Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Permítame empezar dicindo que é un honor coñecela.
Lin sobre as súas artimañas.
Impresionante.
É unha mágoa deixar que unha mente brillante como a súa
podreza na cadea.
Senta!
Moi pouca xente ten o poder para sacala deste sitio.
Eu formo parte dese grupo de individuos.
Podemos simular que escapou.
Hai moitos anos, extraviáronse algúns obxectos de valor.
Queremos recuperalos.
Axúdenos e será libre.
O apelido Tewkesbury
dille algo?
UN ANO DESPOIS
Lin que as boas historias empezan cunha voda.
INGLATERRA
Onde está?
Esta, desde logo, si.
Chega moi tarde.
Aí vén alguén.
Si.
Agora si.
Por desgraza, nesta voda falta un elemento crucial.
Son eu.
Non, en serio.
A noiva en cuestión abriga dúbidas
sobre o que comporta ser unha lady.
Non coman o pastel de xenxibre ou faralles mal.
VODA DE LORD TEWKESBURY E ENOLA HOLMES
Si quero.
Lady Enola Tewkesbury.
Non soa ben.
Non quero!
Estes seis anos demostrei que son digna do apelido Holmes.
Ía renunciar a iso?
Unha muller sabia díxome…
- Unha muller sabia non, miña nai. - Podes coller dous camiños, Enola.
O teu ou o que escollen outros para ti.
Pero é Tewkesbury.
Ai! Queres parar?
Non podo deixalo alí.
Non.
Cocheiro Eric?
- Aínda aquí? - Sherlock xa marchou?
Están todos na súa voda menos vostede.
- Está lista para ir? - Si, vamos!
Rápido!
Quizais deba mencionar que a miña voda é en Malta,
unha illa pequena no mar Mediterráneo,
por motivos que son complicados de entender.
- Chegará, tranquilo. - Si, xa.
Desculpe, señorita.
Non quería preocupala, pero perséguenos un home.
Non parece trigo limpo.
Bandoleiros, vagabundos, ladróns!
Malta ten máis do debido.
Agáchese! Agáchese, señorita!
- Non é sitio para unha lady! - Aínda non o son!
- Rápido! - Tome!
Señorita, que fai?
Baixe de aí!
Enola!
Son eu!
Doutor Watson!
Enola, estás ben?
Por que leva a cara tapada?
Ah, é un pano.
O po faime mal nos pulmóns.
- Crías que era…? - Un asasino?
- Non. - Si, é xusto o que pensei.
Por que me persegue?
É teu irmán.
Desapareceu.
De feito, estou bastante seguro de que secuestraron a Sherlock.
Como?
Entendo que necesitaredes unha explicación de como empezou todo.
A verdade, tiñamos a vida que queriamos.
Tewkesbury seguiu sendo o defensor do cambio e do progreso
e eu uninme ao panteón dos grandes detectives vitorianos
xunto con meu irmán.
El axudaba os que tiñan medios e eu axudaba os necesitados.
De vez en cando traballabamos xuntos.
Estaba contenta.
E aquí pérdese o rastro.
Non se acheguen. Hai que preservar a escena.
Montou a cabalo
e o home partiu por aí.
- Boa suxestión. - Tes outra?
Lanzáronlle un lazo ao home e colgárono de aí.
Non cortaron os remanentes da corda.
E aquí están as marcas dos pés que buscaban un apoio.
Sherlock, o home non desapareceu aquí.
É a escena dun crime.
- É Sherlock Holmes? - Non son tan divertidos.
Pola semana pescudaba
e as fins de semana, pois…
Tewkesbury, que fas?
É un regalo.
- Flores? - Non.
Herbas?
Pecha os ollos.
Vale.
- Espera… - Que tes?
Encontreino.
- Pequerrecho. - Podes crelo?
Encantada.
- Era magnífico. - É tímido.
Era divertido.
Cando non era divertido nin magnífico
e estabamos os dous sós, eran os mellores momentos.
Atrás. Cando eu ataque, ti retrocedes.
Non, Tewkesbury. Tewkesbury!
A miña vida parecía non ter complicación ningunha,
así que o meu querido lord decidiu complicala un pouco.
Enola Eudoria Holmes…
tómasme a min,
Earnest Augustus da casa de Tewkesbury…
Si.
É o seu nome. A min tamén me sorprendeu.
…como o teu marido?
Todos os detalles!
DE DETECTIVE A LADY
De súpeto, tiñamos a atención de todo Londres.
Exquisito.
- Adorable. - Anda!
A ver, salvo a dunha persoa:
Sherlock Holmes.
O detective máis famoso do mundo estaba obsesionado con algo.
Ola, Sherlock.
Eran todo mapas e símbolos, e non lle encontraba o sentido a nada.
Non comprendía por que non o compartía comigo.
MANSIÓN BASILWETHER
Flores.
- Valoramos crisantemos. - Crisantemos?
- Témolo claro. - Si, as miñas favoritas.
Que máis?
Preparei unha pequena lista das persoas máis achegadas.
Si, eu tamén teño unha.
Dásme un boli?
Hai unha persoa que non pode vir.
Toma.
Túa nai non vén?
Será ben recibida.
Desde a aprobación en 1883 da Lei de Substancias Explosivas,
miña nai converteuse nunha…
fuxitiva moi buscada.
Acudir a unha cerimonia tan anunciada
comprometería a súa seguridade…
enormemente.
Se cadra hai algún tío…
- Madre. - …que te leve ao altar.
A ver, falei con Sherlock…
Tachán.
…e accedeu a facelo el.
- Si? - Si.
Parabéns.
Farao a contragusto,
faltaralle elegancia e esa chispa de vida na mirada,
pero é o que teño, así que será fantástico.
Non acudirá todo o mundo da parte de Earnest.
É moi querido, pero…
Dada a historia familiar, supoño que a voda será en Malta.
…Malta.
