SERIAL NETFLIX
Panowie kompanii artyleryjskiej, fanfara królewska!
Królowa Elżbieta II rzadko wyraża na głos swoje myśli i uczucia.
Na obiedzie w Guildhall, upamiętniającym 40 rocznicę koronacji,
tak właśnie zrobiła.
Proszę powstać, Jej Królewska Mość, królowa!
Ochrypłym od dymu głosem i zmagając się z przeziębieniem,
wygłosiła niezwykłe szczerą mowę,
wyrażającą jej smutek i żal.
Przyznanie, jak straszny był to rok dla rodziny królewskiej,
może zostać odebrane jako prośba o wybaczenie
po niezwykle burzliwych 12 miesiącach.
Ale jeśli Jej Królewska Mość chciała wzbudzić sympatię poddanych,
może się przeliczyć.
KSIĘŻNICZKA MAŁGORZATA
To było „Abide with Me”
w wykonaniu chóru King’s College w Cambridge
pod batutą Stephena Cleobury’ego.
Utwór wybrał nasz dzisiejszy gość, księżniczka Małgorzata.
Dlaczego wybrała pani ten utwór? Co dla pani znaczy?
To pieśń religijna. Myślałby kto, że jej znaczenie będzie oczywiste.
Chodzi o moją wiarę.
Bez wiary równie dobrze można się poddać. Nie poddałam się.
Wiara wpływała na wszystkie moje decyzje.
Jako księżniczki czy również w życiu osobistym?
Gdy twoja siostra jest zwierzchnikiem Kościoła Anglii
i obrończynią wiary,
czasem trudno to rozdzielić.
Jaki będzie następny utwór?
Wystarczy.
Wystarczy, mówię!
Brakuje mi cię.
To był fragment „Jeziora łabędziego” Czajkowskiego
w wykonaniu Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej
pod batutą André Previna.
A jakie on ma znaczenie?
Cóż, zawsze kochałam balet.
Niektórych rzeczy nie da się wyrazić słowami,
a taniec jest osobnym językiem.
No i sama lubiłam dawniej tańczyć.
Choć nie w balecie.
Z kim najlepiej się pani tańczyło?
Tego panu nie zdradzę.
Tak czy inaczej taki wysiłek lepiej zostawić młodym.
Ale wspomnienia zostają na zawsze.
A kolejny utwór?
„Stardust” Hoagy’ego Carmichaela.
Sama gra pani na pianinie.
Tak, uczyłam się od dzieciństwa.
Moja siostra uczyła się historii konstytucyjnej,
a ja grałam na pianinie.
Muzyka to pani pierwsza miłość?
Pierwszych miłości jest wiele.
W pewnym wieku
nie można uniknąć głębokiej introspekcji.
Przeglądu.
Rozważa się wtedy te wszystkie miłości,
marzenia i młodzieńcze namiętności
w kontekście całego życia.
To ciekawe, co trwa nadal.
Niektóre miłości są dożywotnie,
a te, które wygasły,
być może nigdy nie były prawdziwą miłością.
Na szczęście
muzyka towarzyszy mi całe życie i tak już raczej zostanie.
Czy ten ostatni utwór ma dla pani specjalne znaczenie?
Ma specjalne znaczenie, owszem.
Jakie?
Proszę nie drążyć.
Oto „Stardust” Hoagy’ego Carmichaela.
W moim sercu pozostanie
Melodia gwiezdnego pyłu
Wspomnienie miłosnego refrenu
ZAPROSZENIE DLA KOMANDORA PETERA TOWNSENDA
DROGA MAŁGORZATO
PETER TOWNSEND ST. LÉGER-EN-YVELINES, FRANCJA
Droga Małgorzato, możliwe, że ten list będzie nikczemnym nietaktem
zamiast przyjemną niespodzianką.
Nieczęsto opuszczam Francję, lecz będę w Londynie
i zastanawiałem się, czy planujesz wziąć udział
w przyjęciu w klubie Caledonian w przyszłym tygodniu
…„na cześć załogi okrętu Vanguard”.
Peter Townsend.
Tak.
Kiedy ostatnio się odzywał?
Chyba jakieś 35 lat temu.
Vanguard, czy to nie na nim…
Zakochaliśmy się.
Nie wiem, czy to od początku była miłość.
Oczywiście, że tak.
Od pierwszego wejrzenia.
Skoro tak mówisz.
Mówię.
Miłość mojego życia.
Podróż po południowej Afryce.
