien.
Klient jest gotów zapłacić znaczną sumę.
Szkoda, gdyby się nie udało.
Zrobimy, co w naszej mocy.
Dobrze. Zostawię wizytówkę.
- Oczywiście. - Jeśli się uda...
- Odezwiemy się. - Mam nadzieję.
Panna Bayraktar.
- Miło było poznać. - Nawzajem.
- Miłego dnia. - Odprowadzę panią.
Widziałem tę koszulę w piwnicy.
Obiecała dużą sumę. Pójdę zobaczyć.
Szkoda czasu.
Tato, może to nasza szansa?
Babka miała kupę kasy.
Przestań! Idź, przynieś mi kawę.
- Tylko sprawdzę! - Powiedziałem: nie.
Na litość boską!
Nadszedł czas.
Jedziesz na wakacje?
Ten skurwiel.
Wyrzucił nas z domu.
Cemil? Dlaczego?
Nie zapłaciliśmy czynszu.
Zostawiłem ci kasę na stole.
Dałem ci je dziś rano.
Ten półgłówek pewnie je przegrał.
Co?
Powinieneś nas wspierać, wujku.
- W hazardzie? - Co się stało? Przegrałeś je?
- Tak? - Jeśli wygrasz,
to nie jest hazard.
- Tak, jeśli... - Zamknij się!
Przegrałeś wszystkie pieniądze? Za cały miesiąc?
Powiedz, że nie!
Memo!
To miała być pewna wygrana.
Spieprzaj!
- Bez żadnego ryzyka. - Spieprzaj.
Mówiłem ci...
To półgłówek.
Ty też, bo dałeś się wpakować w kłopoty.
Więc teraz to moja wina?
Dwa pacany planują otworzyć sklep.
Jakbyś pomógł to...
- Więc to moja wina? - Nie o to mu chodzi.
Dorośli, a wciąż jesteście jak dzieci.
Sami o siebie zadbamy.
Jasne.
Dzięki, że cię to obchodzi.
Wielkie dzięki.
Hakanie? Jak ty się odzywasz do ojca?
Nie jesteś nim.
Mazharze. Namów tylko Faysala,
żeby wycofał się z projektu renowacji.
Następnego dnia przeleję ci 250 tys. dolarów.
Ten projekt jest bardzo ważny dla pana Erdema.
Targujesz się?
Dobra.
Podaj swoją kwotę, a ją zapłacę.
Pogadajmy na zewnątrz.
Jasne.
Wszędzie cię szukałem.
Obczaj tamte dwie laski.
Powinniśmy je zaprosić na drinka.
Bez kasy?
Wydałem ostatnie pieniądze.
Obmyśliłem nowy plan.
- Będziemy ciężko pracować. - Zamknij się.
Mogę być DJ-em, sprzedawcą. Kimkolwiek.
Spieprzaj. Serio.
Ciężka praca?
Przepraszam.
Szczerze.
Myślałem, że wygram.
To trudne. Na wygraną trzeba ciężko pracować.
Tak przynajmniej myślałem.
Tata ma rację. Obaj jesteśmy do niczego.
On się nie zna.
Teraz będzie inaczej.
Racja.
Za jego czasów po studiach sprzedawali bułki?
Właśnie!
Poznałem dziewczynę.
Leylę.
Główną koordynatorkę.
Właśnie.
Mówiła, że nie mogę marzyć o niczym więcej niż bazar.
Bzdura!
Nie. Ma rację.
Tacy jak my nie mają szans na nic więcej.
- Jesteśmy przeklęci. - Oszalałeś?
Szczęście leży na ulicy.
Jasne.
Leży na ulicy?
Zobacz.
Pomyśl o czasach, zanim Neşet cię zabrał z domu dziecka.
No i co?
Myślałeś wtedy, że będziesz miał tak fajnego kumpla jak ja?
No i co?
Myślałeś?
Idiota.
- Memo, idziemy. - Dokąd?
Zacząć od nowa.
Chodź.
- Co znowu? - Ruchy.
Dokąd idziemy?
Chodź. Zamknij drzwi.
Neşet by nas zabił, gdyby się dowiedział.
