Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Na początek pozwolę sobie zaznaczyć, że to zaszczyt cię poznać.
Czytałem o twoich machlojkach.
Jestem pod wrażeniem.
Szkoda, by tak wybitny umysł jak twój
gnił w tej dziurze.
Siadaj!
Zaledwie kilka osób posiada władzę, by cię stąd uwolnić.
Tak się składa, że należę do tej grupy.
Możemy upozorować ucieczkę.
Wiele lat temu straciliśmy pewne kosztowności.
Chcemy je z powrotem.
Pomóż nam, a odzyskasz wolność.
Czy nazwisko Tewkesbury
coś ci mówi?
ROK PÓŹNIEJ
Podobno dobre historie zaczynają się od ślubu.
ANGLIA
Gdzie ona jest?
Na przykład ta.
Bardzo się spóźnia.
Ktoś nadchodzi.
Nareszcie.
Zaczynamy.
Niestety na tym ślubie zabrakło kluczowego elementu.
Mnie.
Ale poważnie.
Widzicie, panna młoda ma wątpliwości
w kwestii tego, co to znaczy być damą.
Uwaga na piernik. Istna rewolucja dla jelit.
ŚLUB LORDA TEWKESBURY’EGO Z ENOLĄ HOLMES
Mówię „tak”.
Lady Enola Tewkesbury.
To źle brzmi.
Mówię „nie”!
Sześć lat dowodziłam, że jestem godna nazwiska Holmes.
Miałabym je porzucić?
Jak powiedziała mi mądra kobieta…
- Tak naprawdę to moja matka. - Masz do wyboru dwie ścieżki.
Własną albo tę, którą wybiorą ci inni.
Ale to Tewkesbury.
Możesz przestać?
Nie porzucę go.
Nie mogę.
Stangrecie Ericu?
Panienka nie zwiała?
Sherlock ruszył?
Wszyscy są na twoim ślubie, poza tobą.
- Gotowa? - Tak, ruszaj!
Galopem!
Powinnam wspomnieć, że ślub odbywa się na Malcie,
małej wyspie na Morzu Śródziemnym,
z powodów zbyt zawiłych, by je zrozumieć.
- Przyjdzie, spokojnie. - Oczywiście.
Wybacz panienko.
Muszę cię zmartwić, ale ściga nas jakiś mężczyzna.
Nie wygląda zachęcająco.
Rabusie, włóczędzy, złodzieje!
Na Malcie aż się od nich roi.
Nie wychylaj się, panienko!
To nie miejsce dla damy!
Jeszcze nią nie jestem! Szybciej!
Weź to.
Co panienka wyprawia?
Proszę stamtąd zejść!
Enolo!
To ja!
Doktor Watson!
Nic ci nie jest?
Dlaczego włożyłeś maskę?
To chustka.
Pył szkodzi mi na płuca.
- Wzięłaś mnie za… - Mordercę?
- O nie. - Żebyś wiedział, że tak.
Dlaczego mnie ścigałeś?
Przez twojego brata.
Zaginął.
Jestem niemal pewien, że Sherlock został porwany.
Słucham?
Zapewne wypadałoby wyjaśnić, jak się to wszystko zaczęło.
Prawdę mówiąc, wiedliśmy życie, o jakim marzyliśmy.
Tewkesbury nieustannie orędował na rzecz zmian i postępu,
a ja dołączyłam do panteonu wielkich wiktoriańskich detektywów
u boku mojego brata.
On pomagał zamożnym,
a ja potrzebującym.
Niekiedy pracowaliśmy razem.
Byłam szczęśliwa.
Tutaj trop się urywa.
Nie podchodźcie, nie chcemy zatrzeć śladów.
Wsiadł na konia
i odjechał w tamtym kierunku.
- Dobra sugestia. - Masz inną?
Zarzucono mu na szyję stryczek i powieszono tam.
Widzisz resztki odciętej liny?
To ślady po majtaniu stopami, kiedy szukał oparcia.
Ten człowiek nie został stąd porwany.
To miejsce zbrodni.
To Sherlock Holmes?
Nie są tacy, jak myślicie.
Śledztwa wypełniały mi dni powszednie, a w weekendy…
Tewkesbury, co robisz?
Niosę prezent.
- Kwiaty? - Nie.
Zioła?
Zamknij oczy.
Dobrze.
Co tam znalazłeś?
Tego malucha.
- Urocze stworzonko. - Uwierzysz?
Miło mi.
- Było wspaniale. - Wstydniś.
Dobrze się bawiliśmy.
A w pozostałych chwilach,
gdy byliśmy tylko we dwoje…
Wtedy było najpiękniej.
Do tyłu. A kiedy uderzam, ty odpierasz.
Nie, Tewkesbury!
I podczas gdy moje życie upływało bezproblemowo,
mój ukochany lord postanowił je trochę skomplikować.
Enolo Eudorio Holmes…
czy przyjmiesz mnie,
Earnesta Augustusa z rodu Tewkesburych…
Tak.
On ma imię. Też byłam zaskoczona.
…na swojego męża?
Sensacja!
DETEKTYWKA ŻONĄ LORDA
Nagle ściągnęliśmy na siebie uwagę całego Londynu.
Cudownie.
- Wspaniale. - Rety!
No, może poza jedną osobą.
Sherlockiem Holmesem.
Najsłynniejszy detektyw świata wpadł w nową obsesję.
Dzień dobry.
Przeglądał mapy i symbole, które nie miały dla mnie żadnego sensu.
Nie rozumiałam, dlaczego nie chce mi ich wyjaśnić.
Kwiaty.
- Rozmawialiśmy o chryzantemach. - Chryzantemach?
- Nie ma o czym rozmawiać. - Moje ulubione.
Co dalej?
Przygotowałam krótką listę najbliższych osób.
Przyniosłam swoją.
Pożyczę pióro.
Jedna osoba nie będzie mogła przyjść.
Proszę.
Nie zapraszasz matki?
Będzie mile widziana.
Przyjęcie ustawy substancjach wybuchowych w 1883 roku
uczyniło z mojej matki…
poszukiwanego zbiega.
Obecność na tak głośnym wydarzeniu
naraziłaby ją na niebezpieczeństwo.
I to bardzo.
Może jakiś wuj…
- Matko. - …poprowadzi cię do ołtarza.
Rozmawiałam z Sherlockiem…
Tadam.
…i to on mnie poprowadzi.
- Doprawdy? - Tak.
Winszuję.
Zrobi to, zrzędząc,
bez odrobiny elegancji ani iskry życia w oczach.
Ale mam tylko jego, więc wyjdzie wspaniale.
Oczywiście od Earnesta nie przyjdą wszyscy.
Jest lubiany, ale…
Znając ich historię, zakładam, że pobierzecie się na Malcie?
…Malta.
- Malta? - Matko, skąd ten pomysł?
Piłam herbatę z paniami z towarzystwa
i ślub był tematem numer jeden.
