Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
HALLOW YOLU
F. FINCH PAZARLAMA MÜDÜRÜ
AMBULANS HİZMETİ
MADELINE FINCH PARAMEDİK
SİTALOPRAM TABLET
GELEN ÇAĞRI ALICE
Saat çok geç Alice.
Öyle basıp gitmemeliydin.
Baban arabasını geri ister.
- Alice, ne diyeyim ki? - Neredeymiş?
- Dönüyor muymuş? - Ali...
Kahretsin.
Gecenin ikisi olmuş.
- Dairesine mi dönmüş? - Bilmiyorum.
Ne? Neredeymiş o zaman? Mads, arabam nerede?
Bilmiyorum Frank. Yarın benimkini alırsın.
Mesele araba değil, değil mi Mads?
- Yine mi vardiyan yok? - Yok.
Personel yetersiz diye izin verilmiyordu hani?
-Öyle zaten. - Peki.
Affedersin yetişemedim
bizi tekrar ara
Sadece bir hata yaptı Mads.
Ben onu arayıp sağ salim gitmiş mi, öğreneyim mi?
Baban dairene vardın mı diye merak ediyor.
Bizimle konuşmak istemiyorsan bize mesaj falan yazabilirsin ama...
Pardon, anlamadım.
- Ne zaman? Ne ara oldu bu? Şimdi mi? - Ne oluyor?
- Alice, sana bir şey oldu mu? - Ne?
Diğer kişi iyi mi?
- Maddie, ne olmuş? - Alice... Onun durumu nasıl?
- Yaralı mı? - Ona mı çarpmışlar?
Bırak da dinleyeyim!
Tamam. Şimdi nerede?
Peki sen neredesin? Hâlâ arabada mısın?
Tamam, yardım edebilecek birileri var mı? Bir ev, bir araba var mı?
- Etrafta kimse yok mu? - Hoparlöre alsana.
- Neden, neredesin ki? - Duymam gerekiyor! Mads!
Ne? Niye şehrin dışına çıktın? 999'u aradın mı?
- Hayır! Önce ben konuşayım. - Bir ambulans geliyor mu?
Hayır Alice, bu çok önemli. 999'u araman gerek.
Tam olarak nerede olduğunu ve ne olduğunu onlara anlat.
Telefonda sana yardım ederler.
- Aradım zaten. - Tamam, o zaman ambulans geliyordur.
Tamam. Niye şu an telefonda görevliyle konuşmuyorsun o zaman?
- Konuşman gerekir! - Kapadım!
- Yapmamalıydın. - Neyi?
- Ne olduğunu söylesene! - Sana ulaşmaya çalışacaklar.
- Olmaz, onları aramalısın. - Konuşayım!
Sana ambulansın tam olarak nerede olduğunu...
Ne yapman gerektiğini onlar söyler, ben söyleyemem.
Ne? Elbette söyleyebilirsin!
Hayır, 999'u ara Alice. Onları geri ara. Frank!
Alice. Ne? Pardon, neler oluyor?
Tanrım.
Kahretsin. Tamam. Tamam, dinle...
Ben... Annenle arabaya atlayıp geliyoruz.
- Kapatma sen. - Hayır, görevliyle konuşmalı.
Olmaz, seninle! Başkasıyla değil.
Ambulans gelene kadar kapama.
Alice, ambulans ne zaman gelecekmiş? Ne kadar sürer dediler?
Otuz... Yirmi dakika.
- Tanrım. - Geliyor musun?
Neredesin?
Ashfolk Ormanı'ndayım. Hallow Yolu'nda.
Tamam, geliyorum.
Alice, telefondayım. Ne yapman gerektiğini anlatacağım
ama yoldaki kişiye gitmelisin.
Önce durumunu öğrenmeliyiz Alice.
Tamam mı? Arabadan indin mi?
- Niye çalışmıyor, götürmedin mi? - Hayır. Biraz bastırıp oynat, çalışır.
Alice, cevap verip dediklerimi yapmazsan yardım edemem.
-Şu arabanı yaptır. - Alice, konuş benimle!
Nereye?
- Hallow Yolu. Ashfolk Ormanı. - Ashfolk mu?
Bunu yapacaksak şimdi yapmalıyız.
HALLOW YOLU KALAN SÜRE 50 DK
Alice, onu öylece yolun ortasında bırakırsan ölebilir.
Bunun olmasını istemezsin.
O zaman in arabadan.
Onu derhâl hoparlöre alır mısın?
Alice, durumu nedir?
Bir kızmış.
Tanrım, benim yaşlarımda. Anne.
Ne yapacağım? Anne.
- Nefes alıyor mu? - Kımıldamıyor.
- Tamam, yanına git. Tepki veriyor mu? - Gidemem, gözleri açık.
- Tanrım. - Yanına gidip diz çök ve...
- Hayır Alice... - Kanaması var.
Evet Alice, daha fazla bekleyemeyiz. Hemen müdahale etmelisin.
- Yanındayım. - Değilsin, kimse yok.
Canım, olabildiğince hızlı sürüyorum, hemen geleceğim.
Şu an anneni dinlemen gerek, tamam mı? Hayat kurtarmayı biliyor, işi bu.
- Birden önüme atladı. - Biliyorum, kimse seni suçlamıyor.
Nefes almıyor galiba.
Tamam, önce solunum yolunu kontrol etmeliyiz.
Bir elini yavaşça alnına koyup
diğeriyle çenesinin ucunu kaldır ve solunum yolunu aç.
- Tamam mı? - Telefonu bırakacağım.
Evet. Hoparlöre al ki yanında olduğumuzu bil.
Tamam. Solunum yolu açıldı.
Şimdi solunumuna bak.
Bir elinin avcunu göğsüne koy, inip kalkıyor mu, bak.
Aynı anda kulağını ağzıyla burnuna iyice yaklaştır.
Nefesini hissedip duymaya çalış, tamam mı?
Anne, nefes aldığını...
Kalp masajı eğitimini hatırlıyor musun?
- Nasıldı, hatırla. - Yapamam.
Yaparsın. Göğse bastıracaksın, hatırladın mı?
Bir döngüde 30 kere bastırıp arada iki kere nefes vereceğiz.
Kızın burnunu kapatmayı unutma, tamam mı?
Yapmak zorunda olmanı istemezdim
ama denemezsen daha sonra çok daha zor zamanlar geçireceksin.