To ona.
Suzan.
Nie muszę ci mówić, jakie to ważne.
Czekamy na tę chwilę od lat.
Liczę, że teraz się doczekaliśmy.
Mam dobrze przeczucia.
Chłopak był pewny siebie i bardzo zdesperowany.
Zadzwonię, kiedy będę miała pewność, że to ta koszula.
PASAŻ ÇİÇEK
Tyle razy tędy przechodziłem,
ale nigdy nie siedziałem w restauracji.
Mogę zamówić Ali Nazik?
Chcę zobaczyć koszulę.
Chyba o nią pani chodziło.
Jaką kwotę pani proponuje?
Muszę przekonać ojca do sprzedaży.
Siedmiocyfrowa kwota wystarczy?
Siedmiocyfrowa?
Nie rozumiem. Dlaczego ta koszula ma taką wartość?
Co wy, kurwa, kombinujecie?
Co tu robisz?
Wiedziałem, że namącicie.
- Proszę... - Wychodzimy.
...usiąść, porozmawiajmy.
Ta koszula nie jest na sprzedaż.
Hakan, padnij!
Wszystko w porządku, tato?
Tato?
Jesteś ranny!
Chodź.
Trzymaj się, idziemy.
Z drogi!
Trzymaj się, tato!
Dojeżdżamy.
Nie do szpitala!
Zabierz mnie do Fatih.
Do apteki Atak.
Do jakiej apteki?
Potrzebujesz lekarza!
Myślałem, że będę miał więcej czasu, by ci powiedzieć prawdę.
Teraz go już nie mam.
Rób, co każę.
Tato, jaką prawdę?
Jesteś w szoku.
- Nie wiesz, co mówisz. - Jedź.
- Trzymaj się, uratuję cię. - Zawieź mnie do apteki.
Panie Erdem?
To nasze lobby.
Tak.
A to chłopak z Wielkiego Bazaru.
Znasz go?
Ubiegał się o pracę w dziale komunikacji.
I co?
Mógłby najwyżej być kelnerem.
Nie ma dyplomu?
Ani dyplomu, ani rekomendacji. Nic.
Jakbyś mówiła o mnie.
Pan to co innego.
Nazywa się pan Faysal Erdem.
Dzięki za przypomnienie.
W moim wieku łatwo zapomnieć.
To zwykły handlarz z Wielkiego Bazaru.
Ale bohater.
Dam mu pracę.
Mówi pan poważnie?
Czy kiedyś żartowałem?
Spytaj Mazhara. Gdzie on jest?
Nie wiem.
Pozwoliliście im uciec. Straciliście koszulę.
Suzan, to nie jest dobra wiadomość, że żyjesz.
Dobra byłaby, że mam koszulę.
Jasne?
To dobrze.
Który szpital?
Zamówiłaś paracetamol?
Zaraz zamówię.
- Pomocy! Ratunku! - Neşet!
- Szybko! - Neşet! Co się stało?
- Postrzelili go! - Ktoś was śledził?
Nie wiem! Dokąd go pan zabiera?
- Idę z wami. - Nie, Hakan. Zaczekaj.
Zrobię, co się da.
Nigdzie nie wychodź.
Posłuchaj mnie. Zaczekaj.
Zeynep, zamknij aptekę.
Dobrze. Nic ci nie jest?
- Nie jesteś ranny? - Kim jesteście?
- Po co tata kazał tu jechać? - Spokojnie.
Spokój. Na pewno nikt za wami nie jechał?
- Nie wiem. Gdzie oni są? - Zostań.
Odsuń się.
Tato!
Gdzie jesteś?
Kim jesteście?
- Spokojnie. - Gdzie tata?
Gdzie on go zabrał?
Przestań. Oddaj telefon.
Odsuń się! Odsuń!
- Dzwonię na policję. - Spokojnie.
Puszczaj!
Odsuń się.
Wystarczy.
Błagam!
Już mówiłem. Nie znam tych ludzi.
Mówię prawdę!
Siedziałeś z nimi przy stole, ale ich nie znasz?
Siedziałem przy swoim stoliku, dosiedli się.