- Malta? - De onde sae esa idea?
Estiven tomando té coas mulleres
e, naturalmente, a voda foi o tema de conversa.
Para algúns…
Cando tratamos o lugar de celebración,
unha delas preguntou onde casaramos Peter e mais eu,
e pareceume sinxelamente marabilloso.
Malta.
Perfecto para honrar a teu pai.
- Síntoo. - Faríalle moita ilusión.
Alí serviu no exército, coñecémonos
e casamos.
E Earnest adoraba os veráns que pasou alí de neno.
Abofé.
Naturalmente, se queres casar noutro sitio, é dereito da noiva.
Casar en Malta?
Tiña moitas preguntas.
Que se pon para unha voda maltesa?
Coñezo alguén en Malta?
Ten libre o sábado? Está libre o sábado?
Ten que simular ser a miña tataravoa.
Por que o soubo Sherlock antes ca min?
Por que estaba tan preocupado?
Atende, Enola.
Isto é o que me aprendeu madre.
Malia ser un punto no mar Mediterráneo,
Malta foi invadida polos fenicios,
polos romanos e mesmo por Napoleón pola súa importancia estratéxica.
Desde 1814,
a illa estivo baixo control militar do Imperio británico.
Boas.
Perdón, señora.
Sen darme conta, a voda achegábase.
Así é como acabamos
nunha sala repleta de xente importante.
A súa familia, encantada de que o vizconde se decidise por casar,
e a miña familia,
que se comporta de maneira máis complexa.
Non puideron asistir máis membros da familia á voda?
Non.
Señoras e señores,
como gobernador británico desta fermosa rexión,
é un honor invitar o noso gran defensor,
o brigadier Sampson, para facer un brinde. O xeneral de brigada!
É sensacional, xa verás.
Grazas a todos.
Como padriño do noivo,
é un honor e un deleite pronunciar hoxe o brinde.
O meu amigo, lord Tewkesbury,
Peter, era un pai orgulloso,
e viu no seu fillo a oportunidade de forxar un home.
Earnest mostrounos
desde que entrou na Cámara dos Lords
que é toda unha eminencia.
Un mozo revolucionario preparado para apoiar
os menos afortunados
e velos case como iguais.
Talvez iso explique a noiva que escolleu.
É unha broma.
Perdón, foi unha broma.
Si, é unha rapaza ben extraordinaria.
Coma o meu afillado,
un rapaz ben extraordinario.
Farán unha boa parella.
Señoras e señores,
poden poñerse en pé?
Con permiso.
Pola…
Perdón, non sei por que dixo iso.
…parella feliz.
- Pola parella. - Polos noivos.
Sherlock!
Onde estabas?
Non é asunto teu.
Que negocios tes en Malta?
É por un caso? Se o é, por que non me inclúes?
Quen era o home aquel?
Enola, estou canso.
Ou queres distraerte do fastío
de ver a túa irmá comprometerse con algo que non che importa?
Ah, son eu quen busca distraerse.
Estasme xulgando,
e non es moi sutil.
Non te culpo.
De estar no teu lugar, tamén buscaría distracción.
Por que renunciar á túa liberdade?
Non renuncio á miña liberdade, caso cun lord.
- Sabía en que me metía. - Por que es tan predicible?
Non entendes o amor.
Que lle ofrece casar á túa mente?
Renuncias ao teu apelido
- e status. - Seguirei traballando.
Por un título e unha tradición que non entendes. Non.
Vales moito máis.
Es unha Holmes.
De que me vale ese apelido?
Meu pai morreu,
meu irmán maior é un fastío
e miña nai, un cartucho de dinamita que explotou.
E só te teño a ti.
Se é así como escolles quererme,
prefiro perder o meu apelido para sempre.
Estás moi sensible.
Entendo que te anoxes,
pero eu tamén teño razón.
Comprometícheste fatalmente.
Non me aterra a sociedade.
Non sempre acatarei as súas ordes.
Tewkesbury necesita casar, así que casarei…
Farás o que che mandan?
Claro.
Es un porco, Sherlock Holmes.
A este porco gustaríalle estar tranquilo.
Esa foi a última vez que o vin.
Pero Sherlock Holmes
secuestrado?
Imposible.
Non é só posible,
tamén probable.
- Interesante. - O que?
Desamañaron a alcoba enteira.
A ver,
para min está coma sempre.
Non tocaron as súas prendas,
así que o responsable sabe que non lle importan,
polo que debe coñecer a meu irmán.
Está quente.
Levárono nas últimas horas.
Estaba fumando tabaco Bristol.
Non é o que adoita fumar.
Os seus cadernos.
Un código complexo.
Descifrareino.
En que caso traballaban?
En Malta?
En ningún. Viñemos pola túa voda.
Onte, no banquete, estaba observando un home.
Un caso?
- Que caso? Por que non sabía…? - Quieto.
Un Holmes non desaparece sen deixar pistas para outro Holmes.
Haberá máis detectives.
Meu irmán deixou o seu rastro.
E se non é así?
Daquela non coñece a meu irmán.
A min tamén me importa.
Xa.
Desculpe.
Tes medo. Eu tamén.
Non cuestiono que Sherlock dubidase de min,
pero debeu deixarme algo.
Sigamos buscando.
K, H, O, S, T?
Khost?
- Si, non é unha cidade…? - En Afganistán, si.
AFGANISTÁN
- Onde o viches? - No espello.
No espello?
Serán sinais dunha pelexa?
Non, é código morse.
Talvez,
mentres intentaban levalo,
arrastrárono e deixounos esta pista.
Khost?
Xa volven.
Os invitados da voda.
Non, ten que entendelo.
Aló imos.
Sorprendente.
Que audacia.
Vaia vergonza.
Agora mesmo non son a máis popular en Malta.
Comprensible.
Pero entenderao cando lle conte que Sherlock desapareceu.