Alice, masaja başla.
- Tamam. - Tamam, aferin kızıma.
- Temposunu hatırlıyor musun? - Galiba.
- Tamam, durma. - Tamam! Sayıyorum.
Tamam, ben yanındayım.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz...
Kolların dik olsun.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
- Otuz. - Evet, şimdi de iki nefes.
Şimdi de iki nefes.
Güzel, çok güzel Alice. Şimdi baştan al.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
- Bir, iki... - Parmaklarını kenetle.
- Avcunun dibini kullan. - ...sekiz, dokuz, on.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz...
Kollar dik.
Tekrar. Çok iyi gidiyorsun Alice.
SESSİZ
- Ne var? - Bunu yapamaz.
- Yapmak zorunda. - Mads, ya kız öldüyse?
- Birine çarptı. - Evet, biliyorum.
Ne diyorsun peki?
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
Tamam. Tekrar yap Alice.
-Hiçbir şey olmuyor. - Tamam.
Ambulans gelmeden kalbini çalıştırsan yeter.
- Tekrara devam. - Ya vaktinde gelmezlerse?
Kolay olmadığını biliyorum ama hayatı ellerimizde.
Senin olduğu kadar benim de. Devam et.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, on.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı...
Hayır, yavaşlama canım. Şarkıyı hatırlıyor musun?
Fil Nellie hortumunu topladı Ve sirke veda etti
Borazan sesleri eşliğinde yola koyuldu...
Güzel. Evet.
Sürünün başı çok uzaklardan Onu çağırıyordu
Parmaklarını kenetleyip bastır.
- Kız... Kız nefes almıyor... - Tamam, iki kere nefes ver.
- Tamam, nabzı var mı? - Yok. Hayır, hiçbir şey olmuyor!
Nabız bulmak zordur. Bir kere daha baştan al.
Paramedik gelip devralana kadar.
- Yapamam... -Ölmesine izin verme.
- Oha be Maddie! - Lütfen yine masaja başla!
-İşe yaramıyor! - Bilemeyiz!
Canım, durabilirsin, sakınca yok. Senin suçun yok.
Öylece duramaz! Alice.
Kızın durumu belli değil, boşa çaba. Alice'te travma yaratacaksın!
Benim işim bu. Kontrolü sen bana verdin.
- Durursa ona yardım edemem! - Anne...
SESSİZ
-Birkaç kere daha yapabilirim. - Evet kızım, yapabileceğini biliyorum.
Fil Nellie hortumunu topladı Ve sirke veda etti
Borazan sesleri eşliğinde yola koyuldu
Sürünün başı çok uzaklardan Onu çağırıyordu
Bir gece Mandalay yolunda Buluştular ay ışığının altında
- Tekrar Alice. - Dursun.
Olmaz, tekrar yap Alice.
Fil Nellie hortumunu topladı
Ve sirke veda etti Borazan sesleri eşliğinde yola koyuldu
O da neydi? Ne var? Ne oldu?
- Anne, göğsü! - Sorun yok tatlım.
Olur öyle, sen yine de devam edebilirsin.
- Ne yaptı? - Kaburgası veya göğüs kafesi çatladı.
- Olur öyle, tamam mı? -Şaka mı yapıyorsun sen?
- Alice, arabaya dön. - Hayır, öldüğü anlamına gelmez bu.
- Göğsü içeri çöktü anne. - Tamam.
- Alice, arabaya dön. - Hayır. Frank, dönemez. Olmaz.
Artık bir dur yahu! Bitti! Alice, kızın başından ayrıl.
Arabada ambulansı bekle.
Tamam.
Bunun neye mal olacağını hiç bilmiyorsun.
Kız zaten ölmüştü Mads.
Geri getirmek için yapabileceğin bir şey yok, kız ölmüş.
Özür dilerim.
Alice! Sıçayım!
Hadi...
ALICE ARIYOR...
Alice Finch'e ulaştınız. Şu an çok meşgulüm.
Önemliyse mesaj bırakın. Hoşça kalın!
Alice, lütfen aç şunu.
Ambulansın gelip gelmediğini bilmemiz gerek.
Senin de iyi olduğunu, tamam mı? Yaklaştık, ara bizi.
KALAN SÜRE 39 DK
Sence yalnız mı?
Ambulans şimdiye kadar gitmiştir, değil mi?
Birinci kategori çağrıya yanıt süresi 15 dakikanın altındadır.
Evet mi yani?
Üzgünüm, bir yerden sonra durdurmam gerekti.
İkimiz de biliyoruz ki o kız...
Aklımda Alice'in iyiliği vardı.
Sen de öyle düşünürsün sandım. Kayıp vakaydı.
Ne yapıyorsun?
- Maddie. - Araba benim Frank.
- Ne ara tekrar başladın? - Başlamadım.
Bak, bir hasta kaybetmenin ne demek olduğunu anlayamam, doğru.
Kızın öldüğü belliydi.
Alice'e, kızımıza öncelik vermem gerekiyordu.
-İkisinin birbirinden farkı yok. - Evet, var.
- Beni sen ikna ettin. - Ne demek şimdi o?
Acil çağrı personeliyle konuşmalıydı, benimle değil.
Şunu söndürür müsün?
ALICE ARIYOR...
Alice Finch'e ulaştınız. Şu an çok meşgulüm.
Önemliyse mesaj bırakın. Hoşça kalın!
Alice, lütfen telefonu aç. Ne olduğunu bilmem gerek, tamam mı?
Senin suçun yok, polis bunu anlar. Bir şey olmayacak Al.
Bir kız öldü Frank.
Issız bir yerde karanlık yola atlamış. Polis her şeyi dikkate alacaktır.
Hem zaten o kızın bu saatte Ashfolk'ta ne işi varmış ki?
- Ciddi misin? - Saat sabahın üçü.
Alice niye oradaymış ki?
Bir sürü sebebi olduğunu biliyorsun.
- Ashfolk geri dönüş yolu üstünde. - Tanrım, bizden kaçıyordu.
Kaçmıyordu, niye öyle diyorsun?
Şey oldu... Tartıştık Mads. Sadece muhakeme hatası yaptı.
O iyi bir çocuk. Üniversitedeki durumunu bilmiyorsun.
