SERIAL NETFLIX
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ W SZKOCJI
Nowy jacht Jej Wysokości czeka na zwodowanie w stoczni John Brown.
Tysiące stoczniowców, w tym ci, którzy konstruowali statek,
ciepło wita królową,
gdy mija ich podczas inspekcji jachtu.
Spekulacje na temat jego nazwy trwają od miesięcy.
W atmosferze oczekiwania Jej Wysokość rozpoczyna ceremonię.
Cieszę się, że mogę dzisiaj być w Clydebank,
żeby zwodować nowy królewski jacht.
Mam nadzieję, że ta nowa jednostka,
podobnie jak wasza nowa królowa,
okaże się niezawodna i stabilna.
I że przetrwa każdy sztorm.
Z dumą nadaję jej nazwę „Britannia”.
Życzę jej powodzenia.
Jak i tym, którzy nią popłyną.
Królowa zgodnie z tradycją rozbija butelkę,
choć nie szampana, tylko brytyjskiego wina.
Britannia wkrótce stanie się domem
dla królowej, księcia i ich dzieci.
Mówimy „a”, Wasza Wysokość.
Jeszcze raz.
Cudownie. Dziękuję.
DANE PACJENTA LIPIEC 1991
NAZWISKO: KRÓLOWA ELŻBIETA II
UR. 21 KWIETNIA 1926
WIEK: 65
Głęboki wdech.
I wydech.
Jeszcze raz.
Ciśnienie 122 na 80.
Proszę zdjąć rajstopy, Wasza Wysokość.
Czy śródstopie wciąż pobolewa?
Nie chcę brzmieć jak zdarta płyta,
ale im mniej chodzenia, tym lepiej.
To ryzyko zawodowe, niestety.
Teraz proszę tutaj.
Sześćdziesiąt kilo.
A w zeszłym roku było…
Nie chcę wiedzieć.
- Pięćdziesiąt siedem. - A rok wcześniej?
Pięćdziesiąt pięć.
To nie ma sensu.
Nie zmieniałam ani diety, ani przyzwyczajeń.
Z wiekiem trudniej pozbyć się kilogramów.
Mężczyźni przybierają pięć co dekadę.
A kobiety?
Może dwa i pół?
Dobrze. Dwa i pół kilo. Do końca lata.
Jak zwykle Szkocja?
O tak, cudowna Szkocja.
Choć bez ciastek będzie trochę mniej cudowna.
Balmoral to pani ulubiony dom?
Chyba drugi ulubiony.
To dość osobiste pytanie.
Przepraszam, nie…
Nie wiem, co sobie myślałem.
Jest inny dom,
który znaczy dla mnie jeszcze więcej.
Proszę pomachać, Wasza Wysokość!
Dziękuję.
Dzwonili z The Sunday Times, proszę pana.
Przeprowadzili sondaż o monarchii. Wyniki były interesujące.
Na temat królowej co chwila padały te same słowa.
„Pozbawiona znaczenia”, „stara”, „droga”.
„Oderwana od rzeczywistości”. Zupełnie inaczej mówiono o panu.
Naprawdę?
Mam zatkać uszy?
Wręcz przeciwnie.
Opisywano pana jako „młodego”,
„energicznego”, „nowoczesnego” i „wrażliwego”.
Niemal połowa pytanych mówi, że byłby pan świetnym królem
i popiera abdykację królowej na rzecz księcia.
Kiedy ukaże się ten artykuł?
W niedzielę.
Będę z rodziną we Włoszech.
Naszym zdanie to dobrze.
Jak pan wie, jedną z pańskich zalet jako przyszłego króla jest to,
że księżna Walii zostanie królową.
Tak.
Pozwoliliśmy sobie poinformować przyjazne nam gazety,
że to drugi miesiąc miodowy.
Oczywiście.
Tak powiedzieli?
Takich słów użyli. Drugi miesiąc miodowy.
SYNDROM KRÓLOWEJ WIKTORII
Pięć minut do wejścia na pokład.
Dziękuję.
Już są!
- Pięć minut. - Chodźmy.
- Witaj. - Alexandro!
- Leonoro. - Dzień dobry!
Typowy Karol.