Tira de todos os cabos soltos que atopes.
Tewkesbury entenderao.
Iso espero.
Non podo deixar que escape.
É unha pista. Como dicía miña nai,
para resolver un misterio, tira dos cabos soltos.
Estou perdendo a cabeza.
Paso!
Non, espere!
Señor!
Aparten!
Síntoo moito!
- Aparten! - Alto!
Perdón!
Detéñano!
Perdón!
Abran paso!
Aparten!
Señor!
Míreme, buscarei axuda. Dígame o seu nome.
Onde está meu irmán?
Wrath.
Wrath?
Que é "wrath"?
Wrath.
Que é "wrath"?
Señor, esperte!
Esperte. Que é "wrath"?
Axuda, por favor!
Mira o que hai,
non o que queres que haxa.
Logo descubrirás a verdade.
LEVARON A SHERLOCK POR QUE AGORA? POR QUE EN MALTA?
Meu irmán desapareceu e o home que perseguía morreu.
ENCAIXE? SEDA?
Por que sospeitaba Sherlock dese sarxento?
Por que o mataron?
Wrath.
E quen o matou?
Está todo conectado.
Pero, de momento, aínda non sei como.
Só teño dúas palabras.
Khost sei o que é,
pero "wrath"?
É outro sitio?
Unha persoa?
Talvez Sherlock sabíao.
Os seus cadernos.
Como non, escritos en código.
Eu tamén me criei con mensaxes cifradas.
Dúas palabras de cinco letras.
A cuarta letra da primeira palabra é a mesma que a última letra da segunda.
Khost. Wrath.
Ceo santo!
Tewkesbury!
Por Deus, Enola!
Meu Deus!
- Nin cheguei a petar. - A sombra daba medo.
Estou sangrando?
- Si, moito. - Polo amor de Deus.
- A ver. - Non.
Está roto?
- Non, déixame… - Se moves o nariz, se cadra…
Pobre nariz.
- Déixasme ver como está? - Eh.
É sangue teu?
- Non. - Enola.
- Non, é doutra persoa. - Menos mal.
Se o dixese outro, sería arrepiante. Vindo de ti é un alivio.
- Ben? - Sherlock desapareceu.
Xa.
E teño medo.
Non imaxinaba así este momento.
A verdade, non imaxinaba así este día.
Ía de camiño ao teu encontro.
Viaxaba a gran velocidade
e perseguíame o doutor Watson.
Tomeino por un bandoleiro e dispareille,
- por iso o vestido… - Déixame ser o detective.
Por que ías a gran velocidade?
- Para estar contigo. - Xa chegabas tarde.
Á túa voda.
Está claro desde hai tempo que tes dúbidas ao respecto.
- Tewkesbury… - Non.
Lamento moito a dor que puiden causar.
Espero que consigas atopar a teu irmán.
Seguro que o farás.
Talvez miña nai tiña razón. O meu destino é estar soa.
Amañaraste ben ti soa, Enola.
Cando chegamos, tróuxome aquí.
É onde pasei os veráns con meu pai.
Ves esa cova?
Vexo.
Cando era pequeno, díxome que había un tesouro escondido.
Pedíalle todos os veráns que me levase á cova
e prendiamos uns mistos.
Entrabamos xuntos na escuridade, finxindo ser piratas.
Veña, grumete.
Lembro perfectamente o rápido que me latexaba o corazón.
Cría firmemente que atopariamos un cofre ou algo así.
Encantábanme as súas historias.
Si.
Os momentos que pasei aquí foron dos máis felices da miña vida.
Non quería facerlle dano.
Non sei se podo resolver este caso.
Pero se esta persoa mata un home para protexer a súa identidade…
que lle fará a meu irmán?
Lume!
Non!
Tewkesbury!
- Onde vai Tewkesbury? - Entrou!
- Non! - Buscaba a súa nai!
Intentamos detelo!
Enola, quieta!
Madre! Estás aí?
Tewkesbury!
Aquí!
Madre!
Onde estás?
Madre!
- Madre! - Tewkesbury!
Tewkesbury!
Tewkesbury.
Vamos, non está aquí.
- Ninguén a viu. - Temos que saír.
Non. Madre!
Tewkesbury, forzaches a porta ao entrares?
Non.
- Tewkesbury. - Madre!
Tewkesbury, mírame.
- Secuestrárona. - Que?
Hai que saír. Temos que marchar xa.
Por favor!
Madre!
Respira fondo.
Outra vez.
Unha máis.
A ver,
pareces estar ben, aínda que non te sintas así.
Por que secuestrarían a súa nai?
Doutor Watson,
que faría meu irmán?
- Respira. - Ai.
Son médico, non detective.
Verás, cando me mudei,
non sabía que pensar de min, xa imaxinarás.
Eu quería ser amigo del,
así que lle preparaba todos os días un té
e preguntáballe como ía o seu caso más recente.
E nunca sabía que responder.
Parecía que o té era unha pistola na sen.
Non podía comprender o motivo da miña curiosidade.
E intentábao todos os días.
Á fin, pensei: "Ponte triste, John. Déixao estar."
Un día estaba sentado ao lado do lume acabando algo do traballo
e apareceu cunha cunca de té.
Un té horrible.
Si, demasiado leite.
Moito de máis.
Pero sentou e, por primeira vez, faloume do seu caso
e vinme inexorablemente atraído.
Que lle contou?
Iso queda entre el, os meus diarios e mais eu.
Pero…
preguntáchesme…
que diría Sherlock se estivese aquí.
Non está.
Ti si.
Cre que o teu cerebro é coma o seu.
Doutor, espero que teña razón.
Inténtao, Enola.
Fala con el.
Ola.
Cres que foi a mesma persoa que levou a Sherlock?
Estou segura.
- Por que miña nai? - Non o sei,
pero descubrireino.
Sei que es quen de atopala,
pero non ten a forza de Sherlock.