Hocaları onu bir yıl yurt dışında okumaya aday gösterdi.
Avustralya'da. Onu iyi yetiştirdik.
- Frank... - Ne var?
Ailesi için üzülüyorum. Kızınki için...
Bu saatte ne diye ormanda koşturuyormuş?
Bilmem, belki kamp vardır.
Kapalı. Hatırlasana, her eylülün son haftası
sezon sonunda Alice'i o kampa götürürdük.
Belki parti vardı.
Alice! Bir daha sakın suratımıza kapama.
Ambulans geldi mi?
- Alice, konuş bizimle! - Yanında kimse var mı?
- Arabaya döndüm. - Tamam, güzel, iyi olmuş.
- Sen sıkı dur, çok uzakta değiliz. -Çukura saplandım.
- Denedim ama çıkamıyorum. - Onu dert etme, şimdi sırası değil.
Zaten gitmemeli. Olay yerinden ayrılmamalısın.
Ayrılmıyor, tamam mı?
- Ambulans geldi mi? - Gelmedi.
Arayan oldu mu? Görevli aradı mı?
- Onlarla konuştun mu? - Hayır.
- Anlamıyorum, şimdiye gelmeliydi. - Gecikmişlerdir, personel azmış ya.
- Niye Ashfolk'tasın? - Onu sonra...
Hayır, polis gitmeden biz bilmeyelim mi?
Alice, bize ne olduğunu anlat.
Yolda gidiyordum, ormandan fırlayıp arabanın önüne atladı.
Kaçla gidiyordun?
-Çarpmaktan kurtaramadım. - Kaçla?
- Bilmiyorum, kayıp yoldan çıktım. - Niye Ashfolk'tasın?
Daireme gidiyordum, daha hızlı olur dedim.
- Otoyoldan mı? - Ana yolda kalamazdım.
- Ne? Neden? - Mads, sakin ol.
Alice, polis sana tüm bunları soracak.
Nefes alamadım, dikkatim dağıldı, bu...
Ellerim titriyordu. Bütün dediklerinizi düşünüp durdum.
O orada olacağı için daireme dönemedim.
Siz oradasınız diye eve dönemezdim.
Yalnız kalmaya ihtiyacım vardı.
O yüzden Ashfolk'a girdim.
Geceleri kimse yokken arkadaşlarımla buraya gelirdik.
Jakub'la ilk burada tanıştım.
Dairede Jakub'u görsem ona söylemek zorunda kalırdım.
- Ona ne diyeceğimi bilemedim. - Alice, onu boş ver. Şimdi olmaz.
Sizin yerinize önce ona söyleseydim şu an burada olmazdım!
- Alice, oraya kaçta vardın? - Emin değilim, 10 civarı olabilir.
10 mu? Dört saat önce oluyor o.
- Yorulmuşum, uyuyakaldım. - Tanrım Alice! Bunu yapamazsın!
Gidecek hiçbir yerim yoktu. Üstelik çok yorulmuştum.
Uyandığımda ana yolu bulamadım.
Kayboldum, burası labirent gibi.
- Sana inanmıyorum. - Efendim?
Oraya kestirmeye gittiğine inanmıyorum.
Polis de inanmaz.
- Alice, kafan mı güzel? - Ne? Saçmalama!
- Alice, söyle bana. - Elbette değil!
Alice eylülde beni aradı, üzgündü. Arkadaşlarıyla MDMA almış.
Aşırı doz aldığını sanmış.
Hastaneye gitmeye korktuğundan beni aramış.
Meğer panik atak geçiriyormuş. Öyle değil mi Alice?
Güvenli olana kadar bekledim. Bir şeyim yoktu.
- Alice, ne kullandın? - Az aldım. Okulda herkes kullanıyor.
-İyi hissetmek istedim! - Alice.
- Sarhoş araç kullanmış oldun. -Öyle bir şey değil. Kız yola atladı.
Kaçla gittiğini bile bilmiyorsun! Polis tespit... Ambulans niye gelmedi?
Bana onları aradığını söyle. Lütfen!
- Sen kızı kurtarırsın sandım. - Alice.
Özür dilerim.
- Alice, 999'u niye aramadın? - Bilmiyorum.
Evet, biliyorsun. Bizi aradın çünkü hep bizi ararsın.
- Seni kolay yoldan kurtarırız. - Ne yapacağımı söyleyin diye.
Alice, ambulans gelmiyorsa kalp masajını da boşa yapmış oldun!
Bunu nasıl bilmezsin?
- Kızı kurtaramadım! -Özür dilerim!
Ambulans gelse kurtarabilirlerdi!
Her şey çok hızlı gelişiyor!
Tanrım, birini aramamız gerek.
Birkaç polis memuru tanıyorum. Sophia Grant'ı mı arasak?
- O usulca halletmez mi? - Olmaz anne, polisi mi arayacaksın?
- Mecburuz Alice. - Beni tutuklarlar mı?
Bilmiyorum, ne diyeceğimi şaşırdım! Nasıl düzeltirim ki?
Hapse mi gireceğim?
Bunu düzeltemem.
Sophia ile konuşsam o nasıl hallolacağını bilir.
Ama kız birden önüme atladı. Ondan kaçamadım. Yemin ederim.
Baba...
Lütfen, yemin ederim kaçamadım.
Alice, yapacak bir şey kalmadı! Beni aramamalıydın!
Hapse girmek istemiyorum!
Suçu ben üstlenirim.
Alice yerine suçu ben üstlenirim.
- Yapamazsın. - Evet, yaparım. Ben onun babasıyım.
Araba benim. "Şoför bendim" derim.
- Frank, olmaz. -Önce biz oraya gitsek yeter.
Polis çözer. Sophia ile konuşurum.
- O halleder. - Ve Alice tutuklanır.
Hallow Yolu'na önce biz ulaşırsak sen Alice'le eve dönersin.
Ben arabayla kalırım. Ve de cesetle.
Polise aynı Alice'in dediklerini derim.
Yola fırlayıp arabaya çarptı ve benim yapabileceğim bir şey yoktu.
Ben ayığım Mads. Alkol almadım.
Uyuşturucu da.
Belki biraz hızlı gidiyordum ama polis bunu anlar, saat sabahın üçü.
Yol karanlık, sokak lambası yok ve kız ormandan fırladı.
- Bunu anlarlar. - Frank.