Pierwszy raz, gdy byłyśmy za granicą, czyli to był…
1947.
Filip mi się oświadczył, ja powiedziałam „tak”,
a tata „nie tak szybko” i wysłał nas w trzymiesięczną podróż.
Licząc, że się opamiętasz.
Jeszcze czego.
Tymczasem ja odchodziłam od zmysłów
podczas porannych przejażdżek z czarującym adiutantem taty.
Tak. Jego czarującym, żonatym koniuszym.
Peter świetnie jeździł.
Domyślam się.
Jak myślisz,
czego on chce?
Musi być już dawno po siedemdziesiątce. Od dawna żonaty.
Tak.
Z tego co wiem, szczęśliwie.
Mają dzieci.
I wnuki.
Pójdziesz?
Chyba tak.
Czemu pytasz?
Jego Wysokość, książę Andrzej.
Mamo.
Skarbie.
Dziękuję, że mnie przyjęłaś.
Poprosiłam, żeby podali herbatę.
Przyda ci się coś mocniejszego.
Przyszedłem porozmawiać o moim małżeństwie.
Rzecz w tym, że nawet ją rozumiem w kwestii Wyatta.
Był trochę szorstki w obejściu, w końcu to Amerykanin,
ale marynarka mnie pochłonęła,
nic dziwnego, że Sarah czuła się zaniedbana.
Steve był całkiem przyzwoitym gościem.
Który romansował z twoją żoną.
To już historia, mamo.
Zniknął.
Nie ma go.
Dobrze.
Teraz jest inny.
Doradca finansowy, John Bryan.
Na litość boską.
Będą kolejne zdjęcia.
Czego?
Nie chcesz wiedzieć.
Z Saint-Tropez. Robią coś nie do opisania.
Masz rację. Nie chcę wiedzieć.
Ssie stopę Sarah, mamo.
Co?
Wiem.
Czasem robię jakieś niezręczne kroki,
ale nie wkładam nikomu nóg do ust.
Wyobrażasz sobie?
Stopę.
Jeśli był głodny, mógł zamówić kanapkę.
Albo paluszki.
Paluszki! Genialne.
To takie upokarzające.
Dlatego tym razem
nie mam innego wyjścia.
Musi paść słowo na „R”.
Rozwaga?
Rozejm?
Czy mogę liczyć, że chodzi o „rolę”?
Rozwód, mamo.
Kochanie.
Ona ma dość.
Nie winię jej.
- Winię nas. - Co?
Wszyscy wiedzieliśmy, na co się piszemy z Sarah.
Wszyscy byli za tym ślubem. Ty najbardziej.
Tak.
Była powiewem świeżego powietrza.
Nowoczesna, sympatyczna, zabawna.
- Ten śmiech. - Zaraźliwy.
Tak.
To właśnie robimy w tej rodzinie.
Niszczymy każdego, kto jest inny.
Nie na początku.
Najpierw wmawiamy sobie, że pomoże systemowi.
Będzie naszym zbawieniem, naszą tajną bronią.
Sprawi, że będziemy bardziej nowocześni, normalni i…
ludzcy.
I za każdym razem wyciągamy tę samą, bolesną nauczkę.
Że nikt charakterny, oryginalny, błyskotliwy, dowcipny czy obdarzony werwą
nie ma miejsca w tym systemie.
Drogi Peterze, to bardzo miło, że się znowu odezwałeś.
Czekam na spotkanie siódmego.
Napisałabym, żebyś rozglądał się za małą, pomarszczoną staruszką,
ale ząb czasu wcale mnie nie nadgryzł
i nic się nie zmieniłam od naszego ostatniego spotkania w 1955.
Małgorzato!
- Martin. - Wasza Wysokość.
Proszę. Tędy.
…może pamięta pani, że nam towarzyszył.
- Miło pana widzieć. - Wzajemnie.
Roger Carter.
Harold Armstrong Scott.
- Miło pana widzieć. - Wzajemnie.
- Marcus Moore. - Proszę pani.
I były adiutant Jego Królewskiej Mości.
Wasza Wysokość.
Peter.
…nieco zapomniał się, tańcząc z księżniczkami.
Potem świętowali razem.
Zakładam, że podobnie jak ja,
nigdy nie zapomnicie piękna Gór Smoczych,
Wodospadów Wiktorii,
niekończących się bezludnych plaż,
jak i Port Elizabeth…
Ciociu Margot.
Aż się zaczerwieniłaś.
Ma jakieś imię?
Tim.