Sempre tivo unha vida chea de comodidades.
Canto hai que non a ves?
Deixeina…
ás nove. Funlle dar as boas noites.
Consoloume.
Xa verás que mañá estará todo mellor.
Levaba un camisón, Enola.
Non podo perder o tempo.
Voulle pedir axuda ao brigadier.
Que diría meu irmán?
Unha dama nunca sairía soa da súa alcoba a esa hora.
Iría durmir.
A min tamén me levaron da miña alcoba.
Arriscaron moito volvendo.
Despois está o incendio.
Estamos ante un secuestrador, asasino e pirómano, todo en un?
Non é a pregunta axeitada.
Retrocede.
Por que prendeu lume o secuestrador?
Exacto.
O secuestrador buscaba algo.
Pero non encontrou o que procuraba.
E se non atopas un obxecto…
Queimas todo para que ninguén o encontre.
Céntrate, Enola.
Non te enganes, a miña vida está en xogo.
E talvez a túa tamén.
Medallas.
Quen é?
- Ei, tranquila. - Quen é?
Que fai aquí?
Non llo penso dicir.
- E Sherlock? - Non o sei.
- Onde está? - Que non o sei.
- A onde o levou? - A ningures.
Asegúrolle que estou desesperada.
Eh. Iso sería unha estupidez.
Non, e vostede non é estúpida.
Iso foi unha estupidez.
Veña.
Eh!
- Vostede… - Ai, señorita.
Está ben.
Creo que a profesora Adeline Rathe levou a seu irmán.
Wrath.
- Quen é? - Que?
Onde está?
Estívena seguindo
coa esperanza de que soubese chegar ata ela.
É unha pantasma desapiadada.
É confidente do gobernador.
Apareceu hai un ano e óeo todo. Non confiamos nela.
Ten a meu irmán e a lady Tewkesbury?
Sólteme, por favor.
Quen é?
Son Mikiel Mizzi, do Partido Antirreformista,
e cremos nunha Malta libre.
Queremos librarnos da súa coroa.
Destruíla.
Que non usen os nosos soldados para as súas batallas.
Tanto lles ten se viven ou morren.
Acabar coa súa necesidade de controlar un país que non coñecen.
Sei quen é, Enola Holmes.
É unha gran detective.
Creo que seu irmán…
Se me collen, podrecerei no cárcere.
- Marcho. - Non, ten que falar.
Necesitará a miña axuda.
- E eu a súa. - Non marche.
- Cruzarémonos. - Teño preguntas.
Estareina observando. Abur, Enola.
A VALETA, CAPITAL DE MALTA
POLICÍA
Sabemos quen é, señorita Holmes.
O inspector Lestrade foinos de moita axuda.
Dixémoslle que é problemática e dixo que é así.
Problemática?
Unha testemuña sitúaa cun cadáver na escena dun crime.
Disparáronlle de arriba.
Un cadáver do que non informou.
- E atopámola… - Sarxento, meu irmán desapareceu.
A miña futura sogra tamén.
Son detective
e intento encontrar a muller responsable de todo isto.
Que muller?
A profesora Adeline Rathe.
Por que lle interesa…?
Sarxento Indri.
Si, gobernador.
- Coido que cometeu un erro. - Señor…
A súa competencia son os delitos malteses.
Enola Holmes é inglesa.
É a súa superior.
Señor.
Non creo ser superior…
Está aquí por unha investigación criminal.
- Non creo… - Non me importa o que crea, sarxento.
Señorita Holmes, pode retirarse.
De novo, señorita Holmes, lamento o malentendido.
Grazas por todo.
- Foi unha grande axuda. - De nada.
Que é isto?
O entroido de verán.
Que alegre.
A min tampouco me gustou.
Así tratan a xente?
- É o sistema. - Non é funcional.
Por que tanto interese en que non falase co sarxento?
Por certo, encontrei isto na alcoba de túa nai.
De quen son?
Son as medallas de guerra de meu pai. Serían un regalo de voda?
Enola.
Que miras?
Enola.
Wrath…
É confidente do gobernador.
Enola.
- Tewkesbury, marcho. - Enola…
Acompáñote?
Fala co sarxento e descubre que sabe.
Ei!
Si!
Espera.
Non.
Espera!
Ola?
Non debeu seguirme.
É a profesora Adeline Rathe?
Non.
- Onde está meu irmán? - Cometeu un erro.
Podo axudala.
Mataraa.
- Ela mataraa. - Quen me matará?
Quen é ela?
Contésteme, por favor.
Outra vez non.
Non.
- Quen é ela? - Mataraa.
Escoita todo.
Ignorada durante anos.
- Armándolla a todos. - É un xogo.
- Estase… - Divertindo.
Quizais bailemos noutra ocasión.
Podemos simular que escapou, profesora.
Moriarty.
Es unha rapaza moi lista, Enola Holmes.
Para!
Onde está meu irmán? Está morto?
Está morto?
Aínda non.
Compráceme telo retido.
Aínda que xa non espera que o vaias salvar.
Que fas aquí?
Non é magnífico?
O goberno británico construíu unha rede de sumidoiros.
Un sitio perfecto para agacharse.
E está a voda, claro.
Con tantos anuncios no xornal, practicamente invitáchesme.
Mira que estaba triste esperando por ti.
Tiñas dúbidas, Enola?
Quizais merecía sufrir.
Viñeches destruír a miña familia.
Entre outras cousas, si.
Vas máis por detrás do que pensaba, detective Holmes.
Non!
Arreda da miña filla!
Madre! Sóltame!
Eudoria Holmes.
- Que delicia. - Non.
O pracer é meu.
Os teus fillos anóxanme.
A min tamén me anoxan.
- Estás ben? - Si.
Marchou.
Son eu.
En fin, todo isto é un contratempo ben ridículo e alegre.
Ridículo é que esteas aquí, madre.
