BİR NETFLIX DİZİSİ
Topçu birliği, kraliyet selamı dur!
Kraliçe II. Elizabeth nadiren duygu ve düşüncelerini halka açar
ancak tahtta 40'ıncı yılını kutlamak için verilen öğle yemeğinde işte bunu yaptı.
Lütfen Kraliçe Hazretleri için ayağa kalkın.
Duman solumaktan ve soğuk algınlığından kısılmış sesiyle
üzüntüsünü ve pişmanlığını emsali görülmemiş açıklıkta dile getirdi.
Başarısızlığını kabul etmesi ve kötü bir yıl geçirdiklerini söylemesi
oldukça çalkantılı geçen bu 12 ayın sonunda
sempati uyandırma ve af dileme çabası olarak yorumlanabilir.
Ama Majesteleri'nin hedefi sempati ve merhamet uyandırmaksa
beklediğini alması mümkün olmayabilir.
KORKUNÇ BİR YIL
PRENSES MARGARET ÖZEL
Stephen Cleobury şefliğinde
King's College Cambridge'in "Abide With Me" yorumunu dinlediniz.
Parçayı bugünkü konuğumuz Prenses Margaret seçti.
Neden bu şarkıyı seçtiniz? Sizin için anlamı nedir?
Nihayetinde bu bir ilahi. Benim için anlamı aşikâr.
İnancım.
İnancınız yoksa vazgeçseniz yeridir. Ama ben asla vazgeçmedim.
Verdiğim her kararda inancımın payı var.
Hem kraliyet hem özel hayatınızda mı?
Ablanız Anglikan Kilisesi'nin başı ve inancın savunucusu olduğu zaman
ikisini ayrı konumlandırmak zor olabiliyor.
Bir sonraki parça nedir?
Kâfi.
Kâfi dedim!
Geri zekâlı.
Londra Senfoni Orkestrası, André Previn şefliğinde
Çaykovski'nin Kuğu Gölü'nden bir parça çaldı.
Peki bu parçanın anlamı nedir?
Baleye karşı hep özel bir sevgi beslemişimdir.
Öyle şeyler vardır ki kelimeler kifayetsiz kalır
ama dansın kendine has dilinde anlatılır.
Eskiden dans etmemin de payı var. Gerçi hiç bale yapmadım.
-Peki favori dans partnerleriniz kimlerdi? -Bunu elbette paylaşmayacağım.
Ama bu tip aktiviteler gençler için daha uygun.
Ama anılarımız baki kalıyor.
Bir sonraki parçayı anlatın.
Hoagy Carmichael'dan "Stardust".
-Siz de piyano çalıyorsunuz, değil mi? -Evet, çok küçük yaşta öğrendim.
Kız kardeşim meşrutiyet tarihi öğrenirken
bana piyano dersleri almak düştü.
Müzik ilk aşkınız mıydı?
İnsanın birden fazla ilk aşkı olabilir.
İnsan yaşı kemale erdiğinde
o ana kadar kalbindeki duyguları gözden geçirmeden, irdelemeden edemiyor.
O ana kadar hissettiği her şeyi,
sevgiyi ve aşkı, hayallerini, gençlik tutkularını
bütün bir hayat bağlamında ele alıyor.
Nelerin unutulmadığını görmek çok ilginç.
Kimileri var ki sizinle kalıp unutulmaz aşklara dönüşüyor,
kimileriyse silinip gidiyor ve gerçek aşk olmadıklarını anlıyorsunuz.
Neyse ki
müzik hayatımın değişmez bir parçası oldu ve öyle de kalacağını düşünüyorum.
Bu son parçanın sizin için özel bir anlamı var mı?
Özel bir anlamı var, evet.
Nedir?
Oraya girmeyelim.
Hoagy Carmichael'dan "Stardust".
Hep yüreğimde kalacak
Dudaklarımdaki tozpembe ezgi
Aşkımızın nakaratının hatıraları
ALBAY PETER TOWNSEND HMS VANGUARD BULUŞMASI DAVETİYESİ
SEVGİLİ MARGARET
PETER TOWNSEND FRANSA
Sevgili Margaret,
belki bu mektup hoş bir sürprizden ziyade mahremiyetinin ihlali gibi gelecektir.