Mówi, że te wakacje to drugi miesiąc miodowy,
a potem zaprasza kuzyna Nortona z Penny.
Tak często bywają w Highgrove, że równie dobrze mogłaby tu być Camilla.
Należy pamiętać,
że wiele przeszli z najmłodszą córką.
Tak. Moją chrześniaczką, Leonorą.
Jakie rokowania?
Jest w remisji. Ale nigdy nie ma pewności.
Tak!
- Witaj, kochanie. - Tak!
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
- Dobrze. - Przytulisz mnie?
Chciałam powiedzieć, że cieszę się, że to robimy.
Jak myślisz? Oczarujemy ich jak dawniej?
Chodź.
- Zachwyćmy ich. - Dobrze.
Proponuję następującą trasę:
z Neapolu na Ischię,
gdzie Garibaldi leczył rany
odniesione na wojnie o niepodległość Włoch.
- Zgoda? - Tak.
Potem na Capri, gdzie zobaczymy ruiny wspaniałej willi Jovis.
Wzdłuż wybrzeża amalfitańskiego na Sycylię,
a zakończymy w Olbii na Sardynii,
gdzie zwiedzimy Museo Archeologico.
Czy macie jakieś życzenia?
Może jakieś plaże?
Oczywiście, po drodze będą plaże.
I sporty wodne?
I głośne sporty wodne.
I zakupy?
- Zakupy? - Niektórzy mogą chcieć iść na zakupy.
Kto taki?
Podnosimy ręce. Kto, poza Dianą, chciałby iść na zakupy?
Po to właśnie jesteśmy na tym pięknym jachcie,
żeby uciec przed hordami ludzi,
którzy traktują handel jak rozrywkę.
Ja!
- Ja chcę iść na zakupy. - Ja też.
Zatem będą i zakupy.
Dziękuję za wsparcie.
To było odważne.
W nagrodę wybierzcie, czy poczytać wam na dobranoc, czy…
Super Mario!
Nie mówcie ojcu.
Wracasz na górę?
Boże, nie.
Idę poczytać klasyków.
- Idźcie spać. - Kocham cię!
- Ja też. - Ja też was kocham.
Ten włoski zakonnik… W którym roku to się toczy?
W 1327.
Nieźle.
KAROL I DI PŁYNĄ Z POWROTEM DO SZCZĘŚCIA
Znowu wyglądają na szczęśliwą parę.
Cóż to by było za błogosławieństwo.
Dla wszystkich.
Co to było?
Co takiego?
Ten hałas.
Taki mechaniczny dźwięk.
Znowu.
Cóż. Wychodzę.
Ostatni dzień przecinania wstęg, a potem zasłużony odpoczynek.
Jako mecenas Kościelnego Funduszu Miejskiego
zdaję sobie sprawę z ogromnych wyzwań stojących przed tą społecznością
i przed wieloma innymi w tej diecezji.
Związek Producentów Mleka
to jedno z bardziej prężnych i stabilnych przedsiębiorstw w kraju.
Ten nowoczesny kompleks mleczarski
świadczy o niesłabnącej sile brytyjskich wymion.
Z przyjemnością poszerzyłam swoją wiedzę o kontenerach transportowych.
Stanowią już ponad 30% europejskiego rynku spedycyjnego,
zatem jasne jest, że stanowią klucz do świetlanej przyszłości Lancashire.
Od kiedy nie ma ciśnienia w zaworze?
Od rana, książę.
Nic dziwnego, że się rozpada.
Pochodzi z innej epoki.
Jest jak drugowojenny krążownik z miękkimi obiciami.
- Na wiele sposobów przestarzały. - Nie mów tak.
Jakie mamy opcje?
Mamy problemy z główną turbiną. Kocioł na sterburcie nie działa.
Sentyment każe nam zachować tę łajbę.
Z ust mi to wyjąłeś.
Ale musimy brać pod uwagę koszty naprawy.
Najlepsze lata ma dawno za sobą.
Spotkasz się z premierem w Balmoral?
Tak. Przyjedzie ze swoją żoną, Dorą.
Nie, coś pomyliłam.
Norą…
Normą.
Możesz mu o tym wspomnieć.