Escapas de min?
Pois si.
Teño cousas que facer.
Meu irmán desapareceu, a miña futura sogra tamén e…
Levas moito tempo ausente.
A ver…
Vin pola túa voda.
Cando es unha muller buscada, non podes pregoalo moito.
Pretendías ver a miña voda en segredo e despois marchar para Londres?
É menos romántico do que pensaba.
E que pensabas?
Quería verte camiñando cara ao altar.
Quería…
verte.
Unha aperta?
Madre.
Teño outros asuntos dos que ocuparme.
En concreto, o secuestro do meu fillo favorito.
Favorito?
Coñeces a Sherlock? Glorioso en combate, pero vaia mente.
Agora tócache dar con el.
Non me cres capaz?
Ao contrario. Penso que es extraordinaria.
Un conselliño.
Moriarty é tan intelixente coma teu irmán.
Así que fíxate no que tes diante, si,
pero non esquezas observar o que hai detrás desa fachada.
A adiviña é tan revirada como quen a creou.
Anótao.
Átasma?
Como era o teu vestido?
Desgastado.
E por que non estabas na igrexa?
Unha pregunta para outro momento.
Non perdas a esperanza. Sabes o máis importante.
Sherlock está vivo.
Están os dous vivos?
Si.
É todo cousa de Moriarty?
É.
Desde o principio.
E case morres?
Caín na súa trampa. Dúas veces, Tewkesbury.
- Non é propio de min. - Fuches valente.
- Podo eu, tranquilo. - Insisto.
Por favor.
Por…?
Por que es tan bo comigo?
Porque escollo selo.
Es todo o que teño, Enola,
e non penso perderte.
Son chozas de baño?
Que?
Enola, pero…? Quita os zapatos, vas esvarar.
Nunca estivera nunha destas.
Todo para que as mulleres puidesen bañarse.
Tomamos un baño?
Estrañeite.
E eu a ti.
Sentícheste obrigada a casar?
Non.
Nunca dixen que debías casar comigo, non?
Cando dixen que si,
díxencho a ti.
De repente todo o mundo se abalanzou
co que debía dicir, como me debía comportar,
a quen debía invitar…
- Xa. - Non me sentía suficiente.
Pero nunca dubidei de ti.
Nin de pasar a vida contigo
nin de comprometerme.
Síntoo.
Sei que che fixen moito dano.
Grazas.
Bebe.
Podería afacerme a isto.
Dálle auga.
Saciarei a súa sede en canto acabe contigo.
A verdade,
é divertido.
Por que non me dis o que planeei?
Deixei pistas abondas.
Xa.
Viñeches a Malta hai un ano.
Supoño que a instancia de alguén con poder
que negociou que te liberasen antes.
Creo que te amañaches para celebrar a voda de miña irmá aquí.
O que non sei é como.
Sorprendentemente, conseguíchelo.
Pregúntalle á túa compañeira de cela.
Que doado foi manipulala, lady Tewkesbury.
Quería unha voda exótica.
Onde casou co seu marido?
En Malta.
Un golpe maxistral.
É un eloxio vindo de ti.
Cando chegamos á illa, puxeches todo en marcha.
Secuestráchesme para que Enola
traballase para ti.
Atrapeite para que me fixese o traballo.
Por que faría iso?
Porque sabes que lle importo.
Esa non é a pregunta.
Enola actúa con cabeza.
Fai o que pode para remediar esta situación, mentres ti…
Serves a outros? Non.
Nunca traballas para outros.
Cren que si,
pero desfaste deles
en canto xa non che son de utilidade.
É un acto de vinganza?
Non.
Demasiado vulgar para a profesora Moriarty.
Mencionei que vin a túa nai?
Detona unha oficina de correos e celebrádelo.
Non.
Eu róubolles aos corruptos de verdade e deixas que me leven ao cárcere.
Estás anoxada con nós.
Estou anoxada coa hipocrisía.
Tesme enfastiada.
As túas suposicións son moderadas.
Esperaba algo mellor.
Xoguei ao teu xogo.
Prometícheslle auga.
Abofé.
De ti necesito pouco…
e dela aínda menos.
Tranquilo.
Non teño moita sede.
Non se preocupe, lady Tewkesbury.
Enola conseguirao.
Foi Moriarty desde o principio.
Pero por que?
Viñeches destruír a miña familia.
IRA
Vingarse de nós?
Demasiado simple para ser ela.
Moriarty é tan intelixente coma teu irmán.
Fíxate no que tes diante,
pero non esquezas observar o que hai detrás desa fachada.
Hai algo que aínda non entendo,
pero o que?
Estás esperta?
- Estiven pensando. - E ben?
A do vestido púrpura…
A familia coa que casas é insoportable. Tomáronme por criada e déronme un ouriñal.
Madre.
Vaia, o xenro.
A ver, case. Volvestes?
Concordo bastante. A miña familia é insoportable.
- Earnest. - Tewkesbury.
Eudoria Holmes.
- É un honor. - Gústame.
Queres un ouriñal?
Si, por favor.
Ben, miña filla, encontraches un cabo solto do que pague a pena tirar?
Non temos morfina nin vendas. Estou exhausto.
Dime que estamos cerca de dar con Sherlock.
Debe ser o doutor Watson.
Eudoria Holmes.
É un pracer.
Dous homes guapos na tenda. Temos moita sorte.
Dis todo o que che vén á cabeza?
Si.
Doutor Watson, creo que nos achegamos a Sherlock,
pero non teño pistas e necesito tempo para pensar.
- Mellor deixámoste soa. - Si, grazas.
Cando Sherlock está cun caso, quere silencio.
Si, pero é un aburrido.
Unha conversiña non prexudicará a Enola.
- Eu… - Teño unha idea.
- Tres homes, unha avalancha. - Ola?
Perdón, estaba cerca.
Non, espiábanos.
- Falan moi alto. - Este quen é?