Île-de-France'tan Londra'ya bir seyahat planlıyorum
ve haftaya Caledonian Kulübü'nde verilecek resepsiyona
gelmeyi düşünüp düşünmediğini merak ettim.
"HMS Vanguard'da görev alanların adına bir etkinlik olacak."
-Peter Townsend. -Evet.
En son ne zaman haber almıştın?
35 sene olmuştur.
-HMS Vanguard, Peter'la senin… -Âşık olduğumuz gemi.
İlk başta aşk mıydı, bilmem.
Elbette aşktı.
-Hem de ilk bakışta. -Madem öyle diyorsun.
Evet, diyorum.
Hayatımın aşkıydı.
Güney Afrika turu.
İkimizin de ilk yurt dışına çıkışıydı. Yani sene…
-1947'ydi. -Philip evlenme teklif etmişti.
Ben hemen evet demiştim ama babam bizi üç ay tura göndermişti.
-Aklınız başınıza gelir diye ummuştu. -Şansına küssün.
Bense sabahın köründe çıktığımız at gezilerinde
babamın yaverine abayı yakıyordum.
Evet, evli yaverine.
Peter çok iyi biniciydi.
Eminim.
E, senden ne istiyor dersin?
Yetmişlerinin sonunda olmalı. Senelerdir evli.
-Evet. -Hem de mutlu bir evlilik.
Çocukları da var.
Hatta torunları bile var.
-Gidecek misin? -Belki giderim.
Neden? Niye sordun?
Haşmetmeapları Prens Andrew.
-Anne. -Canım.
-Beni kabul ettiğin için sağ ol. -Çay demlemelerini söyledim.
Alkollü bir şey daha iyi olabilir.
Evliliğim hakkında konuşmaya geldim.
Esasında Wyatt konusunda onu anladığım bile söylenebilir.
Biraz yontulmamış bir tipti, Amerikalıydı
ama donanma o kadar vaktimi alıyordu ki Sarah kendini ihmal edilmiş hissetti.
Her şeyi göz önünde bulundurunca Steve fena biri değildi.
-Adamın karınla ilişkisi vardı! Artık yok anne. Ayrıldılar.
Gitti.
Güzel.
Ama Sarah başkasını buldu.
John Bryan adında bir mali müşavir.
-Daha neler! -Yeni fotoğraflar da gelecekmiş.
-Ne fotoğrafı? -Bilmek istemezsin.
Saint-Tropez'de ayıp bir şeyler yaparken.
-Evet, bilmek istemiyorum. -Sarah'nın ayaklarını emiyormuş.
-Ne? -Hiç sorma!
Gururum ayaklar altında olabilir ama gidip millete ayağımı emdirmiyorum.
Birinin ayağını ağzında düşünsene.
O kadar acıktıysa sandviç söyleseymiş.
-Ya da biraz ayak direseymiş. -"Ayak diremek." Harika.
Asıl derdim beni böyle küçük düşürmüş olması.
İşte o yüzden bu kez
maalesef başka seçeneğim kalmadı.
Malum çözümü önereceğim.
Diplomasi mi? Uzlaşma mı?
"Görev aşkı" demeni bekleyerek çok şey mi istiyorum?
-Boşanmaktan bahsediyorum anne. -Yapma canım.
Sarah artık bıktı.
Onu suçlamıyorum bile.
-Bizi suçluyorum. -Ne?
Sarah'yı ailemize aldığımızda ne olacağını biliyorduk.
Onu hepiniz istediniz. Hele ki sen.
Evet, aileye taze bir soluk getirmişti.
Modern, cana yakın, eğlenceli.
-Hele o gülüşü. -Bulaşıcı gibiydi.
Evet.
Ama bizim aile böyle işte. Farklı olanı yok ediyoruz.
Başlarda kendimize sisteme iyi geleceklerini söylüyoruz.
Kurtuluşumuz, gizli silahımız olacaklarını.
Bizi modern ve normal kılacaklarını.
İnsan kılacaklarını.
Ama her seferinde aynı acı dersi alıyoruz.