Önlemem mümkün değildi.
Yani Alice'i denklemin dışına atarsak zaten hiç orada olmamış olur.
Öyle değil mi Alice?
Burada değilim.
Güzel, anlaştık o zaman.
Alice, babanla konuşacağım.
- Sessize alıyorum. Kısacık. - Hayır, yalnız olmak istemiyorum.
- Bunu örtbas edemezsin. - Etmiyorum.
Polis anlayacaktır.
Polis bana inanacaktır, inanmamaları için sebep yok.
Bak, biri öldürüldü Frank.
Diyecek başka ne kaldı ki Mads? Sana inanamıyorum yahu!
Başka ne yapabiliriz ki? Hiç!
Tehlikeli sürüş yüzünden ölüm derlerse hapsi boylarsın. Her şeyi kaybedersin.
Alice hapse girerse kaybederim.
Aptal bir hata yüzünden onu cezalandıramayız, bu bir kazaydı.
Geleceğini heba edemeyiz.
Ona istediğini sandığı şeyi veriyorsun. Kolay bir çıkış yolu.
Ama o kızın suratını asla unutmaz Frank.
Geri kalan hayatı boyunca vereceği en ufak kararı bile etkiler.
Bunu biliyorum.
Ne yaparsak yapalım, ne kadar görmezden gelirse gelsin
bu suçluluk onu yiyip bitirir.
Bu kadar mı yani? Hiç mi ümit yok?
Bunu kabul edemem, etmem.
Ama sen pes etmeye meraklıysan durma, polis arkadaşını ara.
Niye yardım etmeyeceğini kızımıza sen açıklarsın.
- Her şey niye boşa gitti, anlatırsın. - Hâlâ orada mısınız?
Sen yapabilirsin çünkü ben yapmam. Ve de yapamam.
Kararı sen ver.
Anne.
- Baba. - Buradayım.
Baba, ne oluyor?
Fazla kalmadı, birazdan yanındayız.
- Her şey yoluna girecek Al. - Sağ ol.
Biliyorum, sen sadece hatta kal.
KALAN SÜRE 26 DK
VARIŞ ZAMANI 03.17
Kıza ne olacak?
Alice, şu an onu konuşmamız gereksiz.
Anne, bilmek istiyorum.
Bir adli tabip gelip onu alacak.
- Ailesi gelmeyecek mi? - Yok, onlar kızlarını sonra görecek.
- Kızı yolun ortasında bıraktım. - Sen arabada kal Al.
Buna nasıl dayanabiliyorsun anne?
- Ne demek o? -Çalıştığın zamanlarda.
Böyle şeyler yapmış benim gibi insanlar görüyorsundur.
- Onlara bakmaya nasıl dayanıyorsun? - Alice, sen yanlış bir şey yapmadın.
- Her gün kazalar yaşanır Alice. - Bu bir kaza değildi.
Bunu şimdi konuşmayalım, tamam mı?
Şeyi düşünelim biz... Üniversiteyi düşünelim.
Yakında sınavların vardır.
- Olmaz. - Yer değiştireceksin.
Bir yıl Avustralya'dasın.
Senin yaşındayken öyle bir fırsat için neler vermezdim!
Alice, artık doğruca önümüze bakıyoruz.
Dosdoğru önümüze. Arkaya bakmak yok, doğruca önümüze.
Bir de bakacaksın ki bunlar çok uzağında kalmış.
-Üniversiteyi bitiremeyeceğim. - Bitirirsin, bitireceksin.
Bu akşam hayatını raydan çıkarmayacak.
- Jakub ne olacak? - Alice, hayır.
- Bilmeyi hak ediyor! - Hayır Alice!
O konudaki kararı sonra konuşuruz. Şu an kafan yerinde değil.
En iyisini ben biliyorum. En iyisini annenle biz biliyoruz.
- Jakub aldırmamak... - Sikerim Jakub'u!
Tamam mı? Ben onu bilirim. Onun gibileri bilirim! O...
O seni ortada bırakır.
- Ama ona söylemek zorundayım. - Başlatma şimdi Alice!
Şu an kontrol bende, tamam mı?
Şu an bu sorunu ben çözüyorum. Bu siktiğimin rezaletini!
Bundan sonra karar vermek bana düşer.
18 yaşında Polonyalının tekiyle aile kurmak için üniversiteyi bırakmak
bir seçenek değil!
Jakub, Çek uyruklu.
Tamam Alice.
Alice, bak, tartışmadan kaçmak için arabamızı çaldın,
hamile olduğunu yeni öğrenmişken evde sevgilinle konuşmaktansa
uyuşturucu içmek için ormana gittin.
Sen doğduğunda biz gençtik, doğru ama senin için yapmayacağımız şey yok.
Ama ben dediğimin arkasındayım.
Bu sorumluluğu almaya hazır değilsin canım.
Bize söylediğinde umduğun tepkiyi vermediysem üzgünüm.
Ama o zaman dedim, yine söyleyeceğim, ebeveyn olmak istemezsin Alice.
Sen istedin mi?
- Ne? - Ebeveyn olmak istedin mi?
Al, saçmalama, elbette istedik.
Bizim tek derdimiz seni tüm bu yaşananlardan korumak.
Kazalar, uyuşturucu ve Jakub gibiler, bunların hepsi düzeltilebilir.
Kendini toparlaman için her şeyi yapacağım.
Alice, sana yol göstermek için hep yanında olacağım.
Bu gibi şeyler hep en iyi şekilde sonuçlanır.
ROTA YENİDEN OLUŞTURULUYOR
- Kahretsin. - Sapak mı kaçırdık?
"Sol vardı" diyor. Ben sapak görmedim.
- Emin misin? - Evet, yoktu. Eminim.
Bu araçtaki her şey gibi GPS de bozuk.
- O hâlde geri dönmeliyiz. - Olmaz, yol bu, biliyorum.
- Sana servis randevusu almıştım Mads. - Bence geri dönmeliyiz.
- Bence arabanı götürmeliydin. - Frank.
- Yolu biliyorum! - Geri dönün, diyor!
Bu yol ormanın arkasındaki tepeye çıkıyor!
Hatırlamazsın, zaten umurunda değil. Her yıl ailecek gelirdik!
- Ne? Ne demek şimdi o? - Gayet iyi biliyorsun.
-Öyle mi? - Evet!