Porozmawiam z admirałem, oszacujemy koszty.
Ale rozważam coś, co dotąd było nie do pomyślenia.
Co takiego?
Wymianę.
Wybudowana w 27 roku przez…
- Tyberiusza. - Dokładnie.
To najwspanialsza z 12 cesarskich rezydencji na Capri.
Mówią, że Tyberiusz uciekł na Capri,
bo nie mógł już znieść
machinacji dworu swojej matki w Rzymie.
Nie potrafię tego zrozumieć.
Po długiej, obfitującej w sukcesy karierze generała…
Pa, Karolu. Będziemy tęsknić podczas zabawy!
Pa!
To niezwykłe, że dwie osoby mogą tak odmiennie definiować zabawę.
Kiedy zasugerowano nam, że Diana i ja…
Że powinniśmy uspokoić opinię publiczną co do stanu naszego małżeństwa,
wyruszając na drugi miesiąc miodowy,
powiedziałem: „Widać, że ominął was pierwszy”.
- Na Britannii, tak? - Tak.
Według królowej ten jacht jest idealny,
ale jako intymna przestrzeń dla nowożeńców
jest jak pływające akwarium.
Każda chwila niezręcznej ciszy,
każda wymuszona rozmowa panny młodej z ponurym młodym
były boleśnie oczywiste dla całej dwustuosobowej załogi.
Szybciej.
Powiedziałeś „z ponurym młodym”?
Tak?
Jak na ironię tylko mnie to małżeństwo psuje nastrój.
Bo resztę świata zdaje się podnosić na duchu.
Na oczach ludzi
jest naprawdę cudownie.
Jesteśmy idealną parą.
Ale na osobności…
Co ja plotę…
Po tym, co przeszliście z córeczką…
W zeszłym tygodniu pozwoliła mi się uczesać.
Pierwszy raz, odkąd odrosły jej włosy. Wiesz, że odrosły kręcone?
To moje!
Aż się zawstydziłem, gdy przyszło mi do głowy, że wolę takie.
To straszna, okrutna choroba.
Byliście niesamowicie silni.
Czy to ważne?
To The Sunday Times.
No tak.
Zostawię cię.
Ukaże się jutro.
Udało mi się zdobyć kopię.
Chyba pan przyzna, że robi wrażenie.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Dzień dobry, Peggy.
Tak pada, a dziś przyjedzie księżniczka.
Nie będzie jej to przeszkadzało.
- Dzień dobry, admirale. - Wasza Wysokość.
- Witamy na pokładzie, Wasza Wysokość. - Dziękuję.
- Fellowes. - Robercie, mamy problem.
- Dostarczono gazety? - Tak, proszę pana.
- Królowa już na śniadaniu? - Jest w drodze.
Zadbaj, żeby zabrać jej The Sunday Times. Najlepiej go wyrzuć.
Królowa i księżniczka nie mogą go zobaczyć.
- Zrozumiano? - Tak jest.
- Dzień dobry. - Wasza Wysokość.
Pysznie wygląda.
Z drogi!
Witaj, kochanie.
Mamo.
Przepraszam, nie może pani tego przeczytać.
- Czemu? - To wczorajsze wydanie.
Wczoraj była sobota.
A to, chyba się ze mną zgodzisz, jest The Sunday Times.
- Z zeszłego tygodnia. - Co?
Ale oto dzisiejsze Sunday Telegraph, Mail on Sunday i najnowsze Racing Post.
A tak, poproszę.
Dziękuję.
JACHT BRITANNIA
DO NATYCHMIASTOWEJ WYMIANY
SZACUNKOWY KOSZT 14,745 MLN FUNTÓW
Proszę.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Ale chyba powinien to pan zobaczyć.
KRÓLOWA POWINNA ABDYKOWAĆ NA RZECZ KSIĘCIA WALII
To skandal.
Pracuje bez przerwy. Nie narzeka. Nie popełnia błędów.
Jest wspaniała,
a oni drukują takie bzdury.
Chyba za moment znowu będzie padać. Nie powinnam się dziwić.
To zachodnie wybrzeże Szkocji.
Widziałeś może The Sunday Times?
- Dzień dobry, Robercie. - Wasza Wysokość.