Bir karakteri, özgünlüğü olan, akıllı, zeki, bir ümit vadeden kimsenin
bu sistemde yeri yok.
Sevgili Peter, senden haber almak beni çok mutlu etti.
Ayın yedisinde seni görmeyi iple çekiyorum.
60'lı yaşlarında, ufak tefek bir ihtiyar aramanı söylerdim
ama neyse ki yıllar beni es geçti
ve hâlâ 1955'te son görüştüğümüzde olduğum gibi görünüyorum.
Margaret!
-Martin. -Prenses Hazretleri.
Buyurun, bu taraftan.
Kendisi bize turda eşlik etmişti.
-Sizi görmek ne güzel. -Sizi de.
Roger Carter.
Harold Armstrong Scott.
-Sizi görmek çok güzel. -Sizi de.
-Marcus Moore. -Hanımefendi.
Kral Hazretleri'nin eski yaveri.
Prenses Hazretleri.
Peter.
Prenseslerle ettiğimiz hararetli danslar ve şenliklerimiz akıllardan silinmeyecek.
Ben de geri kalanlarınız gibi
Drakensberg Dağları'nın güzelliğini asla unutmayacağım.
Victoria Şelaleleri'ni, göz alabildiğine uzanan ıssız sahilleri,
ve hatta Port Elizabeth'teki…
Margot teyze.
Bakıyorum da yüzüne renk gelmiş.
Kim bu adam?
Tim.
Seni mutlu ediyor mu?
Âşık mısın?
Sanırım öyleyim.
-Herkes ilişkinize karşı mı? -Neredeyse herkes.
O zaman ısrar et.
Onun için savaş.
Ah, bu şarkı…
-Gitme vaktim geldi. -Bu kadar erken mi?
-Evet, iyi geceler canım. -İyi yolculuklar Margot teyze.
Eskiden bu şarkıyı duyunca kalırdın.
-Biliyorum ama… -Kalman için ısrar edeceğim.
Çok keyif aldım.
Umarım bu kez arayı 40 sene açmayız.
Aslında bakarsan
yakın zamanda Londra'ya döneceğim.
Sana iade etmek istediğim birkaç şey var.
Mektupların.
-Öyle mi? -Kurtulmak için değil.
Hepsini sakladım.
Okurken kendimi geçmişte buldum.
Ne kadar özel olduklarını düşündüm.
Giderek yaşlanıyorum ve başıma bir şey gelecek olursa
mektupların yanlış ellere düşmesini istemem.
Sende kalması en iyisi.
Çok düşüncelisin.
Ben de senin tüm mektuplarını sakladım. Hem de her birini.
-İyi geceler Peter. -İyi geceler Prenses Hazretleri.
Prenses Hazretleri geldi Majesteleri.
-Merhaba canım. -Anne.
-Kitabım. -Neredeyse bitti.
Tabii, okuman gereken daha sürükleyici şeyler var.
Yapma.
Her neyse…
-Tim hakkında konuşmaya geldim. -Tim mi?
Yarbay Laurence.
-İkiniz hâlâ… -Evet, beraberiz.
Bunu kalıcı hâle getirmeye karar verdik.
Ölüm bizi ayırıncaya dek.
Ne?
-Birbirinizi tanımıyorsunuz bile. -Neredeyse üç yıl oldu anne.
Ama Mark'la daha yeni boşandınız.
Hele ki böyle bir zamanda.
Tüm gözler ailemizin üzerinde.
Biraz daha beklemek akıllıca olmaz mı?
-Beklemek mi? -Sadece bir süre.
Canım, mutlu olmana çok sevindim. Mark'la evliliğinizin sonları çok zordu.
Ama kader seni başka bir aileye değil, bu aileye mensup etti.
Bunun getirdiği sorumluluklar var.
Annenin Anglikan Kilisesi'nin başı olduğu
ve ilk koca hâlâ hayattayken yeniden evlenmenin
sadece uygunsuz değil, yasak olduğu gerçeği gibi.
Bu aileye doğmanın gerekliliklerini hatırlatacağın son kişi benim.
Hayatımı vazifeme adadım. Kendimi buna göre biçimlendirdim.