Son altı yedi aydır aramızda değilsin. Yoksun işte.
- Bana olan biteni anlatmıyorsun. -"Alice keş olmuş" desem inanmazdın.
Onu demiyorum. Yoksun.
İşe bile gitmiyorsun.
Öyle şeyler diyorsun ki sanki hiç umursamıyorsun, hatta hiç umursamadın.
Şu arabayı da tamir ettirseydin keşke.
ROTA YENİDEN OLUŞTURULUYOR U DÖNÜŞÜ YAPIN
- Geri dönmemizi söylüyor. - Sola dönecek yer yok.
- Baba, sizi görebiliyorum. - Nasıl?
Sizi gördüm. Ağaçların arasından farlarınız görünüyor.
Ne demek istiyorsun?
Devam edin, uzun bir yol bu. Ormanın içinde dönüyor.
YENİ ROTA BULUNDU
Ama yaklaştınız.
Beni görün diye farlarımı yakacağım.
- Hayır! Kapat! - Ne?
Farlarını kapat! Biz değiliz o, başka bir araba!
- Seni gördüler mi? - Hâlâ geliyorlar.
- Beni görecekler. Kızı da! - Hayır, görmeyecekler. Tamam, dinle.
Baba, ne yapayım? Ne...
Onu görmeyecekler ve orada olduğunu bilmeyecekler
çünkü onu yoldan çekeceksin, tamam mı?
Gidip onu yoldan çekeceksin, gözden uzakta, ormana saklayacaksın.
- Olmaz Frank, yapamaz. - Kızı yoldan çek Alice.
- Hayır Frank, olmaz! - Yap işte be!
- Hayır, istemiyorum. - Mecbursun yoksa biter!
- Frank, beni dinle. Daha beter olur. - Hadi! Gelmeden çek!
Durum kontrol altında. Tamam Alice, çek şu kızı yoldan be!
Tamam.
- Frank. - Yapma Maddie, yapma.
-Çok düşünme Alice. - Yapamam.
Yaparsın. Kızı kıyafetlerinden tut ve onu yoldan uzaklaştır.
- Lütfen. Acele et! -Özür dilerim.
- Sakladın mı? Güvenli bir yerde mi? - Ayakkabısı yolda kaldı.
Geri dön ve onu al! Çabuk ol!
Tamam.
Kızın yüzü değişiyor!
- Ne? Ne demek o? - Başka birine dönüşüyor!
- Alice, mantıklı konuşmuyorsun. - Hayır! Yapamam, yok!
Alice, hâlâ kafan mı güzel?
Hayır Alice, kaçma. Kaçma!
Merhabalar.
İyi misin?
Hayatım, farlarını kapasana. Kızcağızı kör edeceksin.
Seni korkutmak istemedik. Araban için yardıma ihtiyacın var mı?
- Tek başına mısın? - Alice, kadınla konuş, onu gönder.
Kaza yaptıysan eşimle yardım edebiliriz.
Şu an telefondayım. Bir şeyim yok yani, yaralı değilim.
- Ama burada ne oldu böyle? - Durmam gerekti sadece.
Çukurda mı? Arabamdan insem olur mu?
- Hayır Alice, kadını gönder. - Yok, lütfen. Cidden, ben iyiyim.
Telaşlanmana gerek yok. Bacaklarıma biraz kan gitsin istedim.
Buraya gelmek uzun sürüyor. Gündüzleri manzarası çok güzeldir.
Efsunlu olduğu söylenir.
Saklayacak çok şey vardır, hele ki zifiri karanlıkta.
Evet.
- Ne kadar da gerginsin. - Ne?
Ne kadar da gerginsin. Hayalet gibi bembeyazsın.
Yok, bir hayvan, galiba bir geyik, arabanın önüne atladı... Ben...
- Ben kayıp bu çukura düştüm ve... - Hayatım, burada geyik oluyor mu?
- Olmaz. - Belki de sokak köpeğiydi.
- Ne biçim insanlar bunlar? - Bilmiyorum.
Yolun başından selektör yaptığını gördük, birinin başı dertte sandık.
Yok, üzgünüm, başım dertte değil, iyiyim.
Alice, annenlerle konuştuğunu, yolda olduğumuzu söyle.
Annemler, onlarla konuşuyorum, arabayı çıkarmaya geliyorlar.
-Biz yardım ederiz. - Yok, gerek yok. İyiyim ben.
Hiç olur mu? Hayatım, bagajdan halatı getiriver.
Biz aracı kurtarabiliriz.
Bana anahtarlarını verirsen belki ben çıkartırım.
Yok, gitmenizi tercih ederim.
Hava serin. Soğukta Ashfolk'a pek fazla insan gelmez.
Özellikle de geceleri.
Şu an ormanın arabayla gidilebilecek en derin yerinde sayılırız.
Buraya niye Hallow Yolu deniyor, biliyor musun?
Buralar kutsal topraklar da ondan. Mitlerle ve efsanelerle doludur.
Paganlar kadim zamanlarda, bu ormanda perilere hürmetlerini sunarmış.
Artık bütün o efsaneler buraya kafa bulmaya gelen gençlerin
kamp ateşi hikâyelerine kadar düştü.
Sen buraya nasıl düştün peki?
Gerçekten de yalnız mısın?
- Ne? -"Ne" değil, "efendim" denir.
"Seni buraya biri mi getirdi?" dedim.
Anlamıyorsunuz.
Bir şeyler kullandığın gözlerinden belli.
Sanma ki arabayla dilediğince Ashfolk'a gelip,
arkadaşlarınla kimsenin sizi bulamayacağı bir yerde kamp kurup
alkol, uyuşturucu falan alabilirsiniz.
Kanuna karşı geldiğinizi size hatırlatayım.
Yetkilileri aramak da hakkımdır.
- Hayır. - Anlıyor musun?
Hayır, öyle değil. Başka kimse yok. Ben kayboldum.
- Lütfen, ben yapmadım. - Ne yapmadın?
- Ben... - Araç kullanacak hâlde değil misin?
- Ondan mı kaza yaptın? - Gidin başımdan.
- Yetkilileri aramalı mıyım? -Çok özür dilerim.
Ne için özür diliyorsun? Küçük Hanım?
- Bana söylemek istediğin nedir? -İsteyerek olmadı.
Alice.