Sprawdziłam. Najwyraźniej go nam dostarczono.
Zajmę się tym.
Jak już go znajdziesz, będę na pokładzie.
Powiedzieć, że artykuł zrobił wrażenie, to za mało.
Wywołał debaty w radiu i telewizji.
Pewna fraza przykuła szczególną uwagę.
„Syndrom królowej Wiktorii”?
Tak, widziałem to.
„Starzejąca się monarchini, oddalona od współczesnego świata,
sprawia, że ludzie są zmęczeni nie tylko nią,
ale i samą monarchią”.
Czy królowa zareagowała?
Z tego, co wiem, nie czytała artykułu.
Nie wręczono jej tego wydania, żeby jej nie urazić.
To chyba mówi samo za siebie?
Chcę, żebyś umówił spotkanie z premierem.
Jak tylko wrócimy.
Wymyślimy odpowiedni pretekst.
- Patrz, wieloryb! - Gdzie?
Masz dobry wzrok.
Humbak?
Nie. Patrz, jak się wynurza. To płetwal karłowaty.
Jeśli się zbliżymy, poczujemy go.
Fontanna cuchnie zgniłą kapustą.
Płetwal śmierdziuszek.
Tam jest!
Pladda.
Tam.
Tak.
Jak trzcina w stawie.
Piękna, prawda?
Skoro tak mówisz, kochanie.
Jedna z ostatnich obsadzonych latarni w Szkocji.
Może ją odwiedzimy?
Naprawdę? Musimy?
Czemu nie? Ruch dobrze robi na figurę.
W naszym wieku kilogramy same nie znikną. Chodź.
Nie znikną.
Ludzie nie rozumieją, czemu inspirują mnie latarnie morskie.
Ale w takim miejscu…
Nowy adiutant?
Tim?
Nie, jest z nami od jakiegoś czasu.
Czemu go nie zauważyłam?
Bo jesteś mężatką.
Technicznie rzecz biorąc.
Jaki on jest?
Solidny.
Rozsądny. Sympatyczny.
Wróćmy do latarni morskich.
Te błyszczące światła
rozświetlają ciemną, beznadziejną noc.
Mówią samotnemu żeglarzowi, że nie został zapomniany.
I że wkrótce wróci na ląd, do domu.
Że odzyska nadzieję.
Czy ma pani chwilę?
Obawiam się, że musimy skrócić wakacje.
- Kwestia harmonogramu. - Co?
Książę Walii ma wykład na Uniwersytecie Oksfordzkim.
Nie będzie żadnych rekinów.
Mamy wracać do domu?
Doszło do pomyłki. Nie z mojej winy.
Muszę wracać.
- Mieliśmy tu być dwa tygodnie. - Wiem o tym.
Plany się zmieniły.
- Mam zobowiązania wobec uniwersytetu. - To nie uniwersytet.
To szkoła letnia dla turystów. Nie jest ważna.
Dla mnie jest.
To nasze wakacje.
Rzadka okazja, kiedy możemy być rodziną.
To dla ciebie trudne, więc zgodziłam się,
żeby towarzyszyli ci twoi przyjaciele.
I zgodziłam się na dzisiejszą sesję,
żeby media mogły szerzyć kłamstwo o tym,
jakim jesteś kochającym mężem, pod jednym warunkiem.
- Jakim? - Żebyś nim był!
Uśmiech proszę!
Książę Karol!
…dla kilkudziesięciu tysięcy brytyjskich rodzin.
Dochodzi do rekordowej liczby wywłaszczeń.
W pierwszej połowie roku
towarzystwa budowlane przejęły 36 000 domów…
Baczność!
Można powiedzieć, że to najgorsza recesja od czasów wojny.
Uderzyła we wszystkie obszary gospodarki.
To był bardzo trudny rok.
Premier, Wasza Wysokość.
Panie premierze.
- Wasza Wysokość. - Miło, że pan przyszedł.
Proszę pana.
Zanim zaczniemy,
czy w Buckingham wiedzą o tym spotkaniu?
Nie sądzę, proszę pana.
Może to i dobrze.
Poprosiłem o to spotkanie z dwóch powodów.
Pierwszy to konserwacja naszych zabytków.
