Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LEK NA PRZEZIĘBIENIE
Idham.
Proszę.
CEREMONIA OBRZEZANIA
- Proszę. - Która moja?
- Po prawej. - Dziękuję.
- Cudownie. Dziękuję, Sih. - Proszę bardzo.
Ningsih.
- Przepraszam. - Najpierw zjedz coś.
- Dziękuję. - Poczęstuj się.
- Ningsih. - Przepraszam.
- Tak?
Ningsih, posłuchaj.
Mogę to wyjaśnić.
Niby co?
Nie oświadczaj się wbrew sobie.
Nie obiecuj czegoś, by potem mnie ignorować.
To nie tak.
Czekałem tylko na odpowiedni moment.
Czyli na co? Aż umrę?
Nie mów tak.
Dobra. Postąpiłem źle.
Myliłem się. Nie byłem gotowy.
Za dużo myślałem.
Wybacz.
Tak?
Przepraszam, zaraz będę.
Tak, szefie.
Ningsih, ja…
Muszę wracać do pracy.
Ningsih.
Moja Ningsih.
Przecież są już czyste.
Spójrz na mnie! No spójrz.
Obiecuję, że tym razem jest inaczej.
Jesteś dla mnie najważniejsza.
Muszę iść do pracy. Wrócę po południu.
I wszystko pozmywam, dobrze?
Przepraszam.
- Naprawdę. - Hej.
- Ale… - Tak?
- Ponoć musisz iść do pracy. - Przepraszam, proszę, wybacz mi.
Wybaczyłam ci.
Uśmiechnij się.
Właśnie tak.
Uważaj sobie.
Wróć po południu!
Dobrze!
Przed zmrokiem!
- Boże! - Sri, Sri. Wstań!
- Mat! Nic ci nie jest? - Wstawaj!
Pomocy!
Ej, ty draniu!
Kim ty jesteś?
Kompletnie ci odbiło?
Pieprzony idiota! Wyłaź!
Wyłaź!
No wyłaź!
Gnojek! Jest pijany.
Przedawkował.
Proszę pana?
ELIKSIR
PIĘĆ GODZIN WCZEŚNIEJ
Nowy skład nie został zgłoszony do inspektoratu.
Opracowujemy to trzy miesiące.
Wyślemy do analizy, gdy szef się zgodzi.
Pamiętaj o tej drugiej.
Jedna dla szefa, druga dla pani Grace.
- Dobrze. - Dziękuję.
Jaka, Jaka.
- Jaka. - Tak.
- Zawieź to szefowi. - Dobrze. Dziękuję.
To dla pani Grace. Dobrze?
- W Dżakarcie? - Tak.
CEREMONIA OBRZEZANIA
Safar.
- Tak? - Trzymaj.
KOMISARIAT POLICJI W WANIREJO
Przyjechałeś bardzo wcześnie.
Panie Jaka.
Co to?
Próbka dla pana, ostrożnie z nią.
Oby ten weekend się udał.
Tak.
Chcę, żeby wszyscy czuli się tu dobrze.
Nadal modlę się,
za panią i panią Kenes.
Żebyście się pogodziły.
Przyjaźniłyście się w dzieciństwie.
A od trzech lat nie rozmawiacie ze sobą.
Naprawdę tęsknię za tym,
jak było kiedyś, proszę pani.
Ja też.
Przepraszam. Przesyłka dla pana.
- Zostaw ją tu. Dzięki. - Dobrze.
Skończyłeś, Han?
Jeszcze nie.
Wiem.
Nie możesz się wysiusiać, bo nie przeprosiłeś.
Kogo mam przeprosić?
Drzewa, trawę i ziemię.
Naturę.
Natura odwdzięczy się za naszą życzliwość.
Spróbuj.
Przepraszam.
To działa, mamo.
Widzisz? Dziękuję, naturo. Teraz Raihan może się wysikać.
Proszę, kochanie.
Uważaj na rękę. Zamykam drzwi.
Dobra.
W porządku? Ostrożnie, skarbie.
Nes. Możesz tym razem być milsza dla Kariny?
To tata podpisze papiery.
W tym rzecz.
Nakłonię go, żeby zrobił to w weekend.
Zły humor Kariny wpłynie na tatę,
a to nam zaszkodzi.
Z umowy będą nici. Rozumiesz?
Dobra. Szybciej się uwiniemy.
W porządku, Han?
- Tak, tato. - Dobrze.
DZIŚ – DZIESIĘĆ LAT TEMU
Co to?
Próbka.
Gdy wszystko załatwimy,
pojedźmy gdzieś na urlop.
Kolejny miesiąc miodowy.
Dokąd chcesz jechać?
- Podróżowaliśmy w zeszłym miesiącu. - Tak, ale teraz jest inaczej.
Na emeryturze bardziej się odprężysz.
Kto wie, może wrócimy do domu z…
nowym członkiem rodziny.
Proszę pana.
Aris.
- Jak się pan miewa? - Dobrze.
- Di. - Dzień dobry.
- O której wyjechaliście z Dżakarty? - Jeszcze było ciemno.
Pomóc ci z plecakiem?
- Hej! - Ostrożnie, skarbie.
Han!
Raihan, chodź tu.
Nie szalej tak. Dopiero przyjechaliśmy. Spociłeś się.
Cześć!
Jak podróż? Jesteście głodni?
Nes.
Dzień dobry.
Cześć, skarbie! Rośniesz jak na drożdżach.
Zrobiłam twojego ulubionego kurczaka.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co mi obiecałeś? Nic smażonego, niedawno wyzdrowiałeś.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Tak.
- Cześć. - Rud.
Kar.
Mamo…
To dla taty.
Dziękuję.