Gdy rozmowa zeszła na miejsce ceremonii,
jedna z dam zapytała, gdzie ja i Peter wzięliśmy ślub,
i uznałam to za pyszny pomysł.
Na Malcie.
Tak uczcimy pamięć ojca.
- Wybacz. - Mąż uwielbiał to miejsce.
Tam służył w wojsku, tam się poznaliśmy
i wzięliśmy ślub.
Earnest uwielbiał spędzać tam lato, gdy był dzieckiem.
Owszem.
Oczywiście jako panna młoda masz prawo wybrać inne miejsce.
Mój ślub na Malcie?
Miałam tyle pytań.
Jak się ubrać na maltański ślub?
Czy znam kogoś na Malcie?
Macie plany na sobotę? Ma pan czas w sobotę?
Proszę udawać moją praprababkę.
A poza tym, skąd Sherlock wiedział przede mną?
I czym tak się zamartwiał?
Słuchaj uważnie, Enolo.
Oto czego nauczyła mnie matka.
Mimo jej mikrych rozmiarów
Maltę najeżdżali Fenicjanie,
Rzymianie, a nawet Napoleon.
Miała znaczenie strategiczne.
Od roku 1814 wyspa znajduje się pod militarną kontrolą Brytyjczyków.
Witam.
Wybacz, pani.
Zanim się obejrzałam, ślub był tuż-tuż.
I tak trafiliśmy
do sali pełnej możnych i szanowanych.
Jego rodzina jest zachwycona, że młody hrabia wybrał narzeczoną,
a moja rodzina…
cóż, jej zachowanie było bardziej skomplikowane.
Nikt inny z rodziny nie mógł przyjechać na ślub?
Nie.
Panie i panowie,
jako brytyjski gubernator tej pięknej prowincji,
mam zaszczyt zaprosić naszego wielkiego obrońcę,
brygadiera Sampsona, do toastu.
Generale brygady!
Poznam was. Złoty człowiek.
Dziękuję uprzejmie.
Jako ojciec chrzestny pana młodego
mam zaszczyt i przyjemność wygłosić dzisiejszy toast.
Mój przyjaciel, lord Tewkesbury,
Peter,
był dumnym ojcem,
który widział w swoim synu zadatki na wielkiego mężczyznę.
A od kiedy trafił do Izby Lordów,
Earnest może się pochwalić
wybitnymi osiągnięciami.
Ten młody rewolucjonista staje ramię w ramię
z ludźmi pozbawionymi przywilejów
i traktuje ich niemal jak równych sobie.
Być może to tłumaczy, kogo wybrał na małżonkę.
Żartuję.
Wybaczcie, to żart.
Owszem, to niezwykła młoda dama.
A mój chrześniak
jest niezwykłym młodzieńcem.
Stworzą piękną parę.
Panie i panowie,
proszę o powstanie.
Pani wybaczy.
Przed państwem…
Wybacz, nie wiem, co tu zaszło.
…młoda para.
- Młoda para. - Młoda para.
Sherlocku!
Gdzie byłeś?
To nie twoja sprawa.
Co robisz na Malcie?
Jakieś nowe śledztwo? Dlaczego beze mnie?
Kim był tamten człowiek?
Enolo, jestem zmęczony.
Czy szukasz rozrywki,
bo nudzą cię decyzje siostry, które cię nie dotyczą?
Że niby ja szukam rozrywki?
Oceniasz mnie.
I to mało subtelnie.
Nie mam ci tego za złe.
Na twoim miejscu również szukałbym rozrywek.
Tym ludziom chcesz oddać swoją wolność?
Nie oddaję wolności, tylko wychodzę za lorda.
- Wiem, na co się piszę. - Stałaś się taka przewidywalna.
Nie pojmujesz miłości.
Na co takiemu umysłowi małżeństwo?
Rezygnujesz z nazwiska.
- Z wypracowanej pozycji. - Będę pracować.
Przyjmiesz tytuł i tradycje, których nie rozumiesz.
Stać cię na więcej.
Jesteś z Holmesów.
A co mi po nazwisku?
Ojciec nie żyje.
Najstarszy brat to nudziarz.
Matka to laska dynamitu, który dawno eksplodował.
Zostałeś mi tylko ty.
Jeśli tylko tak potrafisz mnie kochać,
to wolę na zawsze porzucić nazwisko.
Ponoszą cię emocje.
Rozumiem, że jesteś zdenerwowana,
ale mam rację.
Fatalnie się skompromitowałaś.
Nie boję się społeczeństwa!
Czasem mogę się podporządkować.
Tewkesbury musi się ożenić. Więc to zrobię, muszę…
Robić, co ci każą?
O tak.
Świnia z ciebie, Sherlocku Holmesie.
Ta świnia marzy o chwili spokoju.
Wtedy widziałam go po raz ostatni.
Ale Sherlock Holmes
porwany?
To niemożliwe.
To nie tylko możliwe,
ale i prawdopodobne.
- Interesujące. - Co takiego?
Ktoś wywrócił pokój do góry nogami.
Cóż…
Dla mnie wygląda normalnie.
Nie ruszyli jego ubrań.
Ktokolwiek to zrobił, wiedział, że go nie obchodzą.
A to znaczy, że musiał coś wiedzieć na temat mojego brata.
Jest ciepła.
Zniknął zaledwie kilka godzin temu.
Palił tytoń z Bristolu.
Zwykle w nim nie gustuje.
Jego notatniki.
Trudny szyfr.
Złamię go.
Prowadziliście śledztwo?
Na Malcie?
Skąd, przyjechaliśmy na ślub.
Wczoraj na bankiecie kogoś obserwował.
Śledztwo?
- Niby jakie? Dlaczego nie wie… - Stój!
Holmes nie znika, nie zostawiwszy wskazówek dla Holmesa.
Są też inni detektywi.
Mój brat podrzucił tu gdzieś trop.
A jeśli nie?
To wcale go nie znasz.
Też się o niego martwię.
Wiem.
Wybacz.
Boisz się tak samo jak ja.
Nie wątpię, że Sherlock zwątpił we mnie,
ale musiał mi coś zostawić.
Szukajmy dalej.
C-H-O-S-T?
Chost?
Tak. Czy to nie miasto…
W Afganistanie.
CHOST AFGANISTAN
- Gdzie to znalazłaś? - Na lustrze.
Na lustrze?
Może to ślady walki?
Nie, to alfabet Morse’a.
Być może…
podczas porwania
został wywleczony z pokoju i zostawił nam wiadomość.
Chost?
Wracają.
Goście weselni.
Muszę mu to wyjaśnić.
Zaczyna się.
Też mi zaskoczenie.
Ależ ma tupet.
Co za wstyd.
Nie jestem teraz zbyt lubiana na Malcie.
Nic dziwnego.
Ale on wszystko zrozumie, gdy powiem mu o zniknięciu Sherlocka.
Sprawdzaj każdy ślad, na jaki się natkniesz.