Vazifeyi her şeyden öne koydum. Çoğu zaman kendi mutluluğum önüne.
Yılın 300 günü günde beş etkinlik. Hem de 24 sene boyunca.
Ama her şeyime sahip olamazsın.
Her şeyimi sana veremem.
Tim'le evleneceğim.
Bin bakalım. Aferin kızıma.
-Nasıl geçti? -İyi.
-Gel, gidelim. -Dur.
Prenses Hazretleri,
talep ettiğiniz gibi yarın hava iyi olursa size Craigowan Av Köşkü'ne eşlik edeceğim.
Albay Peter Townsend.
Prenses Hazretleri,
Balmoral'da gösterdiğiniz nezaket için teşekkür etmek istedim.
Yeşil ekose eteğiniz ve tüvit ceketinizle gözlerden kaçtığınız gibi
nezaketinizin de gözden kaçtığını düşünebilirsiniz.
Ama kaçmadı.
Sevgili Margaret, bugün büroma gelmen pervasızcaydı.
Pervasızca ama harikulade.
Seni çok seviyorum.
Sevgili Margaret,
dış dünya maalesef cennetimize sızdı
ve aşkımızı bize yasaklamak istiyorlar.
Beni sürgün ediyorlar.
Bir suçlu gibi uzaklara gönderiyorlar.
Acı çekmeni istemiyorum. Sen mutlu olmak için yaratılmışsın.
Ama anlaşmamızı unutmayalım.
Her şeye rağmen, birbirimize sadık kalalım.
Margaret, bu mektubu sana büyük bir kederle yazıyorum.
Bir yıl dünya turunun ardından Brüksel'e döndüm.
Marie Luce adında genç bir kadın
sekreterim ve fotoğrafçım olarak bu seyahatte bana eşlik etti.
Dostluğu benim için bir neşe kaynağı oldu.
Ona evlenme teklif etmeye karar verdim.
İhanete uğramış hissedeceğini biliyorum.
DIANA'NIN GERÇEK HİKÂYESİ ANDREW MORTON
Adım artık Kötü Kalpli Prens'e çıktı.
İftiraların ve yalanların bini bir para.
Bu evlilikte ikimizi de gözetmeye çalıştın
ama artık resmen ayrılmamızın tek seçenek olduğunu kabul edecek misin?
Charles.
Sadece anlaşmazlık ve ihanet olsa hadi yine neyse
ama Morton'ın yazdığı o kitaptaki kin…
Kitapla ilgisi olmadığını söyleme cüretini bulması…
İstediğini yaptım anne.
11 sene bu evliliği yürütmeye çalıştım ama artık bir noktada…
Bu sene çocuklarımın çoğu evliliklerinde sorun yaşadı.
Anne ve Andrew'un sorunları ne kadar can sıkıcı olsa da
senin durumun çok başka
çünkü müstakbel kral olarak sen onlarla bir değilsin.
Taç giyme törenimde bir gün senin de edeceğin bir yemin ettim.
Tanrı'nın kanunlarını korumaya ant içtim.
Tanrı, evliliğin ömür boyu olduğunu söylemiş.
Evet, hükümdarın evlenip veliaht sahibi olması gerek
ama mutlu bir evliliği olması bir ihtiyaç değil, imtiyazdır.
Ama kraliyeti korumaya ve muhafaza etmeye de ant içtin.
Diana hepimizi mahvedene kadar durmayacak.
Bunu mu istiyorsun?
Ne komik, değil mi?
Yıllarca dış dünyayı yansıtan, modern bir kraliyet ailesi istedim.
Bir halkın boşanma oranlarına bak, bir de bizimkilere.
Margaret boşandı.
-Anne boşandı. -Yeterli.
Andrew hem rezil oldu hem boşanmanın eşiğinde.
Ben boşanmanın hayalini kuruyorum, sense ahlaktan bahsediyorsun.
Sıradan bir aile olsak ve sosyal hizmetler kontrole gelse
bizi yetimhaneye, seni hapse atarlardı.
Bu kadarı yeter.
Hakikaten çok moderniz.
Ama istediğimiz anlamda değil.