Czy otrzymał pan moją książkę?
Owszem.
Ale nie miał pan czasu jej przejrzeć?
Zrobiłem to z uwagi na to spotkanie.
Czytając ją, pewnie pomyślał pan: „Co za stary piernik.
Tkwi w przeszłości,
nienawidzi modernizmu i zmian”.
Nic podobnego.
Czemu?
Miałby pan rację. Mam obsesję na punkcie przeszłości.
Tradycji.
Na tym, by ją zachować. Konserwować.
Ale nikt nie ma tylko jednej cechy. Ludzie są zbyt interesujący.
Pan sam jest zbiorem fascynujących sprzeczności.
Doprawdy?
Jest pan z Brixton, wielokulturowej, robotniczej dzielnicy.
Można by oczekiwać, że będzie się pan z tym krył,
żeby lepiej pasować do konserwatystów, albo że będzie pan socjalistą
i zostanie gwiazdą Partii Pracy.
Nigdy nie czułem, by moje pochodzenie
wykluczało bycie konserwatystą.
Dokładnie.
Nie tylko nie wyrzeka się pan swoich sprzeczności,
nie postrzega ich pan jako sprzeczności.
Nie.
Co czyni pana bardziej interesującą, złożoną i imponującą osobą.
Mam nadzieję,
że to samo można powiedzieć o mnie.
Co prowadzi do mojego drugiego powodu.
Widział pan…
ostatnie sondaże?
I artykuł Sunday Times o królowej?
Owszem.
„Syndrom królowej Wiktorii”.
I co pan…
sądzi?
To tylko sondaż.
Prawda.
Niezbyt krzepiący.
Sondaże się zmieniają.
- Ignorowanie ich jest ryzykowne. - Kierowanie się nimi również.
Pewnie przeprowadzono wiele…
sondaży, gdy pani Thatcher odchodziła?
Żelazna Dama mogła rządzić wiecznie,
ale co sprawia, że Partia Konserwatywna wygrywa wybory?
Instynktownie wyczuwa potrzebę zmiany
i jest gotowa postawić na kogoś młodszego.
Przez niemal 60 lat
mój prapradziadek, Edward VII, czekał na swoją kolej.
Mówiono, że królowa Wiktoria jest nim rozczarowana.
Myślała, że jest groźny.
Że to wolnomyśliciel.
Marzył o tym, by otrzymać obowiązki,
ale matka mu odmawiała.
A nawet zabroniła mu przeglądać dokumenty.
Kiedy nadszedł jego czas, wykazał się.
Był dynamiczny i inteligentny,
popularny wśród ludu, a jego panowanie było udane.
Do czego pan zmierza?
Do tego,
że to było wielkie marnotrawstwo.
To, że jego głos,
jego osobowość, jego wizja, nie zostały uwzględnione wcześniej.
Wyszłoby to na dobre.
Wszystkim.
Będzie pan w Balmoral?
Na balu Ghillies?
Tak. Nie mogę się doczekać.
W takim razie będzie pan miał okazję…
ocenić samemu,
czy ta instytucja, na której tak bardzo nam zależy…
jest w dobrych rękach.
A teraz mam pytania o nasze zabytki
i przepisy dotyczące zabudowy wiejskiej.
- Dzień dobry. - Wasza Wysokość.
Witaj, Martin.
Uspokój się, Rum. Chodź.
- Zły pies. - Witaj, skarbie.
Tutejsza pogoda nigdy nie zawodzi.
- Witaj. - Witaj.
Byłyście na spacerze?
Tak. Jeszcze jej nie udusiłam. To cud.
- Witaj. - Kochanie.
Witaj, mamo.
To był cudowny poranek.
- Czytałyśmy gazety… - Wcale nie.
…a na spacerze omówiłyśmy wiadomości.
Ładnie wyglądasz. Prawda, że ładnie wygląda?
Tak.
- Wzywała mnie pani? - Tak.
Czemu wszyscy dziwnie się zachowują?
Słucham?
- Zaczęło się na jachcie. - Co takiego?
Dziwne zachowanie.
Ty się dziwnie zachowujesz.
Naprawdę?
O co chodzi?