- Gdzie on jest? - Bierze prysznic.
Okej, dziękuję.
No. Widzisz?
Widzisz? Już lepiej. Hej.
Hej. Dopadli mnie. O rany.
- Dopadli mnie. - Buu!
Ku…
Ty mały łobuzie!
Puszczaj!
- Dwie nocki przechodziłem na ten poziom. - I co z tego?
Ty nicponiu.
Przyjechałeś sam?
Z rodzicami. Nie mógłbym sam.
Kto wie, może umiesz już prowadzić.
Nie, zostaw. Jest zupełnie nowy.
- Wypróbujemy razem. - Dobra.
Okej? Na razie pobaw się innym.
Han.
Jak twoja mama i Karina?
- Bez zmian, nadal skłócone. - Tak?
Wiesz, jakie są mamy.
No tak, ale to twoja mama!
O co się pokłóciły? Byłeś przy tym?
Mama powiedziała Karinie,
że nie mogę jeść smażonego kurczaka.
Mimo że już nie mam kaszlu.
Bez obaw.
Wiesz, jej kurczak kiedyś był lepszy.
- Wujku. - Tak.
Co jest nie tak z naszą rodziną?
To znaczy?
Mama kłóci się z tatą. I z Kariną.
Wszyscy się kłócą.
Kłótnie twoich rodziców to ich sprawa.
Kłótnie twojej mamy z Kariną też.
Liczy się to, że my trzymamy sztamę.
- Prawda? - Pewnie.
Najpierw w górę, potem…
Później znowu poćwiczymy.
Skarbie, już są.
Niech chwilę poczekają.
Od ponad 40 lat
Indonezyjczycy uwielbiają zioła Wani Waras.
Zyskamy globalne wsparcie.
Wciąż to dopracowujemy.
- Wani Waras trafi na światowe rynki. - Co myślisz?
WANI WARAS OD 1983
Wani Waras od Nusa Farma.
Czemu nie ma zdjęcia fabryki Wani Waras?
Nes.
Bo fabryka jest stara i brzydka.
Zniechęci potencjalnych inwestorów.
Tacie by się to nie spodobało.
Wiesz, jaki jest.
Ale pieniądze mu się spodobają?
To znaczy…
Wciąż chce sprzedać naszą fabrykę.
- To fabryka taty, nie nasza. - Ale ja nią zarządzam.
- Hej! - Bambang!
To niebezpieczna zabawa. Chodź tu.
Nie baw się tym. Spociłeś się.
Spokojnie, Nes. To nie boli.
Sama popatrz.
- Widzisz? - Hej, Bang.
Zachowujesz się jak dzieciak.
Dorośnij w końcu.
Porozmawiaj z Icalem o pracy. Przestań się obijać.
Znów nie byłeś na rozmowie?
Wyślą mnie na jakieś zadupie.
Ojcu skończą się znajomi, którzy zechcą cię zatrudnić.
Tak ci się wydaje.
Przecież nigdy nie pracowałaś.
Prawda?
Poczekajmy, aż dojdzie do fuzji.
Wtedy dostaniemy pieniądze.
W końcu będziesz mogła odejść od…
- Nie naśladuj go. - Raihan, przestań.
Nieźle.
Tata oberwał.
Gdzie oni są?
Kochanie?
Twoje włosy…
Twoja twarz… Jak?
To wszystko dzięki temu.
- Czekaj. - Patrz.
Kiedy podpisujemy?
Proszę.
Oto kontrakt.
W ten weekend, o ile się uda.
Dostaniemy pieniądze?
To zależy od taty.
Tato.
- Tato? Co? - Tato.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Wyglądasz inaczej. Lepiej. - Brałem prysznic. A co?
Ufarbowałeś włosy?
Nie. A co? Wyglądam młodo?
Rud, widziałem twój filmik.
- I jak? - Źle.
Nie pokazałeś fabryki.
Przecież Wani Waras to przyziemna firma.
Przesiąknięta lokalną kulturą i naturą. Po co te budynki?
Co myślałeś? Nie wstyd ci?
Boisz się, że Nusa Farma zaniży wycenę?
Dziadku!
Hej!
Mój mały mistrz jest taki duży!
Porozmawiam z twoimi rodzicami i wujkiem.
Pobaw się tam, dobrze?
Brawo, Raihan.
- Dlaczego tata wygląda tak młodo? - Rano tak nie wyglądał.
Tato, przeszedłeś jakiś zabieg czy co?
Zaraz wyjaśnię.
Przemyślałem wszystko.
Zdecydowałem,
że nie sprzedam Wani Waras.
- Co? - Tato?
Nie dostaniemy forsy?
A na co ci ona?
- No… - Na co? Na kolejne zabawki?
Sram na to…
Dokąd idziesz?
Ku…
Dorosnąć!
Bang!
Niech idzie.
Cóż…
Posłuchajcie.
Od dawna mówi się, że nasza firma stoi w miejscu.
Że nie robi postępów. Jest uważana za drobną firmę.
Dlatego muszę przyjąć ofertę Nusa Farmy.
Czy to coś zmienia?
Zmienia?
Nie.
Dlaczego nie?
Bo nasze ziołowe leki nie są wyjątkowe!
Ale teraz…
Przekonacie się.
ELIKSIR
To nowy preparat.
Zmieni wszystko. Eliksir wiecznej młodości.
Nie mam siwych włosów.
Nie noszę okularów.
Rano miałem siwe włosy. Mój głos też się zmienił.
Dlaczego?
Wszystko dzięki temu.
Ta mikstura zmieni świat.
To mój eliksir.
Kochanie.
A co z emeryturą?
Kar.
Szczerze cię przepraszam.
Ale teraz to jest najważniejsze.