Beni onlarla konuştur, ben açıklayacağım, tamam mı?
- Annem konuşmak istiyor. - Ne diyeceksin?
- Peki, ver telefonunu. - Hayır, verme. Hoparlörü aç.
- Annem konuşuyor. - Alo.
Merhaba. Alo, duyabiliyor musunuz?
- Bu kızın annesi misiniz? - Evet, Alice'in. Eşim de yanımda.
Dinliyorduk ve endişenizi anlıyoruz.
Alice zor bir gece geçirdi de. Arabasıyla üniversiteye dönerken
kısa yoldan gideyim demiş ve maalesef ana yoldan ayrılmış.
Eşimle şimdi Ashfolk'a giriyoruz. Alice'le ilgilendiğiniz için sağ olun.
Ama biz iyice yaklaştık. Sadece birkaç...
KALAN SÜRE 17 DK
Birkaç dakikamız kaldı.
Yani artık biz Alice ile ilgileniriz.
Siz artık gitseniz de olur.
Kızınızı bir başına mı bırakalım yani? Hem de ormanda.
Karanlıkta.
Dediğim gibi, birkaç dakikaya oradayız.
Ormanda ne işin vardı senin?
- Ne? - Ormandaydın.
Telaşla ormandan fırladın, ne yapıyordun?
Pardon, lütfen, bakın, kusura bakmayın
ama Alice'i çok tedirgin ettiğiniz belli.
Yanlış anlamayın ama gece geç saatte
ormanda dolaşmanız beni de tedirgin ediyor.
Tamam mı? Çok rahatsızlık verici.
O yüzden eşim ve ben, eşinizle siz yolunuza devam etseniz,
arabanıza binip, kızımızı rahat bıraksanız müteşekkir oluruz.
Seni tedirgin mi ediyorum?
Evet.
Peki madem.
Yaranı temizlemeyi unutma.
- Gömleğine kan bulaşmış. - Arabada oldu.
- Kazadan sonra mı? - Evet, elimi kestim.
İyi geceler.
Gidiyorlar.
- Tamam, arabaya dön, kapıyı kilitle. - Bir şey demedin, sağ ol.
- Onu gördüler. - Biliyorum ama bir şey olmaz.
- Hayır, bu yalan gittikçe büyüyecek. - Gidelim de bir bakarız.
- Arabadayım. - Tamam, iyi, kapıyı kilitle.
- Gelmenize ne kadar var? - Biz...
- Hayır! - Alice, ne oluyor?
- Ne yapıyorlar? - Ormanın kenarında durdular.
Kızı arıyorlar. Tanrım, ne yapacağım ben?
Tamam.
- Frank. - Ne yapacağım?
- Belki bulamazlar. - Frank, polisi aramalıyız.
-İş çığırından çıkacak. - Olmaz.
- Olacaklara engel olamayız. - Anne, ne diyorsun?
Alice. Arabada kalmanı istiyorum.
Dışarı çıkma.
"Polis yolda" de. Ben şimdi arıyorum.
-Çoktan aramam gerekirdi. - Hayır!
Alice, lütfen. Üzgünüm ama inan ki başka yolu yok.
Hayır!
Alice, ne yapıyorsun?
Alice, dur lütfen! Alice, kaçamazsın.
Frank, durmasını söyle!
Alice, lütfen! Yemin ederim, polis sana yardımcı olacak.
Kaçamazsın.
Alice, yapamazsın! Gidebileceğin bir yer kalmadı!
Küçük Hanım? Dur! Arabadan in.
Hey! Çukura saplanmışsın. Böyle yaparak iyice saplanacaksın.
- Git başımdan! - Kızı bulduk. Artık biliyoruz.
Kaza olduğu belli ama durmalısın.
Yoksa bir başkasına zarar vereceksin! Stop et Küçük Hanım.
- Lütfen gidin başımdan! - Yapamayız.
Alice, beni dinle. Baban ve ben senin yanındayız.
Beraber yüzleşeceğiz ama durman gerek.
- Penceresi hayatım. - Hayır! Hayır, bana dokunmayın! Hayır!
Rahat bırakın ulan kızımı! Kızıma dokunmayın ulan!
- Sakın kızıma dokunmayın! - Hayır!
Tanrım. Maddie, az önce ne oldu? Ne oldu öyle?
ALICE ARIYOR...
31 EKİM PERŞEMBE
Aman Tanrım.
Frank, yavaşla.
Belki gitmesini önlemek istediler.
Biliyorlar Mads, biliyorlar.
- Polisi aramalıyız. - Hayır, Alice'i ara.
- Olmaz. - Yine Alice'i ara.
-İyiyse polisi ararsın. - Olmaz.
- Neredeyse vardık! - Olmaz!
-Çok ikiyüzlüsün! - Ne?
Alice'e "Anne olma sorumluluğu alamazsın" dedin
ama sanki asıl sen almak istemiyorsun!
- Ne diyorsun? - Bu durumu biz düzeltmeliyiz!
GELEN ÇAĞRI ALICE
- Alice! - Tahminimce kızdan haberiniz vardı.
- Alice nerede? - Siz de babası olmalısınız.
- Alice nerede? -Şu an arabada sakinleşiyor.
Anahtarları almak için camı kırdık. Kendine zarar verebilirdi.
Alice'i verin.
Şu an şokta, aradığınızda açmak istemedi.
Suçluluk duygusu vücudu tuhaf bir şekilde kilitler.
Kazaydı.
- Ben öyle gördüğüme pek emin değilim. - Ne demek o?
Kıza yolda çarpmış olmalı.
Lakin kız görünmeyecek şekilde ormana sürüklenmişti.
Ortada yetkili falan da yok.
Ne ambulans var ne polis. Sadece telefonda iki ebeveyn var.
Buna kaza denmez ama, değil mi?
İkilemin içindeki ikilem böyledir. Mantıkla mı, duygularla mı davranmalı?
Görüyorum ki bu kararlar kızınıza beslediğiniz duygularla alınmış.
Soğukta ortada kalan o kız içinse mantıkla karar alınmamış.
Sizin için söylemesi çok kolay.
Ben paramediğim, Alice o yüzden bizi aradı.
Salak gibi kızı telefonda kurtarırım sandım.
Kurtaramayacağımı anladığımda artık çok geçti.
Çok mu geçti? Niyeymiş o?