Tewkesbury wszystko zrozumie.
Mam nadzieję.
Ten mężczyzna nie może uciec.
To wskazówka.
Według matki w zagadkach należy podążać po nitce do kłębka.
Chyba tracę rozum.
Z drogi!
Nie, stop!
Proszę pana!
Odsunąć się!
Okropnie przepraszam.
- Z drogi! - Stać!
Przepraszam!
Zatrzymać go!
Przepraszam!
Na bok!
Z drogi!
Szybko!
Proszę pana!
Sprowadzę pomoc. Jak się pan nazywa?
Gdzie mój brat?
Wrath.
Wrath? Chodzi o gniew?
Wrath.
Co to znaczy?
Niech pan się obudzi!
Proszę pana, co to znaczy?
Pomocy!
Szukaj tego, co tam jest,
nie tego, co chcesz zobaczyć.
W końcu dostrzeżesz prawdę.
SHERLOCK PORWANY DLACZEGO TERAZ? DLACZEGO NA MALCIE?
Mój brat zaginął, a człowiek, którego ścigał, nie żyje.
Dlaczego Sherlock podejrzewał tego sierżanta?
Dlaczego go zabito?
Wrath.
I kto to zrobił?
Wszystko się łączy.
Ale na tym etapie nie wiem jeszcze jak.
Mam tylko dwa słowa.
Wiem, czym jest Chost.
Ale o co chodzi z Wrath?
To jakieś miejsce?
Osoba?
Sherlock mógł wiedzieć.
Notatniki.
Oczywiście pisał je szyfrem.
Zapominacie, że mnie też wychowano na szyfrach.
Dwa pięcioliterowe słowa.
Czwarta litera w pierwszym odpowiada ostatniej literze w drugim.
Chost. Wrath.
O rety!
Tewkesbury!
Wielkie nieba, Enolo!
Matulu!
- Nawet nie zapukałem. - Cień mnie przestraszył.
Krwawię?
- I to mocno. - Na litość boską.
- Pokaż. - Nie…
Złamałam go?
- Nie, daj mi… - Jeśli poruszasz nosem, to…
Biedny nos.
Dasz mi na niego spojrzeć?
To twoja krew?
- Nie. - Enolo.
- Kogoś innego. - Całe szczęście.
Tylko przy tobie czuję ulgę po takim stwierdzeniu.
- Więc? - Sherlock zaginął.
Słyszałem.
Boję się.
Nie tak wyobrażałem sobie tę chwilę.
Inaczej wyobrażałem sobie cały ten dzień.
Ruszyłam do ciebie.
Gnałam jak wiatr, aż nagle zjawił się doktor Watson.
Wyglądał na rabusia, zaczęłam strzelać.
Dlatego tak wyglądam…
Teraz ja będę detektywem.
Dlaczego gnałaś jak wiatr?
Do ciebie.
Bo byłaś spóźniona.
Na własny ślub.
Od dawna było widać, że masz wątpliwości.
- Tewkesbury… - Nie.
Przepraszam, że cię zraniłam.
Mam szczerą nadzieję, że odnajdziesz brata.
Na pewno ci się uda.
Może matka miała rację.
Powinnam być sama.
Doskonale poradzisz sobie sama, Enolo.
Przyprowadziłeś mnie tutaj zaraz po przyjeździe.
To tu spędzałem z ojcem każde lato.
- Widzisz jaskinię? - Tak.
Gdy byłem mały, mówił mi, że ukryto w niej skarb.
Co roku prosiłem, żeby mnie tam zabrał.
Zapalaliśmy zapałki.
Wchodziliśmy razem w ciemność, udając piratów albo kogoś innego.
Naprzód, kamracie.
Pamiętam, że serce waliło mi jak szalone.
Naprawdę wierzyłem, że znajdziemy jakąś skrzynię.
Uwielbiałem jego opowieści.
O tak.
Spędziłem tu najszczęśliwsze chwile w życiu.
Nie chciałam go zranić.
Nie wiem, czy dam radę rozwiązać tę sprawę.
Ale jeśli sprawca był w stanie kogoś zabić,
żeby ukryć swoją tożsamość,
to co zrobi memu bratu?
Pożar!
Nie!
Tewkesbury!
- Gdzie Tewkesbury? - Wbiegł do środka!
- Nie! - Szukał matki!
Próbowaliśmy go powstrzymać!
Enolo, stój!
Nie wchodź tam!
Mamo, jesteś tam?
Tewkesbury!
Tutaj!
Mamo!
Gdzie jesteś?
Mamo!
- Mamo! - Tewkesbury!
Tewkesbury!
Tewkesbury.
Musimy iść. Nie ma jej tu.
- Nikt jej nie widział. - Chodź.
Nie. Mamo!
Tewkesbury, to ty wyważyłeś drzwi?
Nie.
- Tewkesbury. - Mamo!
Spójrz na mnie.
- Została porwana. - Co?
Musimy stąd natychmiast wyjść.
Proszę!
Mamo!
Głęboki wdech.
Jeszcze raz.
Ostatni.
Cóż…
Brzmisz dobrze, chociaż możesz czuć się gorzej.
Dlaczego ktoś porwał jego matkę?
Doktorze Watson,
co zrobiłby mój brat?
Głęboki wdech.
Jestem lekarzem, nie detektywem.
Kiedy się wprowadziłem,
wyobraź sobie, że nie wiedział, co o mnie myśleć.
Liczyłem, że się zaprzyjaźnimy, więc codziennie parzyłem herbatę
i pytałem go o postępy w najnowszym śledztwie.
I nigdy nie wiedział, jak odpowiedzieć.
Jakbym mu groził bronią, a nie przynosił herbatę.
Nie potrafił pojąć, dlaczego mnie to interesowało.
Próbowałem codziennie.
W końcu stwierdziłem: „Sam sobie szkodzisz, John. Odpuść”.
Aż pewnego razu,
gdy siedziałem przy kominku i kończyłem własną pracę,
zjawił się z filiżanką herbaty.
Była paskudna.
Wiem, za dużo mleka.
Bez porównania.
Usiadł obok i po raz pierwszy opowiedział mi o swoim śledztwie,
a ja nie potrafiłem przestać go słuchać.
Co ci opowiedział?
To pozostanie między nami dwoma i moimi dziennikami.
Pytałaś mnie…
co powiedziałby Sherlock, gdyby tu był.
Ale go tu nie ma.
Ty jesteś.
Uważa, że dorównujesz mu intelektem.
Drogi doktorze, oby miał rację.
Spróbuj, Enolo.
Porozmawiaj z nim.
Dzień dobry.
Myślisz, że ci sami ludzie porwali Sherlocka?
Jestem tego pewna.
- Na co im moja matka? - Nie wiem.
Ale się dowiem.
Wierzę w ciebie, ale ona nie jest tak silna jak Sherlock.
Zawsze wiodła bardzo… wygodne życie.
Kiedy ją ostatnio widziałeś?