Anne babaları olarak başarısız olmuşuz gibi geliyor.
Oysa Edinburgh Dükü'yle çocuklarımızı yetiştirirken
evliliğin öneminin altını çizmiştik.
Sizi çok iyi anlıyorum.
Benim kızım da boşandı.
Oğlum eşiyle evleri ayırdı.
Tek yapabileceğimiz Tanrı'dan bize rehberlik etmesini istemek.
Nasıl bu hâle geldik?
Bizim kuşağımız ideal olanın evliliğin sürmesi olduğuna,
boşanmanın sorun olduğuna inanırdı.
Ama bu kuşak…
Evet.
Ama Prens ve Prenses henüz ayrılmadılar.
Barışmaları için hâlâ bir umut var.
Hepimiz bunun için dua ediyoruz.
Öyle.
Hem de her gün.
Windsor Kalesi'nde yangın çıktığı haberleri geliyor…
Bir görgü tanığı dumanların ve alevlerin kuzeydoğu kanadından görüldüğünü söyledi.
Majesteleri gelişmelerden haberdar
ve kaleye doğru yola çıktığı bilgisi geldi.
"Kibrit kutusu gibi alev aldı."
Bu korkunç yangına tanık olan birinin sözleri.
İtfaiye güçlerinin tüm çabalarına rağmen yangın hâlâ kontrol altına alınamadı.
Kalenin kuzey cephesi alevlere yenik düştü.
İtfaiye ekipleri var güçleriyle
yangının paha biçilmez ulusal hazineleri yok etmesini engellemeye çalışıyor.
Yangın başlayalı altı saat oldu
ve Windsor Kalesi'nin sol cephesi hâlâ alev alev yanıyor.
İçerideki tahribatın çok büyük olduğu söyleniyor.
Tavanlar çökmüş, binada duman, yangın ve su hasarı oluşmuş.
Kraliçe'nin yardımcılarından birine
Kraliçe'nin neler hissettiğini, moralinin nasıl olduğunu sorduğumda
evinin yanışını izleyen her anne gibi olduğunu söyledi.
Tam anlamıyla perişan olmuş.
Diğerleri de olup bitenler karşısında şaşkına dönmüş hâlde.
-Rembrandt tablosu? -Kurtuldu.
-Rubens? -Neyse ki kurtuldu.
Leonardo da öyle.
Ama ne yazık ki
yüzden fazla oda ve dokuz kabul salonu yanıp kül oldu.
Sormaya korkuyorum ama Kırmızı Salon ne durumda?
Hatırlamana şaşırdım.
Elbette hatırlıyorum.
Herkes bir tören için Londra'ya gitmişti.
St. Paul'daki Kutsal Perşembe ayinine.
Biz baş başa kalmıştık.
Bütün bir ikindiyi Kırmızı Salon'da sohbet ederek geçirmiştik.
Evet.
Acaba nelerden konuştuk?
-Havadan sudan galiba. -Havadan sudan değildi.
Hatırladığım kadarıyla heyecanla geleceğimizi planlıyorduk.
Olacağından o kadar emindik ki.
Maalesef o planlar gibi Kırmızı Salon da hayata tutunamadı.
-Yazık olmuş. -Evet.
Merak ediyorum…
Onca zaman sonra bana neden yazdın?
Hiçbirimiz ölümlü değiliz.
Doktorum yakın zaman önce bana bu gerçeği hatırlattı.
Peter, çok üzüldüm.
O günlerde radyoda bir röportajını duydum ve bir şeyi merak ettim.
Aşkımız
bütün bir hayat bağlamında
geçici bir şey miydi,
kalıcı bir şey mi?
Restorasyon masraflarının nasıl karşılanacağı tartışma konusu.
Kimi İşçi Partililer bunu vatandaş yerine Kraliçe'nin ödemesi gerektiği kanaatinde.
Monarşi bu tek taraflı sistemi sürdürmeye devam edemez.
Bu sistemde vergi mükellefleri onların giderlerini karşılarken
kraliyet ailesi vergi vermeyi reddediyor.
Ne bina ne de içindekiler sigortalıydı.
Kötü bir zaman mı?