Nie wiem, o kogo pytacie.
Wychodziłem, gdy zaczęła się strzelanina.
Uciekłem.
Nie rozumie pan?
Nie znam ich.
Dobrze.
- Przestańcie, proszę! - Pieprzyć go!
Przestańcie!
Już lepiej?
Co mi zrobiłaś?
Pójdziemy do ojca, jeśli ochłonąłeś.
Gdzie jest?
Chcę go zobaczyć.
Chodź.
No chodź.
Idziemy.
Gdzie jesteśmy?
Gdzie tata?
Tato!
- Jak on się ma? - Wyjąłem kulę.
Ale stracił za dużo krwi.
Na co czekamy? Jedźmy do szpitala.
Wezwijmy karetkę! Cokolwiek.
Niestety, to niemożliwe.
Co to znaczy? O czym pan mówi?
Mój ojciec umiera!
Hakanie.
Tato?
Nie jedziemy do szpitala?
Kim są ci ludzie? Czemu chcesz tu zostać?
Za późno.
Tu jesteś w dobrych rękach.
Wiem, że masz w głowie wiele pytań.
Oni ci na nie odpowiedzą.
Zaufaj swojej mocy.
Ona jest twoim przeznaczeniem.
Tato!
Tato! Nie! Nie odchodź.
Nie zostawiaj mnie.
Zostań.
Tato! Proszę.
Tato! Nie! Tato!
Zrób coś!
Tato! Nie!
Tato!
Nie! Tato!
W naszej branży się mówi, że dobry kłamca
przekona cię, „że twoja własna matka nie jest twoją matką”.
Ale ty nie jesteś dobrym kłamcą.
Przestań mi kitować.
Grzecznie proszę,
powiedz, kim byli.
Powiem.
- To mów. - Powiem.
Była tam pańska matka i siostra
i wszyscy krewni. I było wspaniale.
Naprawdę cudownie. Przemiło.
Jak mógłbym to inaczej opisać?
Puśćcie mnie!
Napij się. Uspokoisz się.
Kim jesteście?
Odpowiem ci na wszystkie pytania.
Ale najpierw sprawa najważniejsza.
Koszula. Gdzie jest koszula?
O jakiej koszuli mówicie?
Straciłem ojca.
- Gdzie koszula? - On nic nie wie.
Wszystko ci wyjaśnimy,
ale gdzie jest koszula. Powiedz.
Masz ją?
Jest bezpieczna.
Taki sam jak ojciec.
Neşet nie był moim...
Co?
Nie był moim prawdziwym ojcem.
Wiem.
Długo czekaliśmy na tę chwilę.
Kim jesteście i czego chcecie?
Zacznijmy od początku.
Jestem Kemal. To moja córka, Zeynep.
Jesteśmy Lojalnymi.
Lojalnymi?
Komu?
Tobie.
Czyli Obrońcy.
Co masz w plecaku?
Koszulę.
Zróbcie z nią co chcecie.
Co ja teraz zrobię?
- Co mam robić? - Pokaż ją.
Nie mogę uwierzyć.
Uwolnijcie nas.
Powtarzam, puśćcie nas.
Nie uciekniesz od tego. To twoje przeznaczenie.
A naszym jest chronić ciebie,
tak jak Neşet.
On też należał do Lojalnych.
Jesteście chorzy.
Lojalni? Obrońcy?
- Oszaleliście! - Hakanie.
Powierzono ci misję. Jesteś Obrońcą.
Masz powstrzymać Nieśmiertelnego.
Rozumiesz?
Nieśmiertelnego?
Zeynep nie wszystko naraz.
Musi się dowiedzieć jak najszybciej.
Ja zwariuję! Co tu się dzieje?
Włóż koszulę, a zobaczysz, co się stanie.
No co się wtedy stanie?
Zniknę?
Twój ojciec zginął dla tej koszuli.
To nic nie znaczy? Załóż ją.
Daj.
Dobrze. Już.
I co?
Zniknąłem?
Nie. Jesteś niezwyciężony.
Teraz możesz zadawać pytania.
Napisy: Antonina Kasprzak