Wyszedłem od niej o 21.00. Chciałem powiedzieć dobranoc.
Pocieszała mnie.
Rano sytuacja się poprawi.
Miała na sobie koszulę nocną.
Nie mogę tracić czasu.
Poproszę o pomoc brygadiera.
Co by powiedział mój brat?
O tej porze dama nie wyszłaby z pokoju bez towarzystwa.
Poszłaby spać.
Mnie też porwano z pokoju.
Ryzykowali, wracając na miejsce.
Jest jeszcze kwestia pożaru.
Naprawdę mamy do czynienia z porywaczem, mordercą i podpalaczem?
To niewłaściwe pytanie.
Cofnij się.
Dlaczego porywacz podłożył ogień?
No właśnie.
Ten porywacz czegoś szukał.
Cokolwiek to było, niczego nie znalazł.
A jeśli nie możesz czegoś znaleźć…
Spal wszystko, żeby nikt tego nie znalazł.
Skup się, Enolo.
Pamiętaj, że gra toczy się o moje życie.
Twoje pewnie również.
Medale.
Ktoś ty?
- Spokojnie! - Kim jesteś?
- Co tutaj robisz? - Nic ci nie powiem.
- Gdzie Sherlock? - Nie wiem.
- Gdzie on jest? - Nie wiem!
- Dokąd go zabrałeś? - Nigdzie!
Ostrzegam, jestem zdesperowana.
To byłoby głupie.
A ty nie jesteś głupia.
To dopiero było głupie.
- Ty… - Paniusiu!
No dobra…
Myślę, że porwała go profesor Adeline Rathe.
Wrath.
- Kto to jest? - Co?
Gdzie ona jest?
Śledziłem cię, bo liczyłem,
że ją odnajdziesz, skoro mnie się nie udało.
Jest jak duch, i to brutalny.
Steruje gubernatorem.
Zjawiła się rok temu. Słyszy wszystko, a my jej nie ufamy.
Ona porwała Sherlocka i lady Tewkesbury?
Zejdź ze mnie, proszę.
Kim jesteś?
Jestem Mikiel Mizzi z Partito Anti-Riformista.
Wierzymy w wolną Maltę.
Chcemy przepędzić stąd waszą Koronę.
Wasze zniszczenie.
Zaprzęganie naszych żołnierzy do waszych wojen.
Nie dbacie o ich życie.
Próbujecie kontrolować kraj, o którym nic nie wiecie.
Wiem, kim jesteś, Enolo Holmes.
Wybitną detektywką.
Myślę, że twój brat…
Jeśli mnie złapią, trafię za kratki.
- Muszę iść. - Porozmawiajmy!
- Będziemy potrzebować swojej pomocy. - Nie idź!
- Spotkamy się. - Mam tyle pytań!
Będę cię obserwował. Do widzenia.
VALLETTA, STOLICA MALTY
POLICJA
Słyszeliśmy o pani, panno Holmes.
Inspektor Lestrade bardzo nam pomógł.
Podobno jemu też sprawiała pani kłopoty.
A wam jak?
Świadek widział panią przy zwłokach na miejscu zbrodni.
Zastrzelono go z góry.
A pani tego nie zgłosiła.
A potem znajdujemy panią…
Mój brat zaginął. Moja przyszła teściowa też.
Jestem detektywką, chcę znaleźć kobietę, która za tym stoi.
Któż to taki?
Profesor Adeline Rathe.
Dlaczego interesuje panią…
Sierżancie Indri.
Gubernatorze.
- Popełnił pan gruby błąd. - Sir, ja…
Zajmuje się pan przestępstwami Maltańczyków.
Enola Holmes jest Angielką.
- Stoi wyżej od pana. - Gubernatorze.
Wcale tak nie uważam.
Za pozwoleniem, jest tu w związku ze śledztwem.
- Nie uważam, by… - Nie obchodzi mnie pana zdanie.
Panno Holmes, może pani odejść.
Proszę nam wybaczyć tę pomyłkę.
- Dziękujemy za pomoc. - Nie ma za co.
Co się dzieje?
To letni festyn.
Jak wesoło.
- Mnie też zdenerwował. - Tak tu się traktuje ludzi?
- Taki system. - Widać nie działa.
Czemu nie chciał, żebym rozmawiała z sierżantem?
Poza tym znalazłam to w pokoju twojej matki.
Czyje to?
Medale wojenne ojca. Może to miał być prezent ślubny?
Enola?
Co tam widzisz?
Enola?
Wrath…
Steruje gubernatorem.
Enola.
- Muszę iść. - Enola…
Pójść z tobą?
Dowiedz się, co wie tamten sierżant.
Zaczekaj.
Nie!
Stój!
Halo?
Nie powinnaś za mną iść.
Jesteś profesor Adeline Rathe?
Nie.
- Gdzie jest mój brat? - Popełniłaś błąd.
- Pomogę ci. - Ona cię zabije.
- Kto mnie zabije? - Ona cię zabije.
Kim ona jest?
Błagam, powiedz.
Znowu to samo.
O nie.
- Kim ona jest? - Zabije cię.
Wszystko słyszała.
I latami była ignorowana.
- Ograła wszystkich. - To wszystko gra.
- Dla niej to… - Frajda!
Może znowu ruszymy na parkiet.
Możemy upozorować ucieczkę, pani profesor.
Moriarty!
Jakaż bystra z ciebie dziewczyna, Enolo Holmes.
Przestań!
Gdzie jest mój brat? Nie żyje?
Nie żyje?
Jeszcze nie.
Lubię mieć go przy sobie.
Ale porzucił już nadzieję, że go ocalisz.
Co tutaj robisz?
Czyż to nie wspaniałe?
Brytyjski rząd buduje na Malcie kanalizację.
To idealna kryjówka.
Pozostaje jeszcze kwestia ślubu.
Tak trąbiliście o tym w gazetach, jakbyście chcieli mnie zaprosić.
Miał taką smutną minę, gdy na ciebie czekał.
Czyżby ogarnęły cię wątpliwości?
Może zasłużył na cierpienie.
Chcesz zniszczyć moją rodzinę.
Owszem, między innymi.
Nie sądziłam, że aż tak zostajesz w tyle, detektyw Holmes.
Nie!
Zostaw moją córkę!
Matko! Puszczaj mnie!
Eudoria Holmes.
Jak rozkosznie.
O nie. Cała przyjemność po mojej stronie.
Twoje dzieci mnie drażnią.
No proszę, mnie też.
- Jesteś cała? - Tak.
Zniknęła.
To ja.
Jakiż absurdalny bałagan się zrobił.
Absurdem jest to spotkanie.
Idziesz sobie?
O tak!
Bo mam zadanie do wykonania.
Mój brat zaginął, tak jak moja przyszła teściowa i…
Zbyt długo cię nie było.
No…
Przyjechałam na ślub.
Jestem poszukiwana, więc lepiej się tym nie chwalić.