Çok ama çok kötü bir zaman.
Nasıl başlamış peki?
Bu büyük metafor.
Yani yangın.
Bir lamba sigortayı attırmış.
Küçük şapelde. Kimsenin bir suçu yok.
Öyle mi dersin?
Sanki şu
Agatha Christie gizemleri gibi.
Orayı yakmak isteyebilecek
ve kendince nedenleri olan birden fazla şüpheli olduğu söylenebilir.
-Mesela? -Mesela komşum.
Diana mı?
Yıllarca süren ihmalin verdiği öfkeyle
belki dizginleri ele almaya karar vermiştir.
Gerçi kundaklamanın yarattığı şiddet onu kesmez.
-Atom bombasını tercih eder. -Atom bombasını zaten atmadı mı?
York Dükü Andrew.
Belki de annesine öfke kusuyordur.
Hayat boyu ne kadar karşı konulmaz ve dokunulmaz olduğunu duyduktan sonra
hayattaki asıl rolünün rezil olmak olduğunu yeni öğrendi.
Ben.
Sen mi?
Sence ablamın evini yakmak için geçerli bir sebebim yok mu?
Bunu neden yapasın?
Beni mahrum ettiğin şey yüzünden.
Peter Townsend.
Ne?
Su ve güneş ışığı olmadan
ekinler ölüp gider Lilibet.
Sana şunu sorayım. Philip kaç kez senin için bir şey yaptı?
Kaç kez sen müdahale edemediğinde o etti, sen metin olmadığında o oldu,
sen kızamadığında o kızdı, sen karar veremediğinde o verdi?
Kaç kez içinden onun varlığına şükrettin
ve hayatında o olmasa dayanamayacağını düşündün?
Kaç kez?
Peter benim güneşimdi.
Suyumdu.
Beni ondan mahrum ettin.
Bunu kraliçe olarak yaptım, ablan olarak değil.
Şartların bir önemi yok, önemli olan yasaklamış olman.
Ama her nasılsa aynı şeyi Anne'e yasaklamıyorsun.
-O farklı. -Nesi farklı?
Anne de benim gibi tahta çıkma ihtimali olmayan bir prenses.
Yarbay Laurance bir saray yaveri ve kendinden üstte biriyle evleniyor.
Peter da saray yaveriydi ve o da bir prensesle evlenmek istemişti.
Anne ve Laurence âşıklar. Peter ve ben de öyleydik.
Her iki olayda da bir kişi boşanmış.
Yani sonucu hariç iki durum da birbiriyle tıpatıp aynı.
Ama Anne onunla evlenebiliyor.
Ben evlenemedim.
Onun hikâyesi mutlu bitiyor.
Benimki bitmedi.
Ama aradan 40 yıl geçtikten sonra bile
hâlâ benim yaşadıklarımı ve bunda oynadığın rolü
kabul etmek istemiyorsun.
Teşekkürler Peggy.
-Majesteleri. -Anne?
Bu ne sürpriz. Rahatsız olduğunu söylemişlerdi.
-Soğuk aldım. -Ateşin varmış.
Bu durumda en mantıklısı yatakta istirahat etmen.
Bu yemeği benim için veriyorlar.
-İptal edemem. -Edebilirsin.
Etmek istemiyorum.
Ayrıca konuşma metnine baktım.
Kendimize hep sorduğumuz üç soruyu hatırlatmam mı gerekiyor?
Ben mi hatırlatayım?
Bu seneyi korkunç bir yıl, "annus horribilis" olarak betimlemişsin.
İnsanlar laf edecek. Sadece Latince olduğu için de değil.
-Ne demek istiyorsun? -Madem Latince konuşuyoruz, söyleyeyim.
Tempus fugit.
"Zaman akıp gider." İnsanlar unutur.
Ama böyle bir konuşma kimsenin hafızasından silinmez.
Hepsini geçtim, duygularından bahsediyorsun.
-Biz böyle şeyler yapmayız. -Anne…
Böyle bir konuşma hatamızın kabulü olarak algılanabilir.
Saldırı oklarının hedefi oluruz.
Ama aynı söylediğim gibi bu tahttaki en kötü yılım oldu.