Eliksir Wani Waras.
To nie ma sensu.
Tato, ja i Rudi się rozwodzimy.
Nie mówmy o tym tutaj.
Mam plan, tato. Założę własną firmę.
Ja i Raihan się uniezależnimy.
Porozmawiajmy na spokojnie.
Ta szansa prysła, gdy przespałeś się z Lisą z Nusa Farmy.
Przestań! Dość tego!
Pomyśleliście, co będzie z Raihanem po rozwodzie?
Pomyśleliście?
Kenes. Czy w ogóle dbałaś o siebie?
Próbowałaś kiedyś wyglądać atrakcyjnie?
Próbowałaś?
To niby ja zawiniłam?
- To nie tak, skarbie. - Kochanie.
- Ma rację. To nie fair… - Nie broń mnie!
Rozumiesz to w ogóle?
Rozumiesz?
- Czemu Bambang taki jest? - Kochanie.
Bo zawsze musi być po twojemu, zawsze masz rację.
Kochanie.
Muszę cię uszczęśliwiać, nawet jeśli przez to cierpimy.
Poślubiłeś moją przyjaciółkę!
Kenes!
- Musisz mnie w to wciągać? - No pewnie!
Tata ma urojenia od ślubu z tobą!
- Tyle razy próbowałem to wyjaśnić. - Co takiego? Chcę wiedzieć.
Tak bardzo kochasz tatę? O to chodzi?
Gówno prawda, Karina! Chodzi ci o spadek, co?
- Nes… - Przestań!
Przyjaźnimy się od dziecka. Zawsze byłam przy tobie.
Kiedy straciłaś mamę,
gdy zaszłaś w ciążę i musiałaś poślubić Rudiego…
Co mam ci powiedzieć?
Mam ci podziękować?
Ostrzegam cię. Nigdy więcej nie wspominaj o mojej matce!
Zapomniałaś, na czym wtedy przyłapałam ciebie i tatę?
Byliście nadzy w pokoju mojej matki!
Dość!
Kenes! Rudi!
Nie wplątuj Wani Waras w osobiste problemy.
Moja decyzja jest ostateczna. Nie sprzedam Wani Waras!
Tato.
Tato, proszę. Porozmawiajmy o tym.
O czym jeszcze chcesz rozmawiać?
Zależy wam tylko na pieniądzach, prawda?
- Tato, posłuchaj. - Co?
Doceniliście w ogóle, co musiałem przejść,
żeby stworzyć Wani Waras od zera?
Latami harowałem w Wanirejo, a wy żyliście w przepychu w Dżakarcie!
Kenes.
Zaoferowałaś kiedyś swoją pomoc?
Ty też! Podziękowałeś mi kiedykolwiek?
Ani razu!
- Kochanie. - Kochanie.
Nie potrafią okazać ojcu wdzięczności.
Ciągle tylko chcą brać!
Nie szanujecie rodziców.
Spójrzcie!
- To wasz bankomat. - Tato.
- Tato! - Tato.
Tato! Tato!
Kochanie.
Nie szanujecie rodziców.
Tato, co się dzieje?
- Kochanie… - Tato. Co się dzieje?
Kochanie.
Kochanie…
Tato!
Tato?
Kochanie?
Tato!
- Tato! - Kochanie!
- Tato? - Pomóż mi!
- Unieś głowę! - Powoli!
- Rud, pomóż mi! - Kochanie!
- Tato! - Kochanie.
- Rud! - Nie oddycha.
- Nie mów tak! - Wezwijmy pomoc!
Dzwoń do szpitala! No już!
- Pomóż mi zanieść go do auta! - Czekaj.
- Co robisz? - Czekaj!
- Tato! Obudź się! - Mbok Sum!
Mbok Sum!
Mbok!
- Boże. - Pomocy…
Zawołaj Pardi i Arisa. Pomóż mi przenieść go do auta.
- Teraz! - Tak, proszę pani.
- Najbliższa karetka jest w Sleman. - Znajdź inną.
- Gdzie? - Dziadku?
- W internecie! Szukaj! - Tak, to…
Znajdź jakąś klinikę.
Tu niedaleko jest klinika.
- Mamusiu. - Tak, kochanie?
Tato?
Tato! Tato?
Co się dzieje?
Boże.
Proszę pana?
Proszę pana!
Niech pan przestanie! Proszę!
Proszę pana!
Pomocy!
Tato? Tato!
- Tato! - Pomocy! Przestań!
Tato, co się stało?
Tato? Tato! Tato!
Aris. O nie…
Tato? Nie, tato! Tato!
Tato, proszę!
- Pomocy! - Kochanie!
- Tato, przestań! - Przestań!
Nes, pomóż mi! Odciągnij go.
Kochanie!
Mocno!
Tato, przestań!
Nes, pomóż mi!
Nes! Nes!
Tato?
Kochanie!
Tato?
Kochanie!
Tato?
Aris.
Niech pan powie, że to był wypadek, nic więcej.
Trzeba zadzwonić po policję. Ja to wyjaśnię. Dobrze?
Rozumie pan?
Tak. Rozumiem.
- Najpierw wytrzyj krew. - Dobrze.
Ruszaj.
- Co się stało z panem Sadiminem? - Nie wiem.
Słyszałam tylko głos. Wydawał się opętany.
- Co? - Opętany?
Bambang! Hej, Bang!
Bang!
Bambang!
Bang!
Gdzie jesteś…
Bang.
Otwórz drzwi.
Wiem, że się boisz.
Tata mnie nie doceniał.
Uważał mnie za niegodnego.
Spójrz na to.
Nie dał mi nowego auta.
Nie spełniłem jego oczekiwań.
Zamiast tego go zabiłem.