Uszczęśliwia cię?
Jesteś zakochana?
Chyba tak.
Wszyscy są przeciwni?
Niemal na pewno.
No to do dzieła.
Walcz o niego.
Ta piosenka.
- Czas na mnie. - Tak szybko?
Tak. Do widzenia, skarbie.
Bezpiecznej drogi.
Dawniej ta piosenka sprawiała, że zostawałaś.
Wiem, ale…
Obawiam się, że nalegam.
Było cudownie.
Liczę, że nie będziemy czekać kolejnych 40 lat do następnego spotkania.
Tak się składa,
że niedługo znów będę w Londynie.
Chciałbym ci zwrócić kilka rzeczy.
Twoje listy.
Nie zrozum mnie źle.
Zachowałem wszystkie.
Czytając je, przeniosłem się do tamtych lat.
Pomyślałem, że są takie cenne.
Nie robię się coraz młodszy. Gdyby coś się stało,
nie chciałbym, żeby wpadły w niepowołane ręce, więc…
Lepiej, żebyś ty je miała.
To bardzo miłe z twojej strony.
Tak się składa, że również zachowałam twoje listy.
Co do jednego.
Dobranoc, Peter.
Dobranoc, Wasza Wysokość.
Księżniczka, Wasza Wysokość.
Witaj, kochanie.
Mamo.
Moja książka.
Prawie skończyłam.
Widzę, że masz inne ciekawe lektury.
Nie zaczynaj.
Tak czy inaczej…
Przyszłam porozmawiać o Timie.
Jakim Timie?
Komandor porucznik Laurence.
Czy wy wciąż…
Tak.
Przyszłam powiedzieć, że to będzie układ na stałe.
W sensie, dopóki śmierć nas nie rozłączy.
Co?
Ledwo się znacie.
To już prawie trzy lata, mamo.
Dopiero co rozwiodłaś się z Markiem.
Biorąc pod uwagę okoliczności…
Rodzina przyciąga teraz tyle uwagi.
Czy nie byłoby rozsądniej…
poczekać?
- Poczekać? - Niedługo.
Kochanie, cieszę się, że znalazłaś szczęście.
Wiem, jak ci było ciężko z Markiem.
Ze wszystkich rodzin, w których mogłaś się urodzić,
los wyznaczył ci tę, ze wszystkim, co się z tym wiąże.
Twoja matka jest zwierzchnikiem Kościoła Anglii,
a powtórny ślub, gdy twój mąż wciąż żyje, nie jest tylko nietaktem, jest zabroniony.
Mnie akurat nie trzeba przypominać, czego wymaga ta rodzina.
Poświęciłam się swojej roli. Dopasowałam do wymagań.
Obowiązki przede wszystkim.
W tym przed moim szczęściem.
Pięć spotkań dziennie.
Trzysta dni w roku przez ostatnie 24 lata.
Cóż.
Nie wyrzeknę się całej siebie.
Nie zrobię tego.
Wyjdę za Tima.
Do środka. Grzeczny piesek.
- Jak poszło? - W porządku.
- Jedźmy. - Poczekaj.
Wasza Wysokość, zgodnie z życzeniem,
będę jutro towarzyszył pani na przejażdżce do Craigowan Lodge,
o ile pogoda pozwoli.
Komandor Peter Townsend.
Wasza Wysokość,
chciałem podziękować za życzliwość okazaną mi w Balmoral.
Być może Wasza Wysokość myślała, że nie zauważyłem,
biorąc pod uwagę kamuflaż
złożony z zielonej spódniczki i tweedowej kurtki.
Ale nie.
Moja droga Małgorzato,
odwiedzenie mnie w moim gabinecie było nierozważne.
Nierozważne i niesamowite.
Bardzo cię kocham.
Kochana Małgorzato,
świat wtargnął do naszego prywatnego Edenu
i chce zabronić naszej miłości.
Wypędzają mnie.
Odsyłają jak przestępcę.
Nie mogę znieść myśli, że cierpisz.
Stworzono cię do szczęścia.
Dotrzymajmy naszego paktu.
Bądźmy sobie wierni na przekór wszystkiemu.
Małgorzato, piszę do ciebie z ciężkim sercem.
Wróciłem właśnie do Brukseli po roku spędzonym w podróży.
Towarzyszyła mi młoda kobieta, Marie Luce, moja sekretarka i fotografka.
Jej towarzystwo było jedną z nielicznych radości w moim życiu.
Postanowiłem poprosić ją o rękę.