Son Mikiel Mizzi, do Partido Antirreformista.
- Queremos… - Librarse da coroa. E unha Malta libre.
- E eu que marchedes todos. - Non podo.
Temo que che escapou algo.
A muller do vestido púrpura. O seu chapeu…
era de Garrett & Co.
E deste ano.
Moi ben.
Ah, si. Perdón, é un chapeu da alta sociedade.
Investiron cartos para que se integrase na elite.
Considero que esa muller non era asasina nin soldado,
senón a espía de Moriarty.
Boa suxestión.
Se descubrimos a quen espiaba,
se é que traballaba para Moriarty,
sería máis doado entender o seu móbil.
Vou pensar.
Estaba falando con dous homes antes do entroido.
Un era o gobernador,
pero o outro levaba unha máscara de raposo
e medallas.
O brigadier.
Por que ía falar coa espía de Moriarty?
Tewkesbury, e as medallas que che dei?
Levaba esta.
É a mesma que tiña o soldado que estaba no banquete.
…poden poñerse en pé?
AFGANISTÁN
Afganistán.
É da guerra anglo-afgá.
Déronllelas a quen combateu
- na batalla de Khost. - Khost.
Khost.
Meu pai loitou con meu padriño na batalla de Khost.
- O brigadier? - Hai que falar con el.
Como falamos con el?
CUARTEL XERAL DO EXÉRCITO BRITÁNICO
En pé!
Os militares saben gardar ben segredos.
A oficina do brigadier é por aquí. Síganme, señores.
Non, temos que facer coma Moriarty.
Debemos ser revirados.
Ben, a quen de aquí… se lle dá ben?
Xa vou.
- Xa estás. - De nova era máis fácil.
Ala. Veña, vamos.
Vaia diante. Eu vou atrás coma o seu servente.
Non, por que?
Non lle vou explicar as colonias a unha colonizadora.
Por desgraza, aquí ninguén entenderá
que un home do seu país camiñe ao lado de mulleres do noso.
Madre, cal é o plan?
Seremos señoritas, tranquila.
Fálano agora?
Si, falámolo agora porque é importante.
Trouxo os planos do edificio?
Desculpe, señora.
Que sucede? Precisa axuda?
Desculpe.
Si, boas. O home que precisaba.
Indícanos onde está o arquivo?
- O ar… - O arquivo.
Si. Envioume o brigadier.
O brigadier Sampson.
Para sorprender… o meu marido, o coronel Remington.
Remington.
O coronel Remington.
Non coñezo ese nome.
- De veras? - Non.
Está seguro?
Si, señora, coñézoo.
Indicareille… onde está o arquivo.
Ben.
Non esquezades que era unha señorita antes de fuxir.
Síntoo, non sei nada de túa nai,
pero a preocupación é palpable.
- Están todos buscando. - Grazas pola súa axuda.
Vin por outro motivo, señor.
Quería preguntarlle por unha cidade chamada Khost.
Si, Khost. Si, creo que me soa.
Estivo alí con meu pai.
Na guerra anglo-afgá.
Khost, lémbrome, si.
Desculpe, que irrespectuoso. Quen é?
O doutor Watson, señor. O capitán Watson. Servín en Ashanti.
Tempos difíciles.
Si, señor.
Estás ben, rula?
Hai que bulir antes de que esperte.
Por onde empezamos?
Hai que ler, meu ben.
Hai que ler.
Todo o relacionado con Khost e coa guerra anglo-afgá.
Lord Tewkesbury pai falou comigo sobre o que sucedeu en Khost.
- Coñecía a Peter? - Si.
E Peter díxome que quería que o seu fillo fose parte da solución.
Non me gusta o ton desta conversa.
Viñemos pedirlle axuda.
Coidamos que existe unha ameaza sobre o pobo de Malta.
E necesitamos saber o que sabe
do que pasou en Khost.
Creme, hai cousas que non necesitas saber, rapaz.
Eu sei o que pode pasar nunha batalla,
que límites se poden pasar.
Un médico do exército, malia ter rango de capitán,
non entende a decisión…
Eu recollía os mortos do campo de batalla.
Recibín disparos de balas.
Teña por seguro que entendo as consecuencias.
Khost.
Encontreino.
Mirade.
Estes documentos están danados.
Si, arrincaron follas.
Sexa o que sexa, imbuíu máis fondo do que pensabamos.
Mirade as marcas.
Podo reconstruílo.
Madre, tes un lapis?
Grazas.
Non!
Está ben.
Tes algo?
Había soldados británicos e malteses na batalla.
"Misión completa. Número incalculable de vítimas mortais.
Reparacións: unha tonelada de ouro afgán.
Os locais chamáronlle 'limpeza'. Foi un roubo."
Moriarty sabe do ouro.
Pero como?
Sarxento N. Smith.
Claro.
Era o seu infiltrado.
Ai, que horror.
As respostas que recibimos rara vez son as que buscamos.
Moi ben, miña vida.
Os criminais levámoste o máis lonxe que puidemos.
- Lapis? - Si.
Veña, vai. Revolve a feira.
- Tewkesbury! - Recoiro!
Roubaron!
Roubaron. Saquearon e espoliaron Khost.
- De que falas? - Sei quen é e o que…
Mataron xente inocente e roubaron ouro en Afganistán
baixo ordes do goberno británico.
Trouxérono a Malta e agochárono.
É certo?
Si.
Señor, meu pai era un bo home. Vostede sábeo.
Dígame…
que era un bo home.
Hai aspectos da guerra que desafían a moralidade.
Que está a dicir?
O goberno británico e as forzas armadas discrepaban.
Tiñamos que reducir custos,
pero non había maneira.
Era a guerra.
Así que tomouse a decisión de arranxar as cousas…
Roubando?
- Asasinando? - Reparacións adiantadas.
É unha práctica común tras a guerra
polos custos e perdas.