Nie zabiłeś go. Wszystko widziałam.
To nie była twoja wina. Byłam tam. To był wypadek.
Tata nie chciał, żebyś wyjechał.
Musisz mnie chronić. Kto się mną zaopiekuje?
Co się stało z tatą?
Dlaczego tak się zachowywał?
Nie wiem.
Proszę pani.
- Pardi. - O co chodzi?
- Jest nieprzytomny. - Co?
Musimy go zabrać do kliniki.
Jest nieprzytomny?
Co to? Han.
Pardi?
Boże!
Pardi…
Zajmij się nim, Mbok Sum!
Uważaj!
Pardi!
Uwaga!
- Pardi! - Pomocy!
Rud, pomóż mi!
- Opanuj się! - Pani Kar!
Pardi.
Proszę pani!
Pardi, to ja!
Pardi! Pardi, co się dzieje?
Pomocy! Pomocy!
Nes. Nes.
Nes, wsiadaj!
Kurwa mać!
Musimy zabrać ją do szpitala.
Rud!
Rudi!
Rud?
- Nes! Co teraz? - Bang.
- Co robimy? - Bang, gdzie oni są?
- Rud? - Co?
Rudi.
Raihan!
Han!
Rud?
Rudi?
Bang.
Kurwa.
Cholera.
- Znajdźmy ich. - Rud? Rudi?
- Kar! - Raihan? Han?
Mbok Sum?
Rud?
Nie odbiera.
- Nes. - Rud?
- Odebrał? - Nie.
- Wciąż próbuję. - Dzwoń dalej.
Czemu nie odbiera?
Bang.
- To Imah, prawda? - Tak, to Imah.
Bang! Bang!
Zamknij drzwi!
Zaczekaj na mnie! Gdzie jesteś?
- Odebrał telefon? - Nie.
- Dzwoń dalej. Szybko. - Dobra.
Kurwa!
Chodźmy.
Gdzie jest Suji?
Ji? Ji!
Bang!
Szybko, spadamy stąd.
Zadzwonię jeszcze raz.
Rozum ci odjęło?
Hej!
Wysiadaj!
Hej!
Drań! Jest pijany.
Proszę pana?
Chodźmy tam!
Boję się.
Pospiesz się!
Pojedziemy tym autem. Tam, Son.
- Kar, sprawdź drzwi. - Szybciej.
Chwila moment.
- Zamknięte? - Tak.
Pardi!
Pardi! Stój!
Tato!
Ciągnij!
Wychodź!
- Proszę pani! - Karina, chodź tu!
Kar, Mbok Sum. Idziemy. Spadamy stąd!
Rudi, Rudi.
Rudi, gdzie jesteś?
Uciekaj z domu.
Pardi zaatakował nas jak tata.
Przyjedzie po nas?
Wcześniej zaatakowały nas Imah i Suji.
Nie wiem, co się dzieje.
Powiedz, gdzie jesteście, zgarnę was.
Za mocno pada. Przyjadę po was.
- Raihan jest cały? - Gdzie się spotkamy?
Sołtys mieszka niedaleko, spotkamy się u niego.
Spotkamy się w domu sołtysa.
Nes, spotkamy się z Kariną w domu sołtysa.
W domu sołtysa.
- Gdzie on mieszka? - Co? Nie wiem.
Jak to? Bambang nie wie, gdzie to jest.
Co? Nie wie?
A co on w ogóle wie?
Wiesz, gdzie to jest?
Tak.
- Wyślę ci namiary. - Jedźmy tam.
Tak. Pospiesz się. Daj Raihana do telefonu. Gdzie on jest?
Nie ma czasu, do zobaczenia.
Rud? Rudi? Halo?
Co z Raihanem? Co robimy? Dokąd jedziemy?
- Dobra, jedziemy… - Dokąd?
- To mój syn. Musimy po niego jechać. - Uspokój się!
Mój syn!
- Tu mieszka sołtys? - Tak.
Chodź!
Halo. Proszę pana?
To jego dom, tak?
O co chodzi?
To Aris, proszę pani.
Zmienili się jak Pardi.
- Aris. - Musimy się ukryć.
Wejdźmy do środka.
- Karina! Karina, nie! - Mbok Sum!
Uwaga!
- Karina, nie! Przestań! - Mbok Sum!
Karina!
Przestań! Chodź!
Minęliśmy zakręt. Zawróć.
Skręć w lewo. W lewo.
Dobra, szybko.
Nes, co im się stało?
Boże.
Kurwa!
Cholera! Co mam robić?
Wypij to, skarbie. Jeszcze ciepłe.
Gdzie jesteś, Rud?
Tutaj.
Czyli gdzie? Nie widzę cię.
W domu sołtysa. A ty?
Przed jego domem! Gdzie jesteś? Nie widzę cię.
Utknęliśmy tu, do cholery!
Wszędzie ludzie pożerają ludzi.
- Nes! - Słyszysz to?
- To ja trąbię! - Nes!
Nes!
- Przestań! - Rud!
Nes, patrzą na nas!
Nie mogę. Nie mogę.
- Nie zostawiaj Raihana! - Coś wymyślimy!
Bambang, uważaj!
Uwaga!
- Pospiesz się! - Dobra. Dobra.
Szybko. Zadzwonię do Rudiego.
Karina. To auto taty.
- Musimy tam iść. - Dobra.
Sprawdzę samochód. Weź Raihana.
- Karina! Weź Raihana. - Chodź.
- Idź z nią. - Chodź tu.
Cholera! Zepsuty. Kurwa!
Nie odpali!
Tato…
- Tak? - Tato…
Cholera. Uciekaj! Biegnij!
Cholera! Co to jest?
Kurwa!
Cholera!
Ukryjemy się tutaj!