Myślałaś, że obejrzysz ślub z ukrycia i wrócisz do Londynu?
W mojej głowie brzmiało to romantycznie.
Czyli jak?
Chciałam zobaczyć, jak idziesz do ołtarza.
Chciałam…
zobaczyć ciebie.
Przytulimy się?
Mamo.
Mam inne sprawy do załatwienia.
A konkretnie porwanie mojego ulubionego dziecka.
Ulubionego?
Znasz Sherlocka? Świetnie się bije, ale ten umysł!
Teraz ty musisz go znaleźć.
Sądzisz, że nie dam rady?
Wręcz przeciwnie. Myślę, że jesteś nadzwyczajna.
Pozwól, że dam ci radę.
Moriarty ma taki sam mózg jak twój brat.
Więc owszem, patrz, co masz przed oczami,
lecz pamiętaj, by zajrzeć też za fasadę.
Zagadka jest tak podstępna jak ten, kto ją wymyślił.
Zapisz sobie.
Zawiążesz?
Jaką miałaś suknię?
Zmarnowaną.
I dlaczego nie było cię w kościele?
To pytanie na inną okazję.
Nie rozpaczaj, najdroższa. Dowiedziałaś się najważniejszego.
Sherlock żyje.
Oboje żyją?
Tak.
I za wszystkim stoi Moriarty?
Tak. Od samego początku.
I prawie zginęłaś?
Wpadłam w jej pułapkę. Dwa razy.
- To nie w moim stylu. - Byłaś bardzo odważna.
- Poradzę sobie, nie trzeba. - Nalegam.
Proszę.
Dla…
Dlaczego jesteś dla mnie dobry?
Bo tak postanowiłem.
Jesteś wszystkim, co mam, Enolo.
Nie chcę cię stracić.
Kabiny kąpielowe?
Co?
Enolo, czy… Zdejmij buty, poślizgniesz się.
Nigdy w żadnej nie byłam.
Wszystko po to, by kobieta mogła popływać.
A my popływamy?
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Nie przymusiłem cię do małżeństwa, prawda?
Nie.
W końcu nigdy nie mówiłem, że musisz za mnie wyjść.
Kiedy się zgodziłam,
zgodziłam się na ciebie.
A potem wszyscy zaczęli się wpychać
z radami, co mam mówić, jak się zachowywać,
kogo zaprosić…
- Wiem. - Czułam, że nie jestem dość dobra.
Ale w ciebie nie wątpiłam.
Ani w naszą wspólną przyszłość,
ani w nasz związek.
Przepraszam.
Wiem, jak bardzo cię zraniłam.
Dziękuję.
Pij.
Mogłabym tak codziennie.
Daj jej wody.
Napoję ją, kiedy z tobą skończę.
Albo inaczej.
Zabawmy się.
Powiedz mi, co planuję.
Zostawiłam dość wskazówek.
Tak.
Przypłynęłaś na Maltę rok temu.
Zapewne na polecenie kogoś wpływowego,
kto wynegocjował skrócenie ci kary.
To ty zaaranżowałaś wszystko tak, aby ślub Enoli odbył się tutaj.
Nie wiem tylko jak.
Niesamowite, że ci się powiodło.
Może zapytaj swoją współwięźniarkę.
Jak łatwo było cię wmanipulować, lady Tewkesbury,
w egzotyczny ślub.
Gdzie ty i twój mąż wzięliście ślub?
Na Malcie.
Mistrzowski ruch.
W twoich ustach to wiele znaczy.
Gdy dotarliśmy na wyspę, uruchomiłaś swój wielki plan.
Porwałaś mnie, by Enola
zrobiła to, co chcesz.
Miałabym cię uwięzić, by zagonić ją do pracy.
Niby czemu?
Bo wiesz, że jej zależy.
Zadajmy inne pytanie.
Enola zachowuje się racjonalnie.
Robi, co w jej mocy, by naprawić sytuację, tymczasem ty…
Działasz na cudze zlecenie? Nie.
Nie pracujesz dla innych ani z nimi.
Oni w to wierzą,
ale ty się ich pozbywasz,
gdy przestaną być ci potrzebni.
Czy to zemsta?
Nie.
To byłoby zbyt prymitywne dla profesor Moriarty.
Poznałam twoją matkę, wspominałam?
Ona wysadza urząd pocztowy, a ty świętujesz.
To nieprawda.
Ja okradam skorumpowanych bogaczy, a ty patrzysz, jak wsadzają mnie za kraty.
Masz na pieńku z nami.
Mam na pieńku z hipokryzją.
Wy mnie tylko nudzicie.
Cóż za poślednie hipotezy.
Liczyłam na lepsze.
Zagrałem w twoją grę.
Obiecałaś jej wodę.
Rzeczywiście.
Na niewiele mi się zdasz.
A ona na jeszcze mniej.
Bez obaw.
Nie byłam spragniona.
Proszę się nie martwić, lady Tewkesbury.
Enola nas odnajdzie.
To od początku była Moriarty.
Ale dlaczego?
Chcesz zniszczyć moją rodzinę.
GNIEW
Chce się na nas zemścić?
Dla niej to byłoby zbyt proste.
Moriarty ma taki sam mózg jak twój brat.
Patrz, co masz przed oczami,
lecz pamiętaj, by zajrzeć też za fasadę.
Kryje się za tym coś więcej.
Ale co?
Nie śpisz?
- Mam pewną myśl. - Tak?
Kobieta w fioletowej sukni…
Twoja nowa rodzina jest nieznośna.
Dostałam basen, jakbym była pokojówką.
Mamo.
Zięciu drogi.
Cóż, prawie. Zeszliście się?
Zgadzam się, moja rodzina jest nieznośna.
- Earnest. - Tewkesbury.
Eudoria Holmes.
- To zaszczyt. - Lubię go.
Życzysz sobie basen?
Poproszę.
Córko moja, odkryłaś, po której nitce dojść do kłębka?
Morfina i bandaże wyszły. Jestem wyczerpany.
Powiedz, że wkrótce odnajdziemy Sherlocka.
Doktor Watson, jak mniemam?
Eudoria Holmes.
Bardzo mi miło.
Dwóch zacnych mężczyzn w namiocie, ale urodzaj.
Mamo, musisz tak pleść trzy po trzy?
Owszem.
Doktorze, czuję, że zbliżamy się do Sherlocka,
ale nie mam żadnych tropów i muszę się zastanowić.
- W takim razie zostawimy cię samą. - Dziękuję.
Sherlock zwykle pracuje w ciszy.
Ale Sherlock to nudziarz.
Krótka rozmowa jej nie zaszkodzi.
- Mam… - Mam pomysł.
- Trzeci. Istna lawina. - Witam?
- Byłem w pobliżu. - Nie, podsłuchiwałeś.
- Bo słychać was z daleka. - Kto to?
Jestem Mikiel Mizzi z Partito Anti-Riformista.
„Chcemy przepędzić Koronę”. I wyzwolić Maltę.