E as súas perdas?
Debe entender que loitabamos por un imperio.
E houbo…
erros de cálculo.
Erros de cálculo?
Erros de cálculo? E o seu honor?
Desculpe, señor, que papel desempeñou meu pai?
Mandáronlle facelo?
Teu pai queríate.
Enormemente.
A operación…
foi idea del.
- Perdoen. - Tewkesbury.
Síntoo.
Deixádeme.
Meu pai tamén foi soldado.
Un servente leal do Raj británico.
Adoraba a coroa.
Cría no seu dereito de gobernar a India.
Eu pensaba que tiña razón, era un neno.
Era o meu heroe.
Que pasou co ouro?
Entende o que lle pasará a lady Tewkesbury e a Sherlock
se non di nada?
Transportaron o ouro ata aquí.
Por que?
Era para simular que se atopara en Malta, que o tomaran de aquí.
Pero nunca volveu a Gran Bretaña, non?
Peter tivo unha crise de conciencia.
Ata que fun a Ashanti non fun consciente do dano que fixera a nosa coroa.
Trataban a xente de maneira brutal.
De súpeto vino moi claro.
Supoño que o calei ben a el.
Cando regresamos a Malta
e os seus homes pisaron terra,
afundiu o barco
e afirmou que o ouro quedou alí.
- Debeu devolver o ouro. - Non.
Non, querida, o imperio británico non admite a culpa.
E a vergonza…
Tan furiosos estaban os nosos oficiais superiores
que tememos polos nosos postos, así que…
culpamos os soldados malteses da unidade e dixemos que foi un motín.
Permitimos que caesen eles polo ouro que faltaba.
Somos todos unha creación,
pero, á vez, é a verdade o que nos constrúe.
Máis que os nosos heroes.
Máis que os nosos pais.
Sempre pensei que meu pai era un gran home.
Moitos homes confúndense co que é ser grande
e pérdense polo camiño.
Ser capaz de algo tan horrible…
Non o podo axudar, lord Tewkesbury.
O único que lle podo dicir é que non ten que seguir o mesmo camiño.
Onde está o ouro?
Eu non o sei.
Non quería que cargase coa responsabilidade.
Peter dicía que era ouro pirata
e que non quería que me salpicase, e eu…
Ouro pirata?
Ves esa cova?
Cando era pequeno, díxome que había un tesouro escondido.
Claro.
Con Moriarty nunca é só unha cousa.
Por que non levar unha parte das súas riquezas espurias
e castigalos ao mesmo tempo?
Quere facernos dano e tamén as riquezas roubadas.
Eu sei onde está o ouro, pero ela non.
Quen?
A adiviña é tan revirada como quen a creou.
Como non puiden velo?
Debía sabelo desde que me intentou matar.
Debeu matarme.
Así protexería a súa identidade.
Concordo, sería útil.
Era misión imposible.
Ideouna ela.
Colocou as trampas e nós caemos.
Wrath.
As descubertas.
Os secuestros de Sherlock e lady Tewkesbury.
O incendio no hotel.
Estou moi perdido co que sucede.
Non me sorprendería que fose a responsable
das marcas de código morse no espello.
A peza que nos faltaba era o pai de Tewkesbury.
Ela… sabía o de Khost e tamén o que fixera el.
E sabe que Tewkesbury me ama.
Só Tewkesbury me levaría ata el.
- Ata min? - Si.
E vostede levaríame ata o ouro.
Guiounos ela en cada paso.
Tewkesbury.
Tewkesbury, resolvín o caso.
De veras?
E teño un plan.
Moriarty teceu a súa maraña
e agora debo entrar nela.
O TESOURO ESTÁ AQUÍ
Pensas o mesmo ca min?
Si.
Estanos observando desde algures, pero non sabe onde está o ouro.
Levareina alí.
Xa sabe que facer.
Quede aquí.
E se está agochada na cova?
Doutor Watson,
é un bo plan.
Se está alí, ocupareime dela.
Boa sorte.
Eh, fóra!
Doutor Watson?
Síntoo.
E meu irmán?
Soltareino en canto teña o que necesito.
Como nos imos fiar? Vin que mataches dúas persoas.
Sempre tan arrogante.
Vas protexer ouro que está manchado de sangue?
Ensucioute a ti
e tamén ese esmirrado do que case colles o sucio apelido.
Pero e o apelido Holmes?
Pregúntome que privilexio o fundamenta.
Azucre de Xamaica quizais?
Seda ou algodón da India?
Poucos apelidos británicos non están macelados
coa dor do imperio.
Hai 20 caixas máis dentro.
Aí tes o ouro.
Onde está meu irmán?
Pero que inxenua.
De veras cres que cho ía entregar tan facilmente?
Non permitirei que ti nin teu irmán volvades frustrar os meus plans.
De novo, estás moi por detrás, señorita Holmes.
Estás segura?
Están rodeados!
Non es a única con amigos en Malta, profesora.
Soltade as armas!
- Agora! - Enola!
Non!
- Non! - Espera!
Enola!
Arre!
Socorro!
Estamos aquí!
Quérote.
Ten moita gana de loitar.
Sherlock!
Sóltaa a ela, Enola!
Vale.
Moi ben, xa está.
Sinto se lle doe.
- Non. - Agora volvo. Respire.
Quieta!
Non.
Non!
Dispararche sería un final moi insulso.
Caín na trampa.
Estou impresionada.
Ai, puxéchesmo fácil.
Es moi diferente a teu irmán.
El non me mostra nada.
Pero ti?
Es tan…
sensible!
Estás moi sensible.
Comprensible,
pero innecesario.
Para min é bastante comprensible…
e moi necesario.
Días.
Sherlock, non.
Dime…
por que non.
Non somos así.
Non é no que cremos.
Se a entregamos á policía, volverá escapar.
Volverá por nós.
E esta…
maldita historia volverase repetir.