Pomocy! Pomocy!
Pomocy!
Wchodź!
Rudi!
No śmiało, dalej, chodź tu!
Rudi!
Cholera!
Tato?
Mbok Sum…
Ona…
Ona odeszła.
Nie mogę oddychać…
Kurwa! Nie odebrał! Gdzie oni są?
Zostawiliśmy Raihana.
Tu muszą być inne drogi.
Mapa, no dalej.
Dalej nie pojedziemy, to koniec drogi.
- Na pewno jest jakaś inna! - Nie!
Mam zawrócić w stronę tamtych?
Odbiło ci?
- Znajdź drogę! - Nie ma.
- To koniec drogi. - Pokaż!
Bang! Tu nie ma…
- Uważaj! - Hej! Nes! Nes!
Uważaj na wózek! Bambang!
Do licha.
Boże, ten samochód…
Niech to szlag. Kurwa!
Co się stało?
- Mieli wypadek. - Spóźnimy się!
Proszę pana? Nic panu nie jest?
Proszę pani. Jest pani cała?
Pomogę pani.
Ostrożnie.
Zawiozę was do kliniki.
- Nie trzeba. - Zawiozę was.
Nic mi nie jest.
Nes.
- Chodźmy. - To…
Nes, to…
Pomocy!
Pomocy! Pomocy!
Hej!
- Proszę pana! - To mój wóz!
Zginie, Nes.
Pomocy! Pomocy!
- Musimy uciekać. - Co? Dokąd?
Tam jest komisariat! Szybko!
Jak się czujesz?
Dobrze.
Zaczekajcie tutaj.
Poszukam opatrunku.
Tato?
Dzwoniłeś do mamy?
Wiem, że często się z mamą kłócimy.
Ale nadal ją kocham.
I ciebie też.
Nie zapominaj o tym.
Od teraz…
ty musisz opiekować się mamą.
Czemu tak mówisz?
- Dokąd idziesz? - Kocham cię.
Musisz zaopiekować się mamą.
Jesteś już dużym chłopcem.
Dlaczego?
Dlaczego, tato?
Zostań tutaj. Czekaj na panią Kar.
Nie idź za mną.
Co się stało, tato?
Tato…
Rud?
Raihan.
- Tato. - Chodź tu, skarbie.
Tato? Tato…
Tato!
Rudi! Rudi!
- Tato! - Proszę, nie!
- Tato! - Rudi, przestań!
- Tato! - Rudi!
Tato!
Rudi.
Tędy.
Raihan!
Przestań, Rudi!
Rudi! Przestań!
Tato!
- Tato! Tato! - Odsuń się, kochanie. Nie.
- Tato! - Nie! Nie!
Tato…
Czemu to tu położyłeś?
W magazynie nie ma miejsca.
Jutro i tak to zniszczymy.
Właśnie.
W porządku. Tylko mi tu nie palcie.
W razie pożaru wszystko wybuchnie.
Wtedy nici z awansu.
Tak jest.
Zaczekaj!
- Hej, proszę pana! - Czekaj.
Proszę pani.
- Niech mi… - Spokojnie.
- Co się stało? - Mieliśmy wypadek samochodowy.
Gdzie?
Tam. Na polach ryżowych.
Jesteście ranni?
- Nie. - Ostrożnie.
Muszę pożyczyć auto, żeby pojechać po siostrzeńca.
Spokojnie. Mieliście wypadek czy chcecie pożyczyć wóz?
- Jedno i drugie. - Jak to?
W porządku. Najpierw usiądźcie.
- Nie ma czasu. - Wszystko nam opowiecie.
- Odpocznijcie. - Spokojnie, już dobrze.
Na zewnątrz panuje chaos.
- Sprawdzimy to. - Tam jest dużo ludzi.
- Der! Sprawdź, co się tam dzieje. - Tak jest.
Jeden człowiek to za mało. Wielu ludzi zginęło.
Jak zginęli?
Muszę pojechać po syna.
- Tylu zabitych! - Na zewnątrz jest wielu ludzi.
- Alarm, kod 810. Proszę zobaczyć. - Co?
Co się stało?
Proszę, nie zostawiajcie nas tu.
Proszę się uspokoić. Niech pan usiądzie.
Przygotujcie się. Szybko!
- Ja też? - Nie. Tylko moja ekipa.
Proszę pana.
Raihan, bądź dzielny, skarbie.
Musimy być silni i trzymać się razem.
Pani Kar!
A wy to kto?
Was też opętało?
Nie, nic nas nie opętało.
Co robicie w moim domu?
Gonili nas, ukryliśmy się tutaj.
Pani Kar…
Kto to?
Kto to jest?
Nie.
Auto jest w polu.
Nie!
- Proszę pana! - Co to?
- Co to jest? - Czekaj. Stój.
Niedobrze.
Gaz łzawiący! Teraz!
Tak jest!
Co jest? Nie działa!
Wycofujemy się!
Proszę pana!
Drań!
Nie podchodź! Cofnąć się!
Cofnij się!
Ningsih, wybacz. Nie mogę na razie przyjechać.
Rahman.
Wujek, ciocia.
Mama i tata, wszyscy nie żyją.
Jak to? Mieli wypadek?
Jak zginęli?
Nie mieli wypadku. Byłam w domu Idhama,
nagle zjawili się ludzie.
- Gdzie teraz jesteś? - W domu. A ty?
- Rahman! - Rahman?
- Rahman! - Oddzwonię.
- Halo? - Uważaj!
Halo?
Co się stało?
Zamknij drzwi!
Zaprzyj drzwi!
Trzymam!
Przesuń szafkę!
Bambang, rusz się!
Chodź tu.
Jeszcze to. Weź krzesło!