Hatta hayatımın en kötü yılıydı. Halk bilsin istiyorum.
-Neyi? Depresyonda olduğunu mu? -Etten kemikten olduğumu.
Kraliyet ailesi olarak vazifemizi tam yerine getiremediğimizi
ve onlara bir özür borçlu olduğumu.
Özür mü?
Bu kelime, dağarcığında dahi olmamalı.
Hükümdar, ülke yönetiminin kutsal addedilen tek unsurudur.
O tacı taktığın zaman bambaşka bir şey olursun.
Özür dilemek sadece senin haysiyetini lekelemez,
seni sen yapıp sana bu hayatı veren Tanrı'ya da hakarettir.
-Bununla elde edebileceğin hiçbir şey yok. -Evet, var.
Belki biraz huzur bulur.
40 yıldır olabilecek en kusursuz şekilde Tanrı'nın iradesini yerine getiriyor.
Canının istediğini söylemekte özgür.
Bize düşen ona destek olmak.
Kayıtsız şartsız.
-Ne zaman böyle düşünür oldun? -İlk günden beri hep böyle düşündü!
Müsaadenle, Guildhall'a gitmemiz gerek.
Topçu birliği, kraliyet selamı dur!
Lütfen Kraliçe Hazretleri için ayağa kalkın.
Sayın Belediye Başkanı…
Yıl dönümleri şapkayı önünüze koyup yaşananları değerlendirme vaktidir.
Ama son 12 aydır yaşanan olayların ışığında
çoğu insana oranla değerlendirmem gereken çok şey var.
1992 senesi,
geçmişe baktığımda keyifle hatırlayacağım bir yıl olmayacak.
Maalesef korkunç bir yıla, annus horribilis'e dönüştü.
Hiçbir müessese yoktur ki hatadan muaf olsun.
İnsanlar da öyle.
Halkın kraliyet ailesini tabi tuttuğu yüksek standartlar
bizim kendimizi değerlendirmekte kullandığımız kıstas olmalıdır.
Geçmiş hatalarımızı kabul edemezsek
öpüşüp barışmak için ne gibi bir umudumuz kalır ki?
Bugün müsaadenizle aileme saygılarımı sunmak istiyorum.
Tahtta geçirdiğim 40 sene boyunca
kelimenin her anlamıyla
güneşim ve suyum oldular.
Türlü fedakârlıklar yapan aileme
ve bugün burada bulunan herkese
duaları ve iyi dilekleriyle
geride bıraktığımız 40 yıl boyunca bana güç verdikleri için
teşekkür ediyorum.
Lütfen Kraliçe Hazretleri için ayağa kalkın.
Annus horribilis mi?
Hepiniz için korkunç bir yıl oldu. Sorumlusu büyük ölçüde benim.
Bilesin diye söylüyorum, kimse seni suçlamıyor.
Bilakis, herkes sürekli beni suçluyor.
Hakkınız da var.
Hükümdarın her şeyin önünde geldiği bu sistem
geri kalanlarınızı çok zor durumlara sokuyor.
-Seni de öyle. -Ama kabul edelim ki bu benim işim.
Teşekkürler. Yarın öğle yemeğine gel.
Biraz kafaları çekeriz.
Hepsini boş veririz.
Yangını, işini, çocukları.
Peter Townsend'i.
Çok isterdim.
Ama Carlisle'da bir iş merkezi açılışına gidiyorum.
Sonra da Penrith'e.
İskoç Piyadeleri Derneği için.
Sonra Cumbria, Kirkby Stephen'da bir heykel fabrikası ziyareti var.
O zaman tek başıma içerim.
-Rom'la. -Rom mu?
Korsanlar gibi rom mu içeceksin?
Hayır, Rom'u diyorum!
Köpeğimi.
Çok komik.
Ben de Brendi ve Şeri'yle beraberim.
Bu ne gösteriyor dersin?
İyi geceler Lilibet.
Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum. Hem de çok.
Çok orta sınıf bir muhabbetti. Bir daha yapmayalım.
Bir daha asla.
-İyi geceler. -İyi geceler.
ALBAY PETER TOWNSEND 1914 - 1995
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