Unha vez.
E outra.
Cala!
Sherlock, mírame, por favor!
Non o fagas.
Pensa.
Estás moi sensible.
Dixéronme que levarán a Moriarty de volta a Inglaterra
sen posibilidade de fuxir.
Namentres, o ouro volverá a Afganistán co doutor Watson e comigo,
e entregaráselles aos seus donos.
Grazas a lord Tewkesbury, encomendáronme investigar.
Queremos procesar os involucrados nos delitos en Malta.
As accións de Moriarty revelaron unha grande inxustiza.
Talvez chegou o momento de que Malta se independice dos británicos.
Si.
Quizais ten razón.
Espero que entenda por que o fixen.
Teu pai estaría orgulloso de ti.
É a hora?
Pola raíña e o país
e todo o que iso implica.
OFICIAIS BRITÁNICOS PRESOS
TAPADEIRA AO DESCUBERTO
SOLDADOS MALTESES ABSOLTOS
Foi valente.
Foi resiliente cando eu non o fun.
Moriarty viuno e intentou acabar con ela.
Grazas.
Con todo, creo que non o conseguiu.
Cóntame.
Os teus cadernos.
Non foi fácil descifralos.
Coidas que tería algunha posibilidade de descifrar os teus?
Somos irmáns,
pero os nosos cadernos, coma as nosas mentes, son únicos.
Si, abofé.
E a túa mente, Enola,
é digna de admiración.
Grazas.
Grazas por todo.
Porque…
Perdinme.
Soubécheste encontrar.
Cres que sabes o que é o medo
e, de súpeto,
estás nun sitio escuro
con alguén que non podes protexer.
O doutor Watson tamén estaba loitando por ti.
Ben.
É un bo home.
E Tewkesbury é máis capaz do que pensaba.
Si. Ten valor.
E madre, claro.
Dela non estou tan seguro.
O que dixen
na nosa…
discusión.
Tranquilo. Xa está esquecido.
- Eu tamén dixen cousas que non pensaba. - Enola.
Es unha Holmes.
Mais o que non dixen…
é que en realidade…
es moito máis.
Mesmo podes ser
extraordinaria.
Pero non sei cando medraches tanto.
Resulta que envellezo cada día.
Si.
Así é.
Nunca quixen casar coa futura lady Tewkesbury,
mais quero ser o teu marido.
Non quero o teu apelido.
Eu tampouco. Está incriblemente macelado.
Non, refírome… ao teu título.
Renuncio ao meu título.
Estou tramitando a renuncia.
Xa non serei un lord.
Estás seguro?
Usarei o apelido de familia, Tebbity-Gore.
- Tebbity… Tebbity-Gore? - Tewkesbury puxéronmo.
Vizconde Tewkesbury, marqués de Basilwether.
Pero o meu apelido de verdade é Tebbity-Gore.
Non che gusta, non?
Prefiro Tewkesbury,
pero non me importa.
Sempre quixen que foses ti mesmo
e que eu fose eu mesma.
Enola Holmes.
Earnest Tebbity…
É difícil de dicir.
Non che gusta.
A ti sóache ben?
Cometín un erro co que dixen ao principio da historia.
Resulta que o entendera mal.
Non é que as boas historias empecen cunha voda.
Non.
Acaban cunha voda.
- Estás preciosa. - Grazas.
Gustouche estar casada?
Casei co que non debía.
Creo que vas casar co home axeitado.
Agora,
en nome dunha grande unión,
o teu regalo de voda.
Miña nai.
Pensei en xoias, en libros,
en cadros, en flores,
e decidinme por…
Ola.
Son eu.
Edith, que fas aquí?
Túa nai envioume un telegrama. Díxome que debía vir.
É pequena, mais feroz.
O teu nome…
Enola.
Verás,
alégrome
de que non te limitase.
Si, "soa" ao revés en inglés.
Vaia maldición para a túa única filla.
Encántame o meu nome, madre. Enteiriño.
Enola Eudoria Holmes.
Seguirei sendo unha Holmes.
Por desgraza, miña rula, estamos todos feitos da mesma pasta.
Véxote despois.
Son o vizconde Tewkesbury, marqués de Basilwether.
Es un paduán.
Podemos seguir xuntos?
- A xente non nos quere, verdade? - Non.
Sequera témonos un ao outro.
Mírame aos ollos. O ritmo sempre está aí.
Podo sentilo.
A mensaxe co abano no baile, que significaba?
Que te quero.
Teño algo para ti.
Enola, entendiches o que dixen?
Quéresme. E resulta que eu tamén te quero.
Eh! Aínda non.
Empecemos.
- Ola. - Ola.
Son Mikiel Mizzi, do Partido Antirreformista.
Cremos nunha Malta libre.
Vale, moi ben.
Queremos librarnos…
- Moi ben, atenda á voda. - Si.
Ai, meu amor.
Vexo como miras a Enola,
e vexo como ela te mira a ti.
Deséxovos unha vida moi feliz.
- Grazas. - Quérote.
Vale.
Moi ben.
Queridos amigos,
familia nova,
benvidos.
Estamos aquí reunidos
pola unión de Earnest e Enola.
Será unha cerimonia simple
porque a verdade é que non sei o que se di de cor.
Aneis. Quen ten os aneis?
Eu.
Grazas.
Vale, listos?
Si.
Earnest,
coidarás a Enola?
Serás o seu compañeiro?
E amarala
como ela precisa?
Pregúntalle antes a ela.
Nestes asuntos é máis complicada ca min.
Abofé.
- Enola… - Quero ser súa.
Ben.
E eu quero ser seu.
Moi ben,
polo poder que ninguén me outorgou,
declárovos marido e muller.
Podes bicar o marido.
A IRA DE ADELINE 1863
Adeline Rathe.
- Wrath. - Adeline Rathe.
Adeline Rathe.
Subtítulos: María Suárez Seijas