Lütfen telefonu Alice'e verir misiniz yahu?
- Hayır. Kızı ölüme terk etmişsiniz. - Hayır, etmedik. Kalp masajı denedik.
Alice denedi. Biz... Ama kızı geri getiremedik.
Eşim kızı alıp götürdüğünde kız gayet hayatta gibiydi.
- Siz ne... Ne diyorsunuz siz? - Kız yaşıyor.
Aman Tanrım.
- Anlamıyorum. - Tanrı'ya şükür.
O kadar da sevinmeyin.
- Ne? Ama kız yaşıyormuş. -Öyle dedim ya.
- Polisi aradınız mı? - Hayır.
Neden?
- Alice? Alice mi o? - Sessiz ol.
Lütfen telefonu ona verin!
- Arabada kal. - Ona zarar vermeyin.
Hayal gücünüze kapılıyorsunuz. Ama hepimiz hikâyeler uydururuz.
Hikâye falan yok.
Kız karanlıkta arabanın önüne fırlamış.
Alice'in suçu yok. Onu kurtarmak için her şeyi yaptı.
Gerçek bu.
Niye burada olduğunu, uyuşturucu alıp araç kullandığını açıklamıyor bu.
- Ne istiyorsunuz? - Daha iyi bir hikâye.
- Anne misiniz? - Evet.
O hâlde kendi çocuğunuzu korumak için her şeyi yapabileceğinizi bilirsiniz.
Bunu anlarsınız.
Alice'in tek yaptığı stresli bir durumdan kaçmak için
ormana girmek oldu.
Ben yaptım. Cesedi saklamasını ona ben söyledim
çünkü biz gelene kadar öğrenilsin istemedim.
Sonra eşim kızımı alıp eve götürecekti ve ben kalıp suçu üstlenecektim.
Ama size yemin ederim ki biz kaçmayacaktık.
Sorumlusu benim. Alice değil.
Ben... Suçlanacak kişi benim. İşte hikâye bu.
Lütfen...
Hiçbir ebeveyn çocuğunun gözünde canavar olmak istemez.
Kimse onlara "hayır" demek istemez. Sonra da büyürler ve çok geç olur.
Eşim ve ben bunu zor yoldan öğrendik.
Sizinkine benzer bir durumdaydık ve kefaretini ödüyoruz.
O zamandan beri kavalcıya bedel ödüyoruz.
O hâlde karar verildi. Kızınızla konuşun siz.
Teşekkür ederim.
Alice'ti, değil mi? Al.
Susuz kalmışsın ve bitkinsin. Biraz su iç. İçsene.
- Güzel. Şimdi annenlerle konuş. - Alo.
İyi misin?
Anlamıyorum. Nasıl hâlâ hayatta olur?
Alice, kızı öldürdüm diye öyle korktun ki buna kendini inandırdın.
Ama en önemlisi, kıza bir şey olmayacak.
Anne.
Bilmiyorum, belki de nabzını kaçırdık.
Ama göğsünün çöktüğünü hissettim.
- Alice, hayatını kurtardın. - Ambulans çağırsaydım...
Kıza bir şey olmayacak. Sana da bir şey olmayacak.
Kadın da planımıza uyacak.
Arabayı benim sürdüğümü söyleyeceğiz. Değişen bir şey yok, tamam mı?
Kararı sen vermelisin Alice.
- Hayır, verildi. - Olmaz, onun adına karar veremeyiz.
Niye bu şekilde yapmamıza izin veremiyorsun?
Yaptığın şeyle yüzleşmezsen ne olacağını biliyorum da ondan.
İnsanı parçalıyor. Her bir yanını.
Paramedikliği bırakmak zorunda kaldım.
Ne demek istiyorsun?
Uyarı işaretlerini bir süredir görmezden geliyordum.
Artık yapamayacağımı söyleyen alarm zillerini.
Sonra yaşıtım bir kadın için bir AVM'den çağrı geldi.
Vardığımızda panik atak geçirdiğini gördüm.
Tam beklediğim belirtileri gösteriyordu.
Nefes almada güçlük, parmaklarda kramp, gözler fal taşı gibi.
Bu tip çağrılara hep denk geliriz. Bunlarda iyiyimdir.
Panik atak geçirenleri konuşarak sakinleştiririm hep.
Meslektaşım "Hastaneye götürelim" dedi.
"Yok, birazdan düzelir" dedim ben de.
Ama sonra düzelmedi ve ben nefesini kontrol etmesini sağlayamadım.
O yüzden onu götürmemiz gerekti, ambulansta kalbi durdu
ve ben kalp masajı yaptım ama onu geri getiremedim.
Hastaneye gittiğimizde acilde görevli doktor
kadının kocaman bir pulmoner emboli yaşadığını söyledi.
Akciğerlerinde birçok tıkanıklık oluşmuş ve ben bunu kaçırmışım.
Sorduğum soruların hepsi yanlışmış ve ben...
Gördüğüm şeyin ne olduğundan o kadar emindim ki...
Panik atak olduğuna çok emindim ama gözümden kaçırmışım.
Ve kimse beni suçlamadı.
Anlaşılır bir hata olarak görüldü.
O yüzden ben de istifamı verdim.
O yüzden Alice, kararı sen vermelisin.
Olmaz, bu kararı senin adına biz alamayız, tamam mı?
Kızı orada bıraktım. Tıpkı bana benzeyen o kızı.
Vücudunda kendi suratımı gördüm.
- Canım... - Eğer yaşarsa özür dilemek istiyorum.
Doğru olanı yapmak istiyorum.
Tamam.
Çok geç olmadan kadına söyleyeceğim.
- Gelmenize ne kadar kaldı? - Yaklaştık, birkaç dakika.
Tamam, o zaman birazdan görüşürüz.
KALAN SÜRE 4 DK
Ne kadar derine girdiğini unutmuşum.
İnsan niye gece vakti tek başına buraya gelir ki?
Bulduk.
Ters bir şey var.
Alice! Al!
Bu ne be? Nerede bunlar? Polis onları alıp gitmiş midir?
- Hayır, öyle bir şey yapmazlar. - Mads, burada kimse yok!
Alice! Al!
Frank.
Kız!
Tanrım.
Aman Tanrım! Mads, yalan söylemişler!
- Acil hattı, nereye... - Polis lazım!