- Ja chcę, żebyście sobie poszli. - Nie.
Obawiam się, że coś przeoczyłaś.
Kobieta w purpurowej sukni. Miała kapelusz.
Z pracowni Garrett & Co.
Tegoroczny model.
Powinszować.
Rzecz w tym… że to zakład dla wyrafinowanej klienteli.
Ktoś sporo zainwestował, żeby wpasowała się do socjety.
Moim zdaniem nie była zabójczynią ani bojowniczką Moriarty,
tylko jej szpiegiem.
Dobra sugestia.
Jeśli odkryjemy, kogo szpiegowała,
jeśli pracowała dla Moriarty,
łatwiej będzie zrozumieć, co nią kieruje.
Dajcie mi pomyśleć.
Na festynie rozmawiała z dwójką mężczyzn.
Jednym był gubernator,
a drugi nosił maskę lisa
i medale.
Brygadier.
Dlaczego rozmawiał ze szpiegiem Moriarty?
Tewkesbury, gdzie medale, które ci dałam?
Miał przypięty ten.
Żołnierz na bankiecie miał taki sam.
Proszę o powstanie.
AFGANISTAN
Afganistan.
Z wojny brytyjsko-afgańskiej.
Dekorowano nim weteranów
- bitwy o Chost. - Chost.
Chost.
Tata i mój ojciec chrzestny tam walczyli.
- Brygadier? - Porozmawiajmy z nim.
Jak go znaleźć?
BRYTYJSKA KWATERA GŁÓWNA
Baczność!
Ci żołnierze bardzo pracowicie milczą.
Gabinet brygadiera jest tam. Proszę za mną.
Musimy zrobić to, co Moriarty.
Uciec się do podstępu.
Które z nas ma w tym wprawę?
Nadchodzę.
- Proszę. - Kości już nie te.
Gotowe. Chodźcie.
Musisz iść przodem. Służący zostaje z tyłu.
Niby dlaczego?
Nie śmiałbym tłumaczyć kolonii kolonizatorom.
Niestety tutaj krzywo się patrzy
na mężczyznę z Malty idącego obok Brytyjek.
Mamo, jaki mamy plan?
- Zagramy damy, spokojnie. - Teraz to omawiacie?
Owszem, teraz. Bo to ważne.
Wziąłeś plan piętra?
Przepraszam panią.
O co chodzi? Pomóc w czymś?
Przepraszam.
Właśnie pana szukałam.
Którędy dojdziemy do archiwum?
- Archi… - Archiwum.
Tak. Przysłał mnie brygadier.
Brygadier Sampson.
To ma być niespodzianka dla mojego męża, pułkownika Remingtona.
Remingtona.
Pułkownik Remington.
Nie kojarzę nazwiska.
- Doprawdy? - Nie.
Jesteś tego pewien?
Tak, proszę pani. Znam go.
Zaprowadzę panią do archiwum.
Dobrze.
Nie zapominajcie, że przed ucieczką żyłam jak dama.
Przykro mi, nie mam wieści o twojej matce.
Widzę, jak się martwisz.
- Szukają jej wszyscy moi ludzie. - Dziękuję za pomoc.
Przyszedłem tu z innego powodu.
Chciałem zapytać o miasto o nazwie Chost.
Tak, coś mi się obiło o uszy.
Byłeś tam z ojcem.
Na wojnie brytyjsko-afgańskiej.
Rzeczywiście pamiętam.
Wybaczcie moje maniery. Kim pan jest?
Doktor Watson. Kapitan Watson. Służyłem w Aszanti.
Ciężkie czasy.
W rzeczy samej.
Jak sobie radzisz?
Musimy działać, zanim się obudzi.
Od czego zaczniemy?
Od czytania, kochanie.
Od czytania.
Szukajcie książek o Choście albo wojnie w Afganistanie.
Lord Tewkesbury Senior opowiedział mi, co wydarzyło się w Choście.
- Znał pan Petera. - O tak.
Peter życzył sobie, by jego syn pomógł rozwiązać ten problem.
Nie podoba mi się ton tej rozmowy.
Przyszliśmy prosić o pomoc.
Czujemy, że mieszkańcom Malty grozi niebezpieczeństwo.
Musimy wiedzieć to samo co ty
o wydarzeniach w Choście.
Są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć.
Wiem, do czego może dojść podczas walki.
Jak łatwo przekroczyć granicę.
Lekarz wojskowy, nawet w randze kapitana,
nigdy nie zrozumie…
Ściągałem ciała z pola walki.
Strzelano do mnie. I to celnie.
Zapewniam, że znam konsekwencje.
Chost.
Znalazłam.
Spójrzcie.
Te dokumenty są uszkodzone.
Tak, wyrwano strony.
Cokolwiek to jest, sięga głębiej, niż sądziliśmy.
Spójrzcie na te wgniecenia.
Mogę je odtworzyć.
Mamo, masz ołówek?
Dziękuję.
Nie!
Nic mu nie jest.
Masz coś?
W bitwie brali udział brytyjscy i maltańscy żołnierze.
„Misja zakończona. Liczba ofiar nie do oszacowania.
Reparacje: tona afgańskiego złota.
Miejscowi nazwali to czystką. To była kradzież”.
Moriarty wie o złocie.
Ale skąd?
Sierżant N. Smith.
Oczywiście!
To on był jej informatorem.
To okropne.
Odpowiedzi, które znajdujemy, rzadko są tymi, których szukamy.
No dobrze, kochanie.
My, przestępcy, pomogliśmy, jak mogliśmy.
- Ołówek? - Proszę.
A teraz ruszaj. Zrób im piekło.
- Tewkesbury! - Doprawdy!
Oni kradli!
Złupili i okradli Chost.
- O czym ty mówisz? - Wiem, kim ona dla ciebie…
Zabili niewinnych ludzi i ukradli złoto z afgańskiej świątyni.
Zrobili to na rozkaz brytyjskiego rządu.
Przywieźli je na Maltę i ukryli.
To prawda?
Tak.
Wiesz, że ojciec był dobrym człowiekiem.
Powiedz, że był…
dobrym człowiekiem.
Rzeczywistość wojny wykracza poza kwestie dobra i zła.
Co to niby znaczy?
Brytyjski rząd i armia popadły w konflikt.
Byliśmy zmuszeni ciąć koszty.
Ale nie było z czego ciąć.
Jak to na wojnie.
Podjęto więc decyzję, aby różnicę wyrównać…
Kradzieżą?
- Mordem? - To miały być wczesne reparacje.
Po wojnie to normalna praktyka.
Za poniesione koszty i straty.
A ich straty?
Musicie zrozumieć, że walczyliśmy dla imperium.
Być może…
dokonano błędnej oceny.
Błędnej oceny?
Błędnej oceny? Gdzie pański honor?
Przepraszam, ale jaką rolę odegrał w tym mój ojciec?
Zmuszono go do tego?
Twój ojciec cię kochał.