- Proszę pana! - Zablokuj drzwi!
Szybko, Bambang!
Nie wpuszczaj ich.
- Trzymajcie drzwi. - Dobra.
Co się stało?
Nie wpuszczaj ich.
Pomogę.
Proszę pana.
Proszę pana! Proszę pana…
Proszę pana.
Spokojnie. Wezwę pomoc. Tylko spokojnie.
Proszę pana!
Proszę uciskać.
Muszę zadzwonić.
Proszę pana!
Halo. Szpital w Wanirejo?
Przyślijcie karetkę do komisariatu w Wanirejo.
Proszę pana?
- Bang? - Nie.
Proszę pana?
Zastrzel go.
Nie ma sensu z nim gadać. Strzelaj!
Proszę pana?
- Cholera. - Bang!
Idiota!
Proszę pana!
Czemu go zabiłeś? To mój dowódca. Możesz być oskarżony o zabójstwo.
Inaczej my byśmy zginęli!
Niby jak?
Bambang…
- To… - Bang?
Proszę pana?
Proszę pana!
- Bambang! - Spokojnie. Ochronię cię.
Bambang!
Nes, pomocy!
Nes, pomóż mi! Nes!
- Pomóż mi! - Dobra.
Uwaga na rękę!
KOMISARIAT POLICJI
Proszę pana. Proszę pana.
Możemy wezwać
policję z innym posterunków? To możliwe?
Co jest nie tak z dowódcą i ludźmi na zewnątrz?
Przyczyna nie ma teraz znaczenia.
Musimy znaleźć rozwiązanie.
Ale jak mam to wyjaśnić?
Powiemy, że doszło do zamieszek i zginęło wielu ludzi.
- Proszę pana. - Proszę.
Halo? Komisariat policji w Sleman? Raportuję.
W Wanirejo wybuchły zamieszki między mieszkańcami.
Są ofiary, w tym trzech policjantów.
Natychmiast przyślijcie wsparcie.
Nes. Nes.
Nes.
Nes?
Spokojnie.
Musisz się uspokoić.
Raihanowi nic nie jest.
To silny dzieciaki. I sprytny
Na pewno sobie poradzi.
Rudi mnie nie obchodzi.
Oby odgryzły mu fiuta,
żeby już cię nie zdradzał.
Tak się nie godzi.
Zdradził moją młodszą siostrę.
Uspokój się.
Wsparcie niedługo będzie.
Na pewno?
Tak.
Rahman tak mówił.
NUMER NIEZNANY
Kto to?
Nie wiem. Numer nieznany.
- Halo. - Nes!
Kar? Karina?
Jesteś cała?
Kar, gdzie jesteś?
W domu blisko domu sołtysa. A ty i Bambang?
Kar, gdzie jest Raihan?
Ze mną. Chwileczkę.
Han, to twoja mama.
- Han! Han! - Wujku!
Raihan, tu mamusia, skarbie. Nic ci nie jest?
Tak. Pani Kar się mną opiekuje. Kiedy mnie odbierzesz?
Na razie nie mogę, ale przyjadę po ciebie.
Dobrze się czujesz?
Tak, skarbie. Tak.
Gdzie twój tata?
Tata…
Nes.
Gdzie Rudi, Kar?
Rudi…
Gdzie jest Rudi?
Przemienił się.
Zaatakował mnie i Raihana.
Jesteś pewna, że się przemienił?
Tak jak Dimin, Nes.
Kar, Kar.
My utknęliśmy na komisariacie. Nie wydostaniemy się.
Pomoc z Sleman jest w drodze.
Jak tu dotrą, przyjedziemy po was.
Dobrze, Bang. Tak.
- Daj mi jeszcze Raihana. - Dobra.
Tak, mamo.
Skarbie…
Świetnie sobie radzisz. Naprawdę.
Przepraszam, że nie mogę cię odebrać, czekaj na mnie, dobrze?
Dobrze.
Kocham cię. Do zobaczenia.
Hej. Już dobrze.
Nic mu nie będzie.
- Hej, wy dwoje! - Tak?
Pomóżcie mi!
Pomóżcie mi z drzwiami.
Dobra. Szybko.
Odbiór. Wanirejo Jeden, zgłoś się.
- Tu Sleman 204. - Trzymajcie!
Wanirejo.
Wanirejo, zgłoś się.
- Tu Wanirejo! - Wanirejo?
Tu Wanirejo. Odbiór.
Nie możemy wejść!
Hej. Odsuńcie się!
Sleman 204, słyszysz mnie? Sytuacja pod kontrolą?
Strzelaj, Yon! Strzelaj! Strzelaj…
Halo? Proszę pana.
- Szybciej! - Trzymaj, Nes!
Bang!
Proszę pana.
Jest ich tak wielu.
To nasze wsparcie.
Teoretycznie.
- Jak radzi sobie Raihan? - Nie wiem.
Halo, Nes.
Nie udało się, Kar.
Co takiego?
Nikt z ekipy ratunkowej nie przeżył.
- Co teraz? - Nie mam pojęcia.
Co robi Raihan?
Je. Jest bardzo głodny.
Dobrze.
Zajmij się nim.
Zostańcie w środku. Nie wychodźcie na zewnątrz.
I tak nie możemy. Utknęliśmy tu.
Pamiętasz,
jak utknęłyśmy w szkole z powodu powodzi?
Oczywiście, że pamiętam.
Czekałam na twój klub dziennikarski, choć do niego nie należałam.
Mój tata nas odebrał, prawda?
Obłęd. Tęsknię za twoim tatą.
Często nas odbierał. Niemal codziennie.
Mój tata nigdy mnie nie odbierał.
A twój robił to zawsze.