Wiem, że poczujesz się zdradzona tą decyzją.
DIANA: PRAWDZIWA HISTORIA ANDREW MORTON
Nazywają mnie „księciem z szajki”.
Pośród innych kalumnii i oszczerstw.
Wiem, że zawsze uznawałaś racje obu stron,
ale czy w końcu zgodzisz się,
że jedynym rozsądnym rozwiązaniem jest oficjalna separacja?
Karolu.
Gdybyśmy nie pasowali do siebie, gdyby chodziło o zdradę, to jedno,
ale ta książka Mortona to była czysta zemsta.
I jeszcze mówi, że nie miała z tym nic wspólnego.
Zrobiłem to, o co prosiłaś, mamo…
Starałem się przez 11 lat, ale w pewnym momencie…
W tym roku wiele się nasłuchałam o problemach małżeńskich moich dzieci.
I choć problemy Anny i Andrzeja są bardzo niepokojące,
twoje są w innej kategorii, bo ty, jako przyszły król,
jesteś w innej kategorii.
Podczas koronacji złożyłam przysięgę, którą i ty pewnego dnia złożysz.
By przestrzegać słowa Bożego.
A Bóg mówi, że małżeństwo trwa do śmierci.
Monarcha musi zawrzeć małżeństwo i doczekać się następcy tronu.
To może być szczęśliwe małżeństwo, ale nie ma takiego wymogu.
Ślubowałaś też zachować i chronić Koronę.
Diana nie spocznie, póki nie wysadzi jej w powietrze.
Tego właśnie chcesz?
Zabawne, prawda?
Od lat mówię, że musimy odzwierciedlać współczesny świat.
Zobacz, ile rodzin się teraz rozpada i spójrz na nas.
Małgorzata – rozwódka.
Anna – rozwódka.
Starczy.
Andrzej – upokorzony, rozwiedzie się.
Ja jestem w potrzasku i marzę o rozwodzie. A ty mówisz o byciu przykładem.
Gdybyśmy byli zwykłą rodziną i odwiedziłaby nas opieka społeczna,
my trafilibyśmy do sierocińca, a ty do więzienia!
Dość tego.
Mamy nowoczesną monarchię.
Ale nie taką, jaką chcieliśmy.
To chyba sromotna porażka rodzicielska.
A przecież książę Edynburga i ja podkreślaliśmy,
jak ważne jest dla nas małżeństwo.
Serdecznie współczuję.
Moja córka jest rozwiedziona.
Mój syn jest w separacji.
Możemy tylko prosić Boga o przewodnictwo.
Jak do tego doszło?
Nasze pokolenie dorastało w przekonaniu, że małżeństwo to ideał,
a rozwód to problem.
A to pokolenie…
Tak.
Ale książę i księżna nie są jeszcze w separacji.
Wciąż jest nadzieja na pojednanie.
Wszyscy się o to modlimy.
Tak.
Codziennie.
Otrzymaliśmy doniesienia o pożarze na zamku Windsor…
…świadek mówi, że widać płomienie i dym
na dachu północnowschodniego skrzydła…
Jej Królewska Mość jest informowana na bieżąco
i jest w drodze na miejsce zdarzenia.
Jak beczka prochu.
Tak powiedział jeden z obserwatorów.
Pomimo wysiłków straży pożarnej,
ognia nie udało się jeszcze opanować.
Płomienie spustoszyły cały północny taras.
Strażacy walczą, żeby pożar się nie rozprzestrzenił
i nie zniszczył naszych najcenniejszych skarbów.
Minęło sześć godzin od wybuchu pożaru,
a lewa część zamku wciąż płonie.
Podobno zniszczenia w środku są ogromne.
Zapadły się sufity, a zniszczenia od dymu, ognia i wody są straszne.
Rozmawiałem z asystentem królowej.
Spytałem, jak się teraz czuje, w jakim jest nastroju.
Powiedział, że tak samo, jak każda matka, która patrzy jak płonie jej dom.
Jest zdruzgotana.
Ludzie są zszokowani tym, co dzieje się wokół nich.
Rembrandt?
Ocalony.
Rubens?
Dzięki Bogu, ocalony.
Leonardo również.
Niestety ponad sto pokoi,
w tym dziewięć sal reprezentacyjnych, uległo zniszczeniu.
A co z Salonikiem Szkarłatnym?
Czy powinienem pytać?
Jestem zdumiona, że pamiętasz.
Oczywiście, że pamiętam.