Niezmiernie.
Ta operacja…
to jego pomysł.
- Wybaczcie. - Tewkesbury.
Przepraszam.
Pomówię z nim.
Mój ojciec też był wojskowym.
Wiernym sługą Indii Brytyjskich.
Kochał Koronę.
Wierzył w jej prawo do rządzenia Indiami.
Myślałem, że miał rację. Byłem dzieckiem.
Był moim bohaterem.
Co się stało ze złotem?
Wie pan, co spotka lady Tewkesbury i Sherlocka, jeśli nic pan nie powie?
Złoto przewieziono na Maltę.
Dlaczego?
Mieliśmy udawać, że to tu je znaleziono, a raczej zarekwirowano.
Ale nie wróciło do Wielkiej Brytanii?
Peter miał wyrzuty sumienia.
Dopiero w Aszanti zrozumiałem, ile zła wyrządziła Korona.
Traktowaliśmy tych ludzi tak brutalnie.
Nagle wszystko stało się jasne.
W tym postawa mojego ojca.
Gdy wróciliśmy na Maltę,
zaczekał, aż jego ludzie zejdą na brzeg, i zatopił statek.
Twierdził, że razem ze złotem.
- Powinien był je zwrócić. - Nie.
Moja droga, Imperium Brytyjskie nigdy nie przyznaje się do winy.
Co za hańba…
Nasi dowódcy byli tak wściekli,
że baliśmy się o nasze kariery…
Więc oskarżyliśmy maltańczyków z naszego oddziału o bunt.
Pozwoliliśmy, by ponieśli karę za zaginione złoto.
Tworzy nas środowisko,
ale to prawda nas kształtuje.
Bardziej niż nasi idole.
Bardziej niż nasi ojcowie.
Zawsze uważałem ojca za wielkiego człowieka.
Wielu ludzi błądzi w pogoni za wielkością
i gubi się po drodze.
Dopuścić się takich okropieństw…
Nie pocieszę cię, lordzie Tewkesbury.
Mogę tylko powiedzieć, że nie musisz kroczyć tą samą ścieżką.
Gdzie teraz jest złoto?
Skąd miałbym wiedzieć?
Nie chciał mnie obarczać odpowiedzialnością.
Mówił, że to pirackie złoto.
Nie chciał, żeby splamiło moją reputację.
Pirackie złoto?
Widzisz jaskinię?
Gdy byłem mały, mówił mi, że ukryto w niej skarb.
Oczywiście.
Oczywiście!
Z Moriarty nigdy nie chodzi o jedną rzecz.
Czemu nie miałabym uszczknąć twojego pokrętnie zdobytego majątku,
a przy okazji cię ukarać?
Chce nas skrzywdzić, ale zależy jej też na zrabowanym skarbie.
Wiem, gdzie jest złoto, a ona nie.
Kto?
Zagadka jest tak podstępna jak ten, kto ją wymyślił.
Jak mogłam to przeoczyć?
Wszystko było jasne, od kiedy próbowała mnie zabić.
Powinna była to zrobić.
Jej tożsamość pozostałaby tajemnicą.
Fakt, to by się przydało.
Szukałam wiatru w polu.
To była część jej planu.
Zastawiła pułapki, a my w nie wpadliśmy.
Wrath.
Wszystkie odkrycia.
Porwane Sherlocka i lady Tewkesbury.
Pożar w hotelu.
Nie mam zielonego pojęcia, co tu się dzieje.
Nie zdziwi mnie, jeśli to ona stoi
za śladami w alfabecie Morse’a na lustrze.
Brakującym elementem był ojciec Tewkesbury’ego.
Wiedziała o Choście i ojcu.
Wie, że Tewkesbury mnie kocha. Tylko on mógł mnie do niego przyprowadzić.
- Do mnie? - Tak. A pan doprowadzi mnie do złota.
Sterowała każdym naszym krokiem.
Tewkesbury.
Tewkesbury, rozwiązałam sprawę.
Naprawdę?
I mam plan.
Moriarty utkała swoją sieć,
a teraz ja muszę w nią wpaść.
TU JEST SKARB
Myślisz o tym co ja?
Tak.
Obserwuje nas z ukrycia, ale jeszcze nie wie, gdzie jest złoto.
Zaprowadzę ją tam. Wiesz, co robić.
- Zostań tu. - A jeśli czeka w głębi jaskini?
Doktorze,
to dobry plan.
Jeśli tam jest, to się z nią policzę.
Powodzenia.
Poszły stąd!
Doktorze Watson?
Doktorze?
Wybacz mi.
Gdzie mój brat?
Uwolnię go, gdy dostanę to, czego chcę.
Mamy ci zaufać? Zabiłaś przy mnie dwie osoby.
Zawsze taka wyniosła.
Będziesz bronić złota skąpanego we krwi?
Splamiło cię
tak samo jak tego młokosa, którego nazwisko niemal przyjęłaś.
Ale co z nazwiskiem Holmes?
Ciekawe, jak wy zbudowaliście majątek.
Na cukrze? Może z Jamajki?
Na jedwabiu albo bawełnie z Indii?
Niewiele brytyjskich nazwisk nie splamiło się bólem
zadanym przez wasze imperium.
W środku jest jeszcze 20 skrzyń.
Proszę, masz swoje złoto.
Gdzie jest mój brat?
Ty i to twoje serce.
Naprawdę sądziłaś, że tak łatwo ci go oddam?
Nie pozwolę, żeby którekolwiek z was pokrzyżowało mi plany.
Znowu zostajesz w tyle, panno Holmes.
Jesteś pewna?
Jesteście otoczeni!
Nie tylko ty masz przyjaciół na Malcie.
Rzućcie broń!
- Teraz! - Enola!
Nie!
- Nie! - Czekaj!
Enolo!
Wio!
Pomocy!
Na pomoc!
Tutaj jesteśmy!
Kocham cię.
Przepełnia ją wola walki.
Sherlock!
Uwolnij ją, Enolo!
Dobrze.
Już dobrze.
Może zaboleć.
- Nie. - Wrócę, proszę oddychać.
Leż!
Nie.
Nie!
Zastrzelenie cię byłoby zbyt banalne.
Podpuściłaś mnie.
Jestem pod wrażeniem.
Sama mi to ułatwiłaś.
Jesteś zupełnie inna niż twój brat.
On nie okazuje uczuć.
Ale ty?
Jesteś taka
emocjonalna!
Ponoszą cię emocje.
To zrozumiałe,
ale niepotrzebne.
Dla mnie to całkiem zrozumiałe…
i bardzo potrzebne.
Tyle dni.
Sherlock, nie.
Co miałoby…
mnie powstrzymać?
My tacy nie jesteśmy.
Nie wierzymy w takie rozwiązania.
Jeśli przekażemy ją policji, znowu ucieknie.
Znowu będzie próbowała nas dopaść.
A ten cały
przeklęty konflikt będzie się powtarzać.
Od nowa.