Przykro mi, Kar.
Nie było mnie przy tobie, gdy zmarł.
Ty mnie nigdy nie zawiodłaś.
Nes…
Naprawdę kocham Dimina.
Ale mogłam pomyśleć, co ty czujesz.
Wiem.
Wiem też, że mój ojciec cię kochał.
Ale wiesz, co najbardziej łamie mi serce?
Straciłam przyjaciółkę.
Ja też, Nes.
Kar.
Jeśli coś się stanie mnie i Bambangowi…
Nawet tak nie myśl.
Spróbuj zabrać Raihana jak najdalej stąd.
Dobrze?
Obiecuję.
Dobrze.
Teraz jest ich więcej.
Co teraz zrobimy?
Muszę odebrać siostrzeńca.
To wciąż ludzie czy nie?
Oczywiście, że nie. Nie da się z nimi rozmawiać.
Chcą tylko zabijać i pożerać ludzi.
Bóg jest najwspanialszy…
Wciąż chcą się modlić.
- Bóg jest najwspanialszy… - Nie.
Podążają za dźwiękiem.
Bóg jest najwspanialszy…
Nie żyje.
Chwileczkę.
Biedaczysko.
Masz ogień?
Proszę.
Mój motocykl.
Pojedziemy motocyklem.
POLICJA
Proszę pana.
Zadzwonił pan tylko na jeden posterunek.
Nie można zadzwonić do żadnego innego?
Zanim tu dojadą,
tamci przebiją się przez drzwi.
Tylko tak dotrzemy do Raihana. Musimy jechać teraz.
Zaufaj mi.
Tu się odbezpiecza. Potem celujesz i pociągasz za spust.
Naprawdę mam strzelać do ludzi?
To już nie są ludzie.
Dasz sobie radę.
- Trzymaj. - Dobra.
- Mogę? - Proszę.
Działa.
Ningsih, pobiegnę po motor i po ciebie podjadę.
Jesteś pewien?
Boję się, że coś ci się stanie.
Jestem pewien na 90%.
No, 85%.
Nie żartuj!
Nie martw się. Poczekaj na mnie.
Uważaj na siebie.
Dziękuję.
Proszę pani.
Mój chłopak po nas przyjedzie.
Wszędzie ich pełno. Jest pan pewien?
Tak.
Chcesz otworzyć?
- Chwila. Chcesz otworzyć? - Tak.
- Serio? - Serio.
- Tam jest ich pełno. - Jestem pewien.
Uchyl drzwi.
- Co robimy? - Ruszaj się! Ruchy!
Uwaga!
Trzymaj drzwi!
Nie wytrzymają.
- Proszę pana! - Ile ich jest?
Proszę pana!
- Weź to. Gdzie zapalniczka? - Jeszcze raz?
Ostrożnie.
Czysto?
- Chodźmy. - Biegiem!
- Pospiesz się. - Co takiego?
Proszę pana!
To oni. Strzelaj.
To oni!
Ostrożnie!
Padł! Strzel w głowę!
Są coraz bliżej!
Strzelaj w głowę!
Trafiony!
Nes. Uspokój się.
- Bambang! - Co?
Są coraz bliżej.
Co teraz? Dokąd idziemy?
Stać! Stać!
Bambang!
Stać!
- Bang! - Zastrzel ich, Nes!
Ostrożnie!
Co teraz zrobimy?
Pchaj!
- Dokąd? - Do motocykla!
Nes, trzymaj się blisko mnie!
Pchaj!
Uspokój się!
Nes, trzymaj się mnie!
Nie mogę oddychać.
Co zrobimy?
Raihan, zostań tam!
Pani Kar!
Bang!
Bang? Bang?
Stać!
Proszę pani!
Dlaczego przestali?
Chodźmy tam.
Za mą.
Dalej!
Nes! Nes! Chodźmy.
Dokąd poszedł?
Pani Kar.
Proszę, nie.
Pani Kar.
Pani Kar. Pani Kar!
Proszę pani.
Czemu stoją w miejscu?
Przez deszcz.
Chyba przez deszcz.
Musimy się stąd wydostać.
Raihan, idziemy.
Pojedziemy moim skuterem.
Pani Kar.
Ningsih, pospiesz się!
Szybko, Sih! Teraz!
Dobra.
Proszę pani!
Ningsih, pospiesz się!
- Nes! - Bambang!
- Bang! - Nes!
Kenes! Nes!
- Kenes! Nes! - Bang!
Wskakuj na motocykl!
Strzelaj!
Skończyła mi się amunicja!
Wracamy na komisariat!
Przez pola!
Przesuń to!
- Strzelaj! - Skończyła mi się amunicja!
Proszę pana.
Moja siostra.
Dokąd jedziemy?
Na komisariat do Rahmana. A potem daleko stąd!
Musimy się stąd wydostać!
Co to jest?
Nie wiem.
Zatrzymaj się.
Zaczekaj tutaj.
Zawróć!
Co się stało?
Nie odpala.
Zejdź, Han.
Uda się?
Raihan! Raihan! Raihan!
Raihan!
Proszę mi pomóc.
Raihan!
Proszę pani!
Raihan…
Nie chce odpalić!
Mamusiu!
- Mamusiu! - Skarbie!
Mamusiu!
Już dobrze, skarbie. Mamusia tu jest.
- Co się stało, mamo? - Nic, skarbie.
Kar.
To…
Chodź.
Do auta. Chodź, mamo.
Imah, nie!
Szybko, wsiadajcie!
Kurwa!
- Gdzie jesteś? - Rahman!
Chciałam po ciebie pojechać.
Jestem w aucie
z panią Kariną, Raihanem i panią Kenes.
Gdzie jest Bambang?