Wszyscy pojechali do Londynu na jakąś ceremonię.
Nabożeństwo wielkoczwartkowe w Świętym Pawle.
A my zostaliśmy sami.
Spędziliśmy całe popołudnie w Saloniku Szkarłatnym.
Pogrążeni w rozmowie.
Tak.
O czym rozmawialiśmy?
Pewnie o wszystkim i o niczym.
Nie o niczym.
Z tego, co pamiętam, z radością snuliśmy plany na przyszłość.
Z taką pewnością i przekonaniem.
I tak jak te plany,
Salonik Szkarłatny poszedł z dymem.
To przykre.
Tak.
Jestem ciekawa.
Co sprawiło, że do mnie napisałeś po tylu latach?
Nikt nie żyje wiecznie.
Niedawno mój lekarz dobitnie mi to uświadomił.
Peter, tak mi przykro.
Potem usłyszałem cię w radiu
i chyba chciałem się dowiedzieć,
czy nasza miłość,
w kontekście całego życia,
była ulotna…
czy dożywotnia.
…pytania o to, kto sfinansuje remont.
Niektórzy posłowie Partii Pracy wzywają, by zapłaciła królowa, a nie podatnicy,
Relacja z rodziną królewską nie może być jednostronna.
My, podatnicy, nie możemy zawsze płacić,
gdy oni nie płacą podatków.
Budynek i jego zawartość nie były ubezpieczone.
Dobry moment czy zły?
…rozpoczęta. Oferty pomocy…
Najgorszy.
Wiesz, od czego się zaczęło?
Ta metafora?
To znaczy pożar.
Reflektor wysadził bezpiecznik.
W prywatnej kaplicy. Zwykły przypadek.
A może nie?
Jak w jednej
z powieści Agathy Christie.
Przychodzi na myśl wielu podejrzanych,
z których wszyscy mieli motyw, by spalić zamek.
Kto?
Choćby moja sąsiadka.
Diana?
Zaniedbywana latami i sfrustrowana,
postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.
Choć podpalenie pewnie by jej nie usatysfakcjonowało.
Wolałaby bombę atomową.
Tak jakby jeszcze jej nie zrzuciła.
Andrzej, książę Yorku.
Wściekły na własną matkę,
bo całe życie wmawiała mu,
że ma nieodparty urok i jest nietykalny,
po czym odkrył, że został stworzony do upokorzeń.
Ja.
Ty?
Myślisz, że nie mam powodu, żeby podpalić dom mojej siostry?
Czemu miałabyś to robić?
Przez to, czego mi odmówiła.
Petera Townsenda.
Co?
Bez słońca i wody…
plony marnieją,
Lilibet.
Pozwól, że zapytam. Ile razy Filip coś zrobił?
Interweniował, gdy ty nie mogłaś?
Był silny, gdy ty nie mogłaś?
Wściekły, gdy ty nie mogłaś? Stanowczy, kiedy ty nie mogłaś?
Ile razy byłaś mu wdzięczna
i myślałaś, że gdyby nie on, nie mogłabyś czegoś zrobić? Jak często?
Peter był moim słońcem.
Moją wodą.
A ty mi go odmówiłaś.
Odmówiłam ci jako królowa, nie jako twoja siostra.
Okoliczności są nieistotne. Liczy się zakaz.
Zakaz którego, nawiasem mówiąc, nie rozciągasz teraz na Annę.
- To co innego. - Niby czemu?
Anna jest księżniczką bez szans na tron. Dokładnie tak jak ja.
Komandor porucznik Laurence to adiutant, Anna popełni mezalians.
Peter był adiutantem, ja też popełniłabym mezalians.
Anna i Laurence są zakochani. Peter i ja byliśmy zakochani.
W obu wypadkach jedno jest po rozwodzie.
Sytuacja jest identyczna, różny jest tylko rezultat.
Jej pozwolono za niego wyjść.
Mnie nie.
Jej historia kończy się szczęśliwie.
Moja nie.
A mimo to nawet po 40 latach
nie potrafisz przyznać, co mi uczyniono
i jaką rolę w tym odegrałaś.
Dziękuję, Peggy.
- Wasza Wysokość. - Mamo?
A to niespodzianka. Słyszałam, że niedomagasz.
- Przeziębienie. - Gorączkujesz?
Z gorączką należy się położyć.
To obiad na moją cześć.
- Nie mogę się wycofać. - Możesz.
Nie chcę się wycofać.
Rzuciłam okiem na mowę.
Znasz trzy pytania, które sobie zadajemy.