I od nowa!
Zamknij się!
Sherlocku, spójrz na mnie!
Nie rób tego.
Myśl.
Ponoszą cię emocje.
Obiecano mi, że Moriarty zostanie przewieziona do Brytanii
bez szans na ucieczkę.
Tymczasem ja i doktor Watson odwieziemy złoto do Afganistanu
i zwrócimy je właścicielom.
Dzięki lordowi otrzymałem pozwolenie na prowadzenie dochodzeń.
Będziemy ścigać wszystkich przestępców na Malcie.
Działania Moriarty ujawniły wielki akt bezprawia.
Może nadszedł czas, by Malta uwolniła się od Brytyjczyków.
Tak.
Co do tego możesz mieć rację.
Liczę, że rozumiesz, dlaczego to zrobiłem.
Ojciec byłby z ciebie dumny.
Już czas?
Za królową i ojczyznę,
i wszystko, co się z tym wiąże.
BRYTYJCZYCY W WIĘZIENIU
SPISEK W ARMII
MALTAŃSCY ŻOŁNIERZE UNIEWINNIENI
Była odważna.
Okazywała wytrwałość w chwilach, gdy mnie jej zabrakło.
Moriarty to widziała i próbowała ją stłamsić.
Moim zdaniem poniosła porażkę.
Twoje notatniki.
Trudno je było rozszyfrować.
Myślisz, że miałbym szansę rozszyfrować twoje?
Jesteśmy rodzeństwem,
ale nasze notatki, tak jak umysły, należą tylko do nas.
Masz rację.
Jeśli chodzi o twój umysł,
to bezgranicznie go podziwiam.
Dziękuję ci.
Dziękuję za wszystko.
Bo ja…
Zapomniałem się.
Ale zdążyłeś się opamiętać.
Myślisz, że znasz strach,
aż nagle
lądujesz w ciemnej dziurze
z kimś, kogo nie możesz ochronić.
Doktor Watson nam pomagał. On też cię szukał.
Dobrze.
To dobry człowiek.
A Tewkesbury ma więcej zalet, niż myślałam.
O tak, zacny młody człowiek.
I jeszcze mama.
Co do niej nie jestem pewien.
To, co powiedziałem
podczas naszej
kłótni…
Nie szkodzi, zdążyłam zapomnieć.
Ja też powiedziałam za dużo.
Enolo.
Jesteś z rodu Holmesów.
Ale powinienem powiedzieć…
że tak naprawdę…
jesteś kimś więcej.
Być może jesteś wręcz
wyjątkowa.
Choć nie wiem, kiedy tak wydoroślałaś.
Każdego dnia jestem starsza.
Tak.
Rzeczywiście.
Nigdy nie chciałem poślubić przyszłej lady Tewkesbury.
Ale chcę być twoim mężem.
Nie chcę się nazywać jak ty.
Nie dziwię się. Mojego nazwiska nie da się już bardziej zhańbić.
Nie, chodzi mi o twój tytuł.
Zrzeknę się tytułu.
Uruchomiłem już odpowiednią procedurę.
Nie będę już lordem.
Jesteś pewien?
Przyjmę nazwisko rodowe, Tebbity-Gore.
Tebbity…
- Tebbity-Gore? - Tewkesbury to część tytułu.
Wicehrabia Tewkesbury, markiz Basilwether.
Ale tak naprawdę mam na nazwisko Tebbity-Gore.
Nie podoba ci się, co?
Wolę Tewkesbury’ego.
Ale nie przeszkadza mi.
Chciałam tylko, żebyś mógł być sobą,
a ja sobą.
Enola Holmes.
Ernest Tebbity…
Aż boli w język.
Źle brzmi, co?
Tobie się podoba?
Na początku tej historii popełniłam błąd.
Okazuje się, że źle coś zrozumiałam.
Dobre historie nie zaczynają się od ślubu.
O nie.
One się nim kończą.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
Lubiłaś być żoną?
Nie mojego męża.
Ale myślę, że ty wybrałaś dobrze.
A teraz
w duchu wielkiego partnerstwa
czas na twój prezent ślubny.
Ojej.
Myślałam o klejnotach, o książkach,
obrazach i kwiatach,
ale stanęło na…
Dzień dobry.
Na mnie.
Edith. Co ty tutaj robisz?
Twoja matka przysłała mi telegram. Kazała mi natychmiast przyjechać.
Drobna z niej kobieta, acz zawzięta.
Twoje imię…
Enola.
Cieszę…
Cieszę się,
że cię nie ograniczało.
No tak, wspak to „alone”, czyli „sama”.
Żeby tak przekląć jedyną córkę!
Kocham moje imię, mamo. Całe.
Enola Eudoria Holmes.
Pozostanę Holmesówną.
Niestety, kochanie, żadne z nas nie ucieknie przed tym piętnem.
Do zobaczenia na dole.
Jestem wicehrabia Tewkesbury, markiz Basilwether.
Błazen z ciebie.
Możemy trzymać się razem?
- Widać nikt nas nie chce. - Fakt.
Przynajmniej mamy siebie.
Spójrz mi w oczy. Zawsze jest jakiś rytm.
Czuję to.
Co znaczyła wiadomość, którą przekazałeś wachlarzem?
„Kocham cię”.
Mam coś dla ciebie.
Zrozumiałaś, co powiedziałem?
Kochasz mnie. A tak się składa, że ja kocham ciebie.
Jeszcze nie!
Zaczynajmy.
- Dzień dobry. - Witaj.
Jestem Mikiel Mizzi z Partito Anti-Riformista.
Wierzymy w wolną Maltę.
W porządku.
Chcemy się poz…
- Słuchajmy przysięgi. - Dobrze.
Kochanie.
Widzę, jak patrzysz na Enolę
i jak ona patrzy na ciebie.
Życzę wam jak najwięcej szczęścia.
- Dziękuję. - Kocham cię.
Dobrze.
Do dzieła.
Najmilsi.
Nowa rodzino.
Witajcie.
Zebraliśmy się tu dziś
na zawarciu związku Earnesta i Enoli.
To będzie prosta ceremonia,
ponieważ nie znam na pamięć większości rytuału.
Obrączki. Kto je ma?
Proszę.
Dziękuję.
Gotowi?
Tak.
Earneście,
czy będziesz dbał o Enolę?
Będziesz jej towarzyszem?
Czy będziesz ją kochał tak jak tego potrzebuje?
Nie powinna mówić pierwsza?
W tej kwestii jest bardziej skomplikowana niż ja.
Rzeczywiście.
- Enolo… - Chcę być jego.
Dobrze.
Bo ja chcę być jej.
No dobrze.
Zatem z mocy nadanej mi przez absolutnie nikogo
ogłaszam was kobietą i mężem.
Możesz pocałować męża.
GNIEW ADELINE 1863
Adeline Rathe.
- Gniew. - Adeline Rathe.
Adeline Rathe.
Napisy: Magdalena Adamus