O nieuprzejmy, głupi i nieścisły artykuł w The Sunday Times.
Nie wart pani uwagi.
Chyba powinnam sama o tym zadecydować.
Masz egzemplarz?
Przyniosę.
Chodź, Rum.
Do nogi.
POWINNA ABDYKOWAĆ NA RZECZ KSIĘCIA WALII
Dobrze, przy nodze. Chodźmy.
POŁOWA BRYTYJCZYKÓW SIĘ ZGADZA
JEST „ODERWANA OD RZECZYWISTOŚCI”, „POZBAWIONA ZNACZENIA” I „STARA”.
Dobry piesek.
SYNDROM KRÓLOWEJ WIKTORII?
- Premier, Wasza Wysokość. - Panie premierze.
Wasza Wysokość.
- Herbaty? - Dziękuję.
Jechał pan pociągiem?
Samolotem. Potem samochodem.
Oczywiście.
Jest pan zajęty. Liczy się każda minuta. Ale ja lubię docierać tu morzem.
Zamiast trzech godzin lotu,
rejs może trwać nawet dwa tygodnie.
To świetna okazja, by odpocząć.
A jak powiedziała moja praprababka, która też pływała po zachodnich wyspach:
„Niech zwolni czas, by można było odetchnąć swobodnie
i zapomnieć o świecie i jego smutkach”.
Zdaję sobie sprawę, że porównano mnie do królowej Wiktorii
w niedawno opublikowanym artykule, i że miała to być krytyka.
Ludzie nie rozumieją,
że każde porównanie do królowej Wiktorii to komplement.
Byłabym dumna, gdyby cechy, którymi się ją opisuje,
takie jak niezmienność, trwałość, spokój, sumienność,
były przypisywane i mnie.
A skoro mowa o królewskim jachcie, okazuje się, że wymaga drobnego remontu,
to i owo trzeba naprawić bądź wymienić,
żeby nadal był w idealnym stanie.
Zdaję sobie sprawę, że koszty jego utrzymania ponosi rząd,
a nie pałac Buckingham, dlatego przychodzę z tym do pana.
Na kolanach.
Po pańską zgodę. Liczę, że to tylko formalność.
Mam świadomość, że przed odejściem
pani Thatcher przyznała Pałacowi
bardzo hojną kwotę z listy cywilnej.
Rodzina królewska jest teraz bogatsza niż kiedykolwiek.
Biorąc pod uwagę, że miało to zapobiec
niezręcznym publicznym debatom o wydatkach rodziny królewskiej,
muszę przynajmniej zapytać,
czy nie rozważycie samodzielnego pokrycia tych kosztów.
Jacht królewski jest postrzegany jako coś luksusowego,
więc ludzie mogą uznać, że Pałac prosi o zbyt wiele.
To nie luksus.
Nie?
Panie premierze,
jacht królewski służy Koronie, poczynając od czasów króla Karola II.
Jest kluczową i niezbędną częścią tego, jak Korona służy narodowi.
A zyski, które przyniósł, są nie do oszacowania.
Ale mamy globalną recesję.
Każdy pens wydatków publicznych jest skrupulatnie oceniany.
Obawiam się, że jeśli rząd pokryje koszty
remontu luksu…
remontu jachtu, to się na nas zemści.
Na nas obojgu.
Gdy objęłam tron,
odziedziczyłam wszystkie swoje pałace.
Windsor, Balmoral, Sandringham.
Ukształtowali je moi poprzednicy.
Tylko Britannia jest w pełni moja.
Być może to dlatego jestem przywiązana do tego jachtu.
Bardziej niż do byle środka transportu
czy nawet domu.
Od projektu kadłuba po najmniejsze elementy zastawy
w pełni wyraża moją osobę.
Chyba zgodzimy się, że jako królowa rzadko o coś prosiłam czy czegoś żądałam
w zamian za moją służbę dla kraju.
Być może powstrzymywałam się w nadziei, że kiedy w końcu to zrobię,
ludzie nie tylko potraktują to poważnie, ale i nie będą ze mną dyskutować.
Chciałabym, żeby rząd zapewnił mnie,
żeby pan mnie zapewnił, że koszty remontu zostaną pokryte,
i żeby poinformował mnie pan, gdy wszystko będzie ustalone.