Czy trzeba to mówić?
Czy trzeba to mówić teraz?
I czy to ja muszę to powiedzieć?
I jeszcze opisujesz to w ten sposób? Annus horribilis?
Ludzie będą to komentować.
Nie tylko ze względu na teatralną łacinę.
O co ci chodzi?
O to, skoro już mówimy po łacinie,
że tempus fugit.
Czas mija. Ludzie zapomną.
Ale jeśli wygłosisz tę mowę, nikt tego nie zapomni.
A poza tym to wyraz osobistych uczuć.
- My tego nie robimy. - Mamo…
Który może zostać zinterpretowany
jako przyznanie się do porażek, co tylko sprowokuje kolejne ataki.
To był, zdecydowanie, najgorszy rok moich rządów.
A może i mojego życia. Cieszę się, że ludzie to usłyszą.
Co usłyszą? Że ich królowa ma depresję?
Że jestem z krwi i kości.
I że być może zawiodłam… że zawiedliśmy jako rodzina
i jesteśmy im winni przeprosiny.
Przeprosiny?
Nie powinnaś używać tego słowa.
Monarchia to jedyna część konstytucji,
która zawiera boski pierwiastek.
Zakładając koronę, przeistaczasz się.
Przepraszając, kalasz godność swoją i godność Boga.
To z jego woli jesteś, kim jesteś.
Nie wiem, czy możesz coś na tym zyskać.
Owszem, może.
Spokój ducha.
Przez ostatnie 40 lat wypełniała wolę Boga nienagannie.
Zasłużyła na to, żeby powiedzieć, co chce.
Naszym zadaniem jest ją wspierać.
Bezwarunkowo.
Od kiedy tak mówisz?
Od samego początku.
Od początku.
Jeśli nie masz nic przeciwko, w Guildhall czekają.
Panowie kompanii artyleryjskiej, fanfara królewska!
Proszę powstać, Jej Królewska Mość, królowa!
Lordzie merze,
każda rocznica
to czas na refleksję.
Ale w świetle wydarzeń z ostatnich 12 miesięcy
mam powody do głębszej refleksji niż większość ludzi.
Rok 1992 nie jest rokiem,
który będę wspominała z przyjemnością.
Był to bowiem annus horribilis.
Żadna instytucja nie jest w pełni bez zarzutu.
To samo tyczy się jej członków.
Społeczeństwo ma wobec monarchii najwyższe oczekiwania
i my sami również musimy je sobie stawiać.
Jeśli nie możemy przyznać się do błędów przeszłości,
czy możemy mieć nadzieję na pojednanie?
Dzisiaj,
jeśli mogę, chciałabym oddać hołd mojej rodzinie.
Przez cztery dekady mojego panowania
byli dla mnie
słońcem i wodą.
Za wszystko, co poświęcili…
Jak i wszystkim tu zgromadzonym,
za modlitwy i życzenia dobrej woli,
które były dla mnie źródłem siły
przez ostatnie 40 lat,
serdecznie dziękuję.
Proszę powstać, Jej Królewska Mość, królowa!
Annus horribilis?
Taki był dla was wszystkich.
W dużej mierze z mojej winy.
Gwoli ścisłości,
nikt cię nie obwinia.
Wprost przeciwnie. Wszyscy ciągle mnie obwiniają.
Macie rację.
W tym systemie, z którego korzyści czerpie głównie suweren,
jest wam strasznie trudno.
Tobie też.
Na tym polega ta praca. Co tu kryć.
Dziękuję. Przyjedź jutro na obiad.
Możemy się trochę wstawić.
Rozładujemy napięcie.
Pożar, praca.
Dzieci.
Peter Townsend.
Chciałabym.
Niestety jadę do Carlisle otworzyć kompleks biurowy.
A potem do Penrith.
Związek Gwardii Szkockiej.
I fabryka figurek w Kirkby Stephen w Kumbrii.
No to będę musiała sama się urżnąć.
Rum pomoże.
Rum?
Chyba nie pijesz rumu niczym jakiś pirat?
Nie! Rum!
Mój pies.
To zabawne.
Właśnie towarzyszą mi Brandy i Sherry.
Co to o nas mówi?
Dobranoc, Lilibet.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bardzo.
To było w stylu klasy średniej. Nie róbmy tego więcej.
Nigdy.
- Dobranoc. - Dobranoc.
KOMANDOR PETER TOWNSEND 1914 – 1995
Napisy: Krzysiek Ceran