Hemen aktarıyorum.
- Buyurun. -Şey...
- Polise bağlandınız, adres... - Ashfolk Ormanı, Hallow Yolu.
- Adınızı alayım. - Madeline Finch.
- Acil durum nedir? - Araba kazası.
Kızım bu yolda arabayla giderken birine çarpıp onu öldürmüş.
Tamam, ambulansı ve polisi size yönlendirdim.
Kazayı gördünüz mü?
Hayır, eşimle şimdi olay yerine geldik.
O hâlde şu an kızınızla maktulün yanında mısınız?
Hayır, sadece maktulün.
- Kızınız nerede? - O, şey...
O...
Alo.
Maddie, Alice bu.
Bayan Finch...
Mads, Alice bu.
- Mads, Alice bu. - Bayan Finch.
Alice bu.
Bayan Finch. Alo, orada mısınız?
Alo. Bayan Finch, konuşun benimle.
Bir şey demeniz gerekiyor, lütfen.
Bayan Finch, alo. Hâlâ orada mısınız? Bayan Finch? İyi misiniz?
Alo!
Hayır, Alice olamaz. O olamaz Frank.
O değil, hatırlasana, bir şey dediğini duyduk.
Hatırladın mı? O olamaz. Alice değil.
- O değil. - Bayan Finch.
- Duyuyor musunuz? - Mads. O.
Ne olduğunu öğrenmem gerek.
- Alo. - Değil Frank. Alice değil o.
- Değil. - Yapma.
- Alice değil. - Mads, Alice o.
- Hatırlasana. - Alo.
Suratının değiştiğini söylemişti, sonra da bir şey duyduk.
- Biz duyduk. - Neden bahsediyorsun?
- Duyuyor musunuz? - Ne diyorsun?
- Mads, Alice o. - Alo. Bayan Finch, konuşun benimle.
- Değil çünkü o... - Ne diyorsun?
- Değil Frank.
- Duyduk ya. - Mads.
Suratının değiştiğini söyledi.
- Ne diyorsun sen? - O korkunç sesi duyduk ve Alice...
- Alice o. - Kes sesini Frank!
Bayan Finch, bir şey demeniz...
Alice?
Dinle.
-Şunu dinle. - Nedir bu?
Alice!
- Anne. - Alice, buradayım!
Kötü hissediyorum.
Eminim öyledir.
Biz yardıma geldik.
- Alice, neredesin? - Anne, hâlâ ormandayız.
Uzakta olamazlar.
Neden hâlâ buradayız? Hastaneye mi gidiyoruz?
Polise mi gidiyoruz? Kız iyi mi?
Değil.
Kız öldü Alice.
Onu sen öldürdün.
Onu Hallow Yolu'nda, ormanın içinde donmaya terk ettin.
- Anlamıyorum. - Evet, anlıyorsun.
Onu ezdiğinde öldüğünü biliyordun.
Kendi hayatının bittiğini de biliyordun.
Parlak geleceğinin de. Artık hiçbir şeyin aynı olmayacağını da.
- Ne yaptığını biliyordun. - Hayır.
- Annemleri istiyorum. Neredeler? - Buradayız Alice.
- Hayır! Siz annemle babam değilsiniz! - Ama artık öyleyiz.
Kontrol artık "annemler" dediğin kişilerde değil.
Aman Tanrım!
Yaptığın bu korkunç ve kötü şeyden
seni kurtaracak güce sahip değiller.
- Ne oluyor? - Ulu Tanrım.
Hiçbir ebeveyn çocuğunun gözünde canavar olmak istemez Alice.
Yapılması gerekenlerle baş edemezler. Ama biz ederiz Alice.
Artık biz senin yanındayız. Senden önceki çocuğun da yanındaydık.
Ondan öncekinin de.
- Lütfen bırakın beni! - Tanrım!
- Ne taraftan? - Lütfen, ben burada olmak istemiyorum.
Evet ama burada olmayı hak ediyorsun. Böyle olmasını hepiniz istediniz.
Anne!
Bir ebeveynin temel içgüdüsü çocuğunu hayatın doğurduğu sonuçlardan
koruyabileceğine inanmak olur.
Bedeli ne olursa olsun seni kurtarabileceğini sanır.
- O yüzden hikâyeler uydurur. - Onlar mı şu?
O yüzden bu yola girdin ya.
Burada olmak istemiyorum. Nedir bu?
- Neredeyim ben? Lütfen. - Senin için ne kadar ileri giderler?
Sence ne kadar daha sürer?
Hayır, lütfen, ne yapıyorsunuz?
Hikâyesinin bir yere varmayacağını bilmez mi?
Lütfen, nereye gidiyoruz? Hayır! Lütfen!
Ardı arkası kesilmeyen yollarda
durmaksızın gidip durur...
POLİS
Hayır!
Çekilmeniz gerek!
Çekilin! Çekilmeniz gerek!
- Kızımız orada! - Hayır, nereye gidiyoruz?
- Hayır! - Telefonumu verin!
Bunu düzeltmeliyim, bir şans daha verin!
- Lütfen! - Artık çok geç.
Lütfen! Bana bir şans daha verin!
- Bir şans daha! -Çekilmiyorlar.
-Çekilmiyorlar! - Anlamıyorsunuz, hamileyim!
O hâlde çocuğunu da düzeltiriz.
Hayır!
Alice Finch'e ulaştınız. Şu an çok meşgulüm.
Önemliyse mesaj bırakın. Hoşça kalın!
Alice Finch'e ulaştınız. Şu an çok meşgulüm.
Önemliyse mesaj bırakın. Hoşça kalın!
POLİS
İlk izlenimime göre kızın kafası güzelmiş. Arabayı çukura düşürmüş.
Kafası bulanıkken yolun ortasına çıkmış,
karanlıkta biri onu ezmiş.
Sürücü panikleyip cesedi saklamış ve kaçıp gitmiş.
- Anne babası öyle demiyor. - Cesedi teşhis ettiler.
Gerçek kızlarının cesedi değilmiş.
Bütün bunlar olurken kızlarıyla telefonda konuşuyorlarmış.
Travmadandır. Olanları kabullenmekte zorlanıyorlardır.
Onları suçlayabilir misin?
HALLOW YOLU
Alt yazılar: PLINT Çevirmen: Yurdakul Gündoğdu