Rozumiem.
A teraz…
dziś bal Ghillies.
Muszę spytać, czy pan tańczy?
…próbują zmienić Ukrainę w niepodległy europejski kraj.
Chcą odwrócić się od Moskwy,
od przywództwa Gorbaczowa i Jelcyna.
Dzień dobry, Wasza Wysokość. Witamy w Balmoral.
Proszę pana.
…na Zachód, żeby zarobić pieniądze. Inne republiki radzieckie…
Dziękuję.
Jej Królewska Mość.
- Zaszczyci mnie pan? - To ja będę zaszczycony, Wasza Wysokość.
Wiesz, że to mój ulubiony.
Bardzo dobrze.
- Gotowi? - Tak.
Nie róbcie tego, co on.
Zaczynamy.
Dobrze.
Musi pan zrozumieć, to nie tylko denerwujące,
że jacht królewski zostaje zredukowany do kwestii kosztów.
To obraźliwe.
Wiem, że naprawy są finansową niedogodnością,
ale moim zdaniem raczej drobną
w obliczu roli tego jachtu jako narodowego symbolu.
I jego znaczenia dla królowej.
Chłopcy, powiedzcie dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dobrej nocy.
Chce pan usłyszeć historię tego balu?
Oczywiście.
Królowa Wiktoria zorganizowała pierwszy bal Ghillies w 1852 roku.
Od tego czasu odbywa się co roku.
Rozumiem.
Początkowo był podziękowaniem
dla łowczych i reszty służby,
a potem przekształcił się w coś na kształt Saturnaliów.
Jeśli zna pan antyczne obyczaje.
Na jeden dzień świat stawał na głowie. Panowie usługiwali niewolnikom.
Dyscyplinę zawieszano do następnego ranka.
Widzieliście?
Tak, dziękuję.
Właśnie mówiłam premierowi, że te bale bywają frywolne.
Nigdy tego nie widziałam. Zabawa rozkręca się, gdy się położę.
- Czy otrzymam jutro pełny raport? - Tak, Wasza Wysokość.
Dobranoc. Wymkniemy się?
Jej Królewska Mość.
Panie premierze, rozumiem…
że miał pan audiencję u królowej.
Wiem, że nie powinienem pytać,
ale mam nadzieję, że opinii publicznej się to spodoba.
Co takiego?
Ten…
remont Britannii.
- O to prosiła? - Słucham?
Czasem takie stare rzeczy są…
zbyt kosztowne, by je ciągle naprawiać.
Proszę o tym pomyśleć.
- Może już pójdziemy? - Jeszcze nie możemy.
Zatańczymy, zanim zacznę krzyczeć?
Zazdroszczę, że pan stąd jutro ucieknie z powrotem do normalności.
Ja zostaję na dwa tygodnie.
Dopiero co byliście na wakacjach.
Wyglądaliście na bardzo szczęśliwych.
Zdrowie rodziny można ocenić po stanie zawartych w niej małżeństw.
Proszę spojrzeć.
Anna i Mark.
Andrzej i Sarah.
Karol i ja.
Wszystkim nam daję może pół roku.
Co się stanie, gdy rodzina się rozpadnie?
Według mnie rozpadnie się cała instytucja.
A potem…
To, jak się prezentujemy…
O co chodzi?
Gdy myślisz o problemach, jakie czekają premiera,
wyobrażasz sobie trudne pytania parlamentarzystów.
Kryzys gospodarczy.
Wojnę.
Ale nie coś takiego.
Ród Windsorów powinien
spajać cały naród.
Dawać przykład idealnego życia rodzinnego.
Zamiast tego
starsi członkowie rodu zdają się nie mieć kontaktu z rzeczywistością.
A młodsi…
są nieudolni, uprzywilejowani
i zagubieni.
A książę Walii,
który rwie się, by odgrywać większą rolę,
nie pojmuje, że jego największą zaletą jest jego żona.
Ta sytuacja wpływa na stabilność kraju, nie może być inaczej.
Co gorsza, mam przeczucie, że to wszystko wkrótce wybuchnie.
Na mojej zmianie.
Napisy: Krzysiek Ceran