- Ningsih jest w aucie. Z panią Kenes. - Co?
Nes! Raihan jest z tobą?
Tak, jesteśmy razem.
Spróbujemy po was przyjechać, dobrze?
- Moja siostra wciąż żyje! - Dobra.
- Szybko. Dalej! - Dawno nie jeździłam manualnym.
Dasz radę. Po prostu odpal.
- Odpalaj. - Nie tak!
Dość! Poradzi sobie pani?
- Karino, możesz… - Cicho!
- Dobra. - Kar.
Dasz radę. Poradzisz sobie.
- Powoli. Dobra. - Tak. Dobra.
- Dobra. - Powoli. Dasz radę.
Dasz radę.
Kar!
- Dalej! Gazu! - Jedź!
Wjedź w nich! No dalej, wjedź w nich.
- Rozjedź ich! - Proszę pani! Pani Karino!
Już dobrze… Już dobrze.
Ruszać się!
Czemu jadą dalej?
Widzę komisariat!
Kar, skręć w lewo.
Proszę się zatrzymać!
- Hamulec! - Nie mogę!
Nic ci nie jest? Kochanie.
Nic wam nie jest, Kenes? Raihan?
Boże.
Ningsih!
Rahman! Wysiądźmy.
Rahman!
Ningsih, nic ci nie jest?
Ostrożnie.
Bang!
Kar! Karina! Pomóż mi!
- Pomocy! - Co się stało?
- Pospiesz się! - Chwileczkę.
- Poczekaj tu. - Kar!
Bang! Podnieś to.
Dotarliśmy. Uspokój się.
Spokojnie, Kar.
Nes, pomóż mi.
Proszę pana!
Boli! Nie ciągnij!
Dobrze.
Cofnij wóz!
Nie mogę.
Rahman!
Odsuń się!
Cholera!
Kar, sprawdź z boku! Szybko!
Uciekniemy tędy.
- Wujku! - Kar, chodź!
- Uciekniemy bocznymi drzwiami. - Podnieś.
- Chodź. - Damy radę!
- Podnieś mu nogi… - To na nic.
Ja ciągnę, ty pchasz.
- Przestań! - Nie!
- Dasz radę! - Przestań! Stój!
Przestań.
Całe życie uciekałem od problemów.
Tym razem nie ucieknę.
Mistrzu!
Rozdzielimy się. Zaopiekuj się mamą.
Nie.
Zostanę tutaj.
Rahman!
- Pomóż mi! - Ningsih!
Ningsih!
Cofnij się!
- Nes, wystarczy! Nes! Dość! - Dasz radę!
Nes…
- Rudi! - Tato!
Nie mam już amunicji.
Uważaj, Nes!
Zastrzel go!
Mamusiu!
Rudi, stój!
Karina, zastrzel go!
Strzelaj!
Karina, zastrzel go!
Zastrzel go!
Chodź. Nie mamy czasu.
- Chodź. - Czekaj.
Dalej, wujku!
- Chodź! - Dasz radę!
Uciekajcie!
- Chodź, wujku! - Chodź, Bang.
Ningsih.
Kocham cię, Rahman.
Nie mogę, Nes.
Chodź. Bang!
Uciekajcie!
- Chodź, Bang! - Wujku!
Dalej, Bang!
- Musisz uciekać! - Nie, Bang!
Nes, chodźmy!
Nes, musimy iść!
Chodź tu!
Sukinsyny!
Chodźcie tu!
Hej! Chodź tu, suko!
Suka!
- Nie możemy tu zostać. Chodź. - Wujek Bambang…
Chodź.
Tędy.
Sprawdź motocykl.
- Umiesz prowadzić? - Tak. Chodź.
Musimy jechać.
Proszę.
Działa, Nes.
Co się stało?
O co chodzi?
O co chodzi, mamo?
Co się dzieje?
O co chodzi?
Mamo?
Kochanie…
Nie mogę jechać z tobą i panią Kar.
- Musisz. - Nie, to nic takiego.
- Jeśli wyzdrowieję, przyjadę do ciebie. - Jedź z nami…
Dobrze, kochanie?
Musisz jechać z nami.
Przepraszam, skarbie.
Mamo… Mamo…
Musisz jechać z nami.
Mamo.
- Przepraszam. - Mamo…
Mamo.
Musisz jechać z nami.
Nes. Nes.
Posłuchaj mnie.
Jedź z nami. Wyjedziemy daleko stąd.
Nie chcę cię znowu stracić.
Mamo.
Nes…
Raihan jest teraz twój.
Obiecałaś, że się nim zaopiekujesz.
Musicie odjechać daleko stąd.
Dobrze? Obiecałaś mi.
Co robisz? Proszę, nie!
- Kenes! - Mamusiu!
Mamusiu!
Nes.
Mamusiu!
- Jedź, Kar! - Mamusiu!
Jedź.
Mamusiu!
Zostawiliśmy mamę, pani Kar.
Wybacz mi, Han.
ELIKSIR
Kochanie.
Dimin jeszcze nie odpowiedział.
- Dimin? - Tak. To do niego niepodobne.
Jest wiecznie zajęty.
Jego dzieci sprawiają dużo kłopotów.
Ale my też możemy mieć kłopoty,
jeśli nie weźmiesz prysznica.
Ty…
Spóźnimy się na lot, Grace.
No to idę.
Dobrze.
Próbowałeś już ziółek?
- Jeszcze nie. - No dobrze.
LEK ZIOŁOWY PRÓBKA
- Kochanie! - Tak?
Kochanie?
- Co? - Patrz!
Patrz!
Co ci się stało?
Żadnych siwych włosów!
Co?
Jak pozbyłaś się zmarszczek?
Napisy: Łukasz Białk