Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Bago ang lahat, nais kong sabihing isang karangalang makilala ka.
Nabasa ko lahat tungkol sa mga laro mo.
Ang husay.
Sayang kung ang utak na kasingtalino ng sa iyo
ay mabubulok dito.
Upo!
Iilan lang ang may kapangyarihang palayain ka sa lugar na ito.
Isa ako sa mga taong iyon.
Maaari nating pagmukhaing tumakas ka.
Maraming taon na ang nakalipas, may nawalang mahahalagang bagay.
Nais naming mabawi iyon.
Tulungan mo kami at makalalaya ka.
May kahulugan ba sa iyo
ang pangalang Tewkesbury?
MAKALIPAS ANG ISANG TAON
Nabasa ko na ang magagandang kuwento, nagsisimula sa kasal.
Nasaan siya?
Ganoon nga ito.
Napakatagal niya.
May paparating.
Sige.
Heto na.
Sa kasamaang palad, ang kasal na ito ay kulang sa mahalagang bagay.
Ako ito.
Hindi nga.
Nagdadalawang-isip ang babaeng ikakasal sa kahulugan ng pagiging lady.
Huwag galawin ang ginger cake. Magtatae kayo.
KASAL NI LORD EARNEST TEWKESBURY KAY BB. ENOLA HOLMES
Oo.
Lady Enola Tewkesbury.
Parang mali.
Hindi!
Anim na taon kong pinatunayan na karapat-dapat ako sa pangalang Holmes.
Isusuko ko na ba iyon?
Gaya ng sabi ng matalinong babae…
-Di matalinong babae, ang aking ina. -Dalawang landas ang maaari mong tahakin.
Iyong sa iyo, o iyong pinili ng iba para sa iyo.
Ngunit si Tewkesbury iyon.
Aw! Tigilan mo nga iyan?
Di ko siya maaaring iwan doon.
Di ko siya iiwan.
Coachman Eric?
-Akala ko umalis ka na. -Nauna si Sherlock?
Mahal, nasa kasal mo na ang lahat bukod sa iyo. Pupunta ka na?
Oo, sige!
Bilisan mo!
Ngayon ang tamang oras para sabihing sa Malta ang kasal ko,
sa maliit na isla sa Dagat Mediteraneo,
sa mga dahilang mahirap unawain.
-Darating siya, kumalma ka. -Siyempre.
Paumanhin, binibini.
Para di ka mabigla, may humahabol sa atin.
Mukhang masama siya.
Mga tulisan, kawatan, at magnanakaw!
Maraming ganoon sa Malta.
MGA PANGANIB SA MALTA
Yumuko ka! Yumuko ka, binibini!
-Di ito para sa isang lady! -Di pa ako lady!
-Bilisan mo pa! -Heto, kunin mo!
Binibini, ano ang ginagawa mo?
Bumaba ka riyan!
Enola!
Ako ito!
Dr. Watson!
Enola, ayos ka lang?
Bakit ka nakamaskara?
Panyo ito.
Nahihirapan ang baga ko sa alikabok.
-Akala mo— -Papatayin mo ako?
-Hindi. -Oo, iyon ang naisip ko.
Bakit mo ako hinahabol?
Tungkol sa kuya mo.
Nawawala siya.
Sa totoo lang, sigurado ako, Enola, dinukot si Sherlock.
Ano?
Alam kong kailangan ninyo ng paliwanag kung paano ito nagsimula.
Ang totoo, nagustuhan namin ang naging takbo ng buhay namin.
Patuloy na naging kampeon ng pagbabago at pag-unlad si Tewkesbury,
at kabilang na ako sa hanay ng magagaling na detektib na Victorian,
kasama ang kuya ko.
Tinulungan niya ang mga may kaya, at ako sa nangangailangan.
Minsan, kasama ko siya sa trabaho.
Naging masaya ako.
At dito, nawawala ang bakas.
Huwag kayong lumapit. Dapat malinis ito.
May sumakay sa kabayo,
at dumaan ang lalaki papunta rito.
-Magandang mungkahi. -May iba pa?
Sinilo ng lubid ang lalaki at binitin diyan.
Nakita mo iyong lubid na hindi naputol?
At ang mga markang ito, dito siya pumadyak para may maapakan ang mga paa.
Sherlock, hindi rito nawala iyong tao.
Dito siya pinatay.
-Si Sherlock Holmes ba iyon? -Di sila gaanong nakakatuwa.
Puro ako imbestigasyon buong linggo, at sa katapusan ng linggo naman…
-Ano ang ginagawa mo? -May regalo ako sa iyo.
-Bulaklak? -Hindi.
Halamang-gamot?
Pumikit ka.
Sige.
-Sandali— -Ano iyan?
Nakita ko siya.
-Ang bait. -Nakakatuwa, ano?
Nakakatuwa ka.
-Masaya iyon. -Medyo mahiyain siya.
Nakakatuwa iyon.
Kapag hindi masaya o nakakatuwa,
kapag kaming dalawa lang,
iyon ang pinakamaganda.
Atras. Pagpasok ko, dumikit ka riyan.
Hindi, Tewkesbury. Tewkesbury!
Kaya habang parang naging simple ang buhay ko,
nagpasya ang mahal ko na gawin ang komplikado.
Enola Eudoria Holmes…
tatanggapin mo ba ako, si Earnest Augustus ng Pamilyang Tewkesbury…
Oo.
May isa pa siyang pangalan. Nagulat din ako.
…bilang asawa mo?
Basahin ninyong lahat!
LADY NA ANG DETEKTIB
Bigla kaming tinutukan ng buong London.
Nakakatuwa.
-Ang ganda. -Naku.
Maliban sa isang tao.
Sherlock Holmes.
Ang pinakasikat na detektib sa mundo, nahumaling sa isang bagay.
Kumusta, Sherlock?
Puro mapa at simbolo iyon, at wala akong maintindihan.
Hindi ko maunawaan kung bakit inililihim niya iyon.
Bulaklak.
-Pinag-usapan natin ang chrysanthemum. -Chrysanthemum?
-Wala nang usapan. -Oo. Paborito ko iyon.
Ano ang susunod?
May listahan ako ng pinakamalalapit sa amin.
Oo, mayroon din ako.
Pahiram ng panulat. Isang tao na lang. Di siya makakapunta.
Heto.
Wala ang nanay mo?
Malugod siyang tatanggapin.
Simula nang ipasa ang Batas sa mga Pampasabog ng 1883,
naging pangunahing pugante…
ang nanay ko.
Kaya kung dadalo siya sa kasalang ito,
malalagay siya sa matinding…
panganib.
Mayroon ka bang tiyo…
-Ina. -…na maghahatid sa iyo sa altar?
Nakausap ko na si Sherlock…
Ta-da.
…at pumayag siya.
-Pumayag? -Oo.
Binabati kita.
Mapipilitan lang siyang gawin iyon,
at hindi siya magpapakitang-gilas o kaya'y magpapakasaya,
ngunit siya na lamang ang pamilya ko, kaya ayos lang.
Hindi rin lahat pupunta sa panig ni Earnest.
Maraming nagmamahal sa kanya, ngunit…
Dahil sa nakaraan ng pamilya, isasagawa ang kasal sa Malta, hindi ba?
…sa Malta iyon.
-Malta? -Saan galing ang ideyang iyan?
Nagtsaa kami ng mga babae,
at siyempre, ang kasal ang pinag-usapan namin.
Sa iba…
Noong napunta sa lugar ang usapan,
tinanong ako ng babae kung saan kami kinasal ni Peter,
at naisip kong napakaganda noon.
Malta.
Magandang pag-alala iyon sa ama mo.
-Patawad. -Naging masaya roon ang asawa ko.
Doon siya naglingkod sa hukbo, doon kami nagkakilala, doon kami kinasal.
Nagustuhan ni Earnest ang mga tag-init doon noong kabataan niya.
Oo.
Ngunit kung nais mo ng ibang lugar, maaari din iyon.
Sa Malta ang kasal ko?
Marami akong naging tanong.
Ano ang isusuot sa isang kasal sa Malta? May kakilala ba ako sa Malta?
Baka libre kayo sa Sabado. Libre ka sa Sabado?
Magpanggap kang lola ko sa tuhod.
At bakit naunahan ako ni Sherlock na malaman iyon?
At bakit siya nag-alala?
Makinig ka, Enola.
May itinuro si Ina tungkol sa lugar.
Kahit maliit na lugar iyon sa Dagat Mediteraneo,
sinakop ang Malta ng mga Phoenician,
mga Romano, at pati ni Napoleon, dahil sa estratehikong puwesto ng lugar.
Mula 1814,
hawak ng hukbo ng Imperyong Britanya ang isla.
Kumusta?
Patawad, senyora.
Bago ko namalayan, sumapit na ang araw ng kasal.
At napunta kami
sa silid na puno ng mga makapangyarihan at iginagalang.
Masaya ang kanyang pamilya na nakapili na ng mapapangasawa ang biskonde,
at ang pamilya ko, komplikado ang naging asal.
Wala na ba sa pamilya mo ang makakadalo sa salusalo sa kasal?
Wala.
Mga ginoo at ginang, bilang gobernador ng Britanya sa magandang lalawigang ito,
karangalan kong imbitahan ang dakilang tagapagtanggol,
Brigadyer Heneral Sampson, para sa talumpati.
Brigadyer Heneral!
Makikilala mo siya. Magaling siya.
Salamat sa inyo. Salamat. Bilang ninong ng lalaking ikakasal,
karangalan at kasiyahan kong pangunahan ang pagpapakilala sa mag-iisang-dibdib.
Ang kaibigan ko, si Lord Tewkesbury,
si Peter, ipinagmamalaki niya ang kanyang anak,
at nakita niya ang potensiyal ng anak niya na mahubog bilang magiting na lalaki.
At ang ipinakita sa atin ni Earnest
mula nang umangat siya sa House of Lords
ay talagang kahanga-hanga.
Batang rebolusyonaryo na handang manindigan
sa mga mas kapuspalad
at itinuring silang halos kapantay.
Na marahil ay nagpapaliwanag sa kanyang piniling mapapangasawa.
Nagbibiro lang ako.
Patawad, nagbibiro lang ako.
Oo, kahanga-hanga siyang dalaga.
Gaya ng inaanak ko,
isang kahanga-hangang binata.
Bagay silang dalawa.
Mga binibini at ginoo,
maaari ba kayong tumayo?
Paumanhin.
Sa masayang pagsasama…
Patawad, hindi ko alam iyon.
…ng mag-iisang-dibdib.
-Para sa masayang pagsasama. -Sa masayang pagsasama.
Sherlock!
Saan ka galing?
Di mo na dapat alamin.
Ano ang ginagawa mo sa Malta?
Bagong kaso ba ito? Bakit hindi mo ako sinama?
-Sino ang lalaking tiningnan mo? -Enola, pagod ako.
O baka nililibang mo ang sarili mo
sa inip sa panonood sa kapatid mong ikakasal na hindi mahalaga sa iyo?
O, ako pa ang naghahanap ng libangan.
Nanghuhusga ka.
Nakikita ko iyon.
Hindi kita sinisisi roon.
Kung ako ang nasa iyong lugar, maghahanap din ako ng libangan.
Bakit mo isusuko ang kalayaan mo para sa kanila?
Di ko isusuko. Ikakasal lang ako sa isang lord.
-Alam ko ang pinapasok ko. -Bakit madali ka nang hulaan?
Di mo maiintindihan ang pagmamahal.
Ano ang mapapala mo sa kasal?
Isusuko mo ang pangalan mo.
-Ang pagiging detektib. -Magtatrabaho pa rin ako.
Tatanggapin mo ang titulo at tradisyong di mo alam. Hindi. Higit ka pa roon.
Isa kang Holmes.
At ano ang silbi ng pangalang iyon?
Patay na si Ama. Nakakabagot ang panganay kong kuya.
Si Ina ay isang dinamitang matagal nang sumabog.
At ikaw na lang ang natitira.
At kung ganito mo ako mamahalin,
mas gugustuhin kong mawala ang pangalan ko habambuhay.
Nagiging emosyonal ka.
Naiintindihan kong galit ka,
ngunit tama rin ako.
Ipinahamak mo ang sarili mo.
Di ako takot sa lipunan, kaya kong sumuway sa nakagawian, paminsan-minsan.
Kailangang makasal si Tewkesbury. Kaya magpapakasal ako—
Susunod ka sa utos sa iyo?
Oo.
Baboy ka, Sherlock Holmes.
Nais ng baboy na ito ng katahimikan.
Iyon ang huling beses na nakita ko siya.
Ngunit si Sherlock Holmes,
dinukot?
Imposible iyon.
Hindi lang iyon posible, kundi malaki ang tsansa.
-Nakapupukaw ng interes. -Alin?
Sinira ang kuwarto.
Buweno,
mukhang normal lang sa akin.
Di ginalaw ang mga damit niya,
kaya alam ng gumawa nito na di niya pinapansin iyon,
ibig sabihin, kilala ng gumawa nito ang kuya ko.
Mainit pa ito.
Kakakuha lang sa kanya.
Humithit siya ng Bristol na tabako.
Di ito ang karaniwang tabako niya.
Ang mga talaan niya.
Mahirap hulaan.
Aalamin ko ito.
-Anong kaso ang tinatrabaho mo? -Sa Malta?
Wala. Narito kami para sa kasal mo.
Ngunit kagabi, may sinubaybayan siyang tao.
Kaso?
-Anong kaso? Bakit di ko alam ito… -Tigil.
Di naglalaho ang Holmes na walang iniiwang bakas para sa Holmes.
Maaaring may iba pang detektib.
May iniwang bakas sa kung saan ang kuya ko.
Paano kung wala?
Kung ganoon, di mo talaga kilala ang kuya ko.
Nag-aalala rin ako sa kanya.
Alam ko.
Patawad.
Natatakot ka. Pareho tayo.
Walang duda na nagduda sa akin si Sherlock,
ngunit tiyak na may iniwan siya sa akin.
Maghanap pa tayo.
K-H-O-S-T?
Khost?
Oo. Di ba siyudad iyon—
Sa Afghanistan, oo.
-Saan mo nakita iyon? -Sa salamin.
Sa salamin?
Baka bakas iyan na nagpumiglas siya?
Hindi, Morse code iyan.
Siguro
habang tinatangay siya,
hinila siya palabas at iniwan niya iyan para sa atin.
Khost?
Nakabalik na sila.
Iyong mga nasa salusalo.
Hindi, dapat maunawaan niya.
Aalis na kami.
Nakakagulat.
Ang lakas ng loob.
Nakakahiya.
Di ako gusto ng mga nasa Malta ngayon.
Naiintindihan ko.
Ngunit maiintindihan niya kapag sinabi ko sa kanyang nawawala si Sherlock.
Kunin mo lahat ng palatandaang mahanap mo.
Maiintindihan ito ni Tewkesbury,
sana. Ngunit hindi ko siya hahayaang makatakas.
Palatandaan ito. Sabi ng aking ina,
kapag may nilulutas na misteryo, hinihila mo ang isang bolang sinulid.
Nasisiraan na ako.
Padaan.
Hindi, sandali!
Senyor!
Tabi!
Patawad!
-Tabi! -Tigil!
Paumanhin!
Pigilan n'yo siya!
Makikiraan!
Padaan!
Tumabi kayo!
Tabi!
Senyor! Tingnan mo ako. Hihingi ako ng tulong. Ano ang pangalan mo?
Nasaan ang kuya ko?
Wrath.
Wrath?
Ano ang "wrath"?
Wrath.
Ano ang "wrath"? Senyor, gising!
Gising. Ano ang "wrath"?
Tulong!
Tingnan mo kung ano ang naroon, hindi iyong gusto mong makita roon.
Makikita mo rin ang katotohanan.
Nawawala ang kapatid ko, at patay na ang hinahabol niya.
Bakit naghinala si Sherlock sa tinyenteng iyon?
Bakit siya pinatay?
Wrath.
At nino?
Konektado iyon lahat.
Ngunit sa puntong ito, di ko alam kung paano.
Dalawang salita lang ang mayroon ako.
Khost, alam na natin iyon.
Ngunit ano ang wrath?
Isa pang lugar?
Isang tao?
Baka alam ni Sherlock.
Ang mga talaan niya.
Siyempre, nakakodigo iyon.
Nakalimutan mong lumaki rin ako sa sipra.
Dalawang limang letrang salita.
Ang ikaapat na letra ng una ay tugma sa huling letra ng ikalawa.
Khost. Wrath.
Naku!
Tewkesbury!
Naku naman, Enola!
Naku po!
-Di pa ako kumakatok— -Nakakatakot ang anino.
Dumudugo ba?
-Oo, marami. -Naku naman.
-Patingin. -Hindi—
Nabali ba?
-Hindi, hayaan… -Kapag ginalaw mo ang ilong mo, minsan—
Kawawang ilong.
-Patingin ng ilong mo. -Uy.
Dugo mo ba iyan?
-Hindi. -Enola.
-Hindi, dugo ng iba. -A, mabuti.
Nakakatakot iyon para sa iba. Ngunit sa iyo, nakakagaan ng loob.
-Buweno. -Nawawala si Sherlock.
Narinig ko nga.
At natatakot ako.
Hindi ito ang naisip ko.
Di ko inasahan na magiging ganito ang araw na ito.
Papunta na ako sa iyo.
Binilisan ko ang paglalakbay,
tapos hinabol ako ni Dr. Watson.
Akala ko tulisan, sinubukan kong barilin, kaya naging ganito ang kasuotan—
Hayaan mo akong maging detektib.
-Bakit binilisan mo ang paglalakbay? -Para makasama ka.
Huli ka na.
Sa sarili mong kasal.
Matagal ka nang nag-aalinlangan dito.
-Tewkesbury— -Huwag.
Patawad at nasaktan kita.
Sana magtagumpay ka sa paghahanap sa kuya mo.
Tiyak na magagawa mo iyon.
Baka tama ang aking ina. Nakatadhana akong maging mag-isa.
Kakayanin mong mamuhay nang mag-isa, Enola.
Dito niya ako unang dinala nang dumating kami rito.
Dito kami nagbabakasyon ni Ama tuwing tag-init.
-Nakita mo iyong kuweba? -Oo.
Sabi niya noong bata ako, may nakatagong yaman sa loob.
Kaya tuwing tag-init, nagpapasama ako roon
at magsisindi kami ng posporo.
Maglalakad kami sa dilim, magpapanggap na pirata o kung ano man.
Halika, katoto.
Naalala ko na napakalakas ng kabog ng puso ko noon,
iniisip na baka makahanap kami ng baul o kung ano.
Ngunit gustong-gusto ko ang mga kuwento niya. Oo.
Ang mga panahon ko rito ang pinakamasasayang panahon sa buhay ko.
Di ko sinadyang saktan siya.
Di ko alam kung malulutas ko ito.
Ngunit kung sino man ito na papatay ng tao para protektahan ang sarili…
ano ang gagawin nila sa kuya ko?
Sunog!
Naku!
Tewkesbury!
-Nasaan si Tewkesbury? -Pumasok siya!
-Naku! -Hinanap niya ang ina niya!
Pinigilan namin siya!
Enola, tigil!
Ina! Nariyan ka ba?
Tewkesbury!
Dito!
Ina!
Nasaan ka?
Ina!
-Ina! -Tewkesbury!
Tewkesbury!
Tewkesbury. Umalis na tayo. Wala siya rito.
-Walang nakakita sa kanya. -Halika na.
Hindi. Ina!
Pinuwersa mo ba ang pinto pagpasok mo?
Hindi.
-Tewkesbury. -Ina!
Tingnan mo ako.
-Dinukot siya. -Ano?
Kailangan na nating umalis. Ngayon na.
Sige na!
Ina!
Hinga nang malalim.
Isa pa.
Buweno, mukhang okay ka naman, kahit di mo nararamdaman.
Bakit dudukutin ng kung sino ang kanyang ina?
Dr. Watson, ano ang gagawin ng kuya ko?
-Hinga. -Aray.
Doktor ako, hindi detektib.
Alam mo, noong kalilipat ko lang,
di niya alam ang gagawin sa akin. Umasa akong magiging magkaibigan kami,
kaya tuwing oras ng meryenda, naghahanda ako ng bandeha
at tinatanong siya tungkol sa kaso niya.
At araw-araw, hindi niya alam kung paano sasagot.
Iisipin mong banta sa kanya iyong tsaa.
Di niya maintindihan kung bakit ako interesado.
Araw-araw, sinusubukan ko.
At sa wakas, naisip ko, "Di ka na masaya, John. Bitawan mo na."
Isang araw, nakaupo ako sa tabi ng apoy,
tinatapos ang trabaho ko,
at dumating siya na may dalang tsaa.
Pangit ang lasa.
Oo, napakaraming gatas.
Naparami nga.
Ngunit umupo siya, at unang beses siyang nagkuwento tungkol sa kasong hawak niya,
at labis akong naging interesado roon.
Ano ang sinabi niya?
Sa amin na lang iyon, at ng talaarawan ko.
Ngunit
tinanong mo ako…
tungkol sa sasabihin ni Sherlock kung narito siya?
Wala siya rito. Ngunit narito ka.
Iniisip niyang magkasingtalino kayo.
Mahal na doktor, sana tama siya.
Subukan mo, Enola.
Kausapin mo siya.
Kumusta?
Sa tingin mo, sila rin ang kumuha kay Sherlock?
Sigurado ako roon.
-Bakit nila kukunin ang aking ina? -Di ko alam.
Ngunit aalamin ko.
Alam kong kaya mo siyang hanapin, ngunit di siya kasinglakas ni Sherlock.
Namuhay siyang laging… protektado.
Kailan mo siya huling nakita?
Iniwan ko siya nang alas-nuwebe. Binati ko siya ng magandang gabi.
Pinagaan niya ang loob ko.
Mas magiging maayos ang lahat pagsapit ng umaga.
Nakapantulog siya, Enola.
Di na ako mag-aaksaya ng oras.
Hihingi ako ng tulong sa brigadyer.
Ano ang sasabihin ng kuya ko?
Di aalis ng kuwarto ang isang ginang nang mag-isa sa oras na iyon.
Matutulog na siya.
Tinangay rin ako mula sa kuwarto ko.
Malaki ang isinugal nila para makabalik.
Tapos may sunog pa.
Iisang tao lang ba ang nasa likod ng pagdukot, pagpatay, at panununog?
Mali ang tanong mo.
Balikan mo.
Bakit nagpasimula ng sunog ang nandukot?
Mismo.
May hinahanap ang nandukot.
Ngunit kung ano man iyon, hindi niya nahanap.
At kung di mo mahanap ang isang bagay…
Sunugin lahat para di rin makita ng iba.
Mag-isip ka, Enola.
Huwag kang magkakamali, buhay ko ang nakataya.
At baka pati sa iyo.
Mga medalya.
Sino ka?
-Uy, dahan-dahan. -Sino ka?
Bakit ka narito?
Di ko sasabihin.
-Nasaan si Sherlock Holmes? -Di ko alam.
-Nasaan siya? -Di ko nga alam.
-Saan mo siya dinala? -Wala akong dinala.
Natitiyak ko sa iyong desperado na ako.
Uy. Kalokohan iyan.
At hindi ka hangal.
Iyan ang kahangalan.
Uy.
Aba!
-Ikaw… -O, binibini.
Sige—
Sa tingin ko dinukot ni Propesor Adeline Rathe ang kuya mo.
Wrath.
-Sino siya? -Ano?
Nasaan siya?
Sinusundan kita
sa pag-asang makikita mo siya na di ko nagawa.
Isa siyang multo, at malupit siya.
Nakikinig sa kanya ang gobernador.
May isang taon na mula nang lumitaw siya. Wala kaming tiwala sa kanya.
Kinuha niya ang kuya ko at si Lady Tewkesbury?
Pakibitawan ako.
Sino ka?
Ako si Mikiel Mizzi ng Partito Anti-Riformista,
at naniniwala kami sa malayang Malta. Nais naming makawala sa paghahari ninyo.
Sa pangwawasak ninyo.
Sa paggamit sa aming hukbo para sa laban ninyo,
walang pakialam kung mabubuhay sila o mamamatay.
At sa pangangailangan ninyong kontrolin ang bansang wala kayong alam.
Kilala kita, Enola Holmes.
Magaling kang detektib.
Naniniwala akong ang kuya mo—
Kapag nahuli ako ng pulis, matagal akong ikukulong. Aalis na ako.
-Hindi, mag-usap tayo. -Kakailanganin mo pa ako.
-Ikaw rin. -Dito ka lang.
-Magkikita pa tayo. -May tanong pa ako.
Babantayan kita. Paalam, Enola.
VALLETTA, KABISERA NG MALTA
PULIS
Kilala ka namin, Bb. Holmes.
Malaki ang naitulong sa amin ni Inspektor Lestrade.
Sinabi naming nanggulo ka. Sabi niya, ganyan ka talaga.
Paanong nanggulo?
May nakakita sa iyo sa tabi ng bangkay sa lugar ng krimen.
-Binaril iyong tao mula sa taas. -Ang bangkay na di mo iniulat.
-At nakita ka namin— -Tinyente, nawawala ang kuya ko.
Nawawala ang magiging biyenan ko. Detektib ako,
at hinahanap ko ang babaeng responsable sa lahat ng ito.
Sinong babae?
Si Propesor Adeline Rathe.
Bakit interesado ka kay—
-Tinyente Indri. -Opo, Gobernador.
-Mukhang nagkamali ka. -Senyor, pa—
Narito ka para sa sa mga krimen sa Malta. Ingles si Enola Holmes.
-Mas nakatataas siya sa iyo. -Senyor.
Hindi ako mas nakatataas—
Senyor, narito siya para sa kriminal na imbestigasyon.
-Di ako naniniwalang— -Wala akong pakialam, Tinyente.
Binibining Holmes, maaari ka nang umalis.
Binibining Holmes, patawad muli sa maling panghuhusga namin sa iyo.
Salamat sa mga tulong mo.
-Malaking tulong ka. -Oo naman, senyor.
Ano ito?
Ito ang karnabal tuwing tag-init.
-Ang saya. -Di ko rin gusto iyon, gaya mo.
Ganoon sila sa mga tagarito?
-Ganoon ang sistema. -Palpak ang sistema.
Bakit ayaw niyang makipag-usap ako sa tinyente?
At ito, nakita ko ito sa kuwarto ng iyong ina.
Kanino ito?
Mga medalya ito ng aking ama sa gera. Baka regalo ito para sa kasal?
Enola?
Ano ang tinitingnan mo?
Enola?
Wrath…
Nakikinig ang gobernador.
Enola.
-Aalis na ako. -Enola—
Sasama ba ako?
Kausapin mo ang tinyente. Alamin mo ang alam niya.
Uy!
Sandali.
Huwag.
Sandali!
Tao po.
Di mo dapat ako sinundan.
Ikaw si Propesor Adeline Rathe?
Hindi.
-Hinahanap ko ang kuya ko. -Nagkamali ka.
-Matutulungan kita. -Papatayin ka niya.
-Nino?
Sino siya?
Sabihin mo. Pakiusap, sabihin mo.
Na naman.
Naku.
-Sino siya? -Papatayin ka niya.
Naririnig lahat.
Di pinansin nang ilang taon.
-Pinaglalaruan sila. -Laro lang lahat.
-Siya ay… -Nagsasaya.
Siguro sumayaw ulit tayo.
Palabasin nating nakatakas ka, Propesor.
Moriarty.
Ang talino mo, Enola Holmes.
Tigil!
Nasaan ang kapatid ko? Patay na ba siya?
Patay na ba siya?
Hindi pa.
Masaya akong buhay siya.
Ngunit nawalan na siya ng pag-asang ililigtas mo siya.
Bakit ka narito?
Hindi ba't maganda ito?
Gumagawa ang Britanya ng sistemang imburnal para sa Malta.
Magandang taguan ito.
At siyempre, may kasalan.
Sa dami ng anunsiyo sa diyaryo, parang inimbita mo na rin ako.
Ang kalungkutan sa mukha niya sa paghihintay sa iyo.
Nagdalawang-isip ka ba, Enola?
Baka karapat-dapat siyang magdusa.
-Narito ka para sirain ang pamilya ko. -Bukod sa iba pang bagay, oo.
Mas mabagal ka pa kesa sa inasahan ko, Detektib Holmes.
Huwag!
Lumayo ka sa anak ko!
Ina! Bitawan mo ako!
Eudoria Holmes.
-Ang saya. -Hindi.
Ako ang masaya.
Pinahihirapan ako ng mga anak mo.
Pinahihirapan din nila ako.
-Ayos ka lang? -Oo.
Wala na siya.
Ako ito.
Malaking kalokohan ang gulong ito.
Malaking kalokohan na narito ka, Ina.
Tatalikuran mo ako?
Oo.
Dahil may gagawin ako.
Nawawala ang kuya ko, ang magiging biyenan ko, at…
Matagal kang nawala.
A…
Naparito ako para sa kasal mo.
Pugante ako. Di ko maaaring ipagsabi.
Kaya nais mong panoorin nang palihim ang kasal ko, at babalik ka sa London?
Mas romantiko diyan ang naisip ko.
Ano ang naisip mo?
Nais kitang makitang naglalakad papunta sa altar.
Nais kitang
makita.
-Maaari na ba tayong magyakap? -Ina.
May iba pa akong kailangang ayusin.
Ang pagdukot sa paborito kong anak.
Paborito?
Kilala mo si Sherlock? Magaling sa labanan at matalino.
-Nasa iyo na kung mahahanap mo siya. -Tingin mo wala akong kakayahan?
Kabaligtaran. Tingin ko napakahusay mo.
Isang payo lang.
Kasingtalino ni Moriarty ang kuya mo.
Kaya tingnan mo kung ano ang nasa harap mo,
ngunit huwag mong kalimutang tingnan ang nasa likod ng nasa harap mo.
Kasingtuso ng gumawa ang palaisipan.
Isulat mo iyon.
Kaya mong itali iyan?
-Ano ang itsura ng trahe de-boda mo? -Nasira na.
At bakit wala ka sa simbahan?
Itanong mo iyan sa susunod.
Wag kang malungkot, mahal. Nalaman mo ang pinakamahalaga.
Buhay si Sherlock.
Buhay sila pareho?
Oo.
Lahat iyon ay kagagawan ni Moriarty?
Oo.
-Mula umpisa. -At muntik ka nang mamatay?
Nahulog ako sa bitag niya. Dalawang beses, Tewkesbury.
-Di ako ganoon. -Matapang ka.
-Kaya ko ito. Ayos lang. -Sige na.
Pakiusap.
Ba…
Bakit ang bait mo sa akin?
Kasi pinili kong maging ganoon.
Ikaw na lang ang natitira sa akin, Enola,
at ayaw kong mawala ka.
Kubol na paliguan ba iyon?
Ano?
Enola, ano— Hubarin mo ang sapatos mo. Madudulas ka.
Di pa ako nakapasok sa ganito.
Para lang makaligo sa dagat ang babae.
Lalangoy ba tayo?
Nananabik ako sa iyo.
Ako rin.
Hindi ba kita pinilit sa kasal na ito?
Hindi.
Di ko sinabing kailangan mo akong pakasalan, hindi ba?
Noong pumayag ako,
pumayag ako sa iyo.
Tapos parang lahat ng tao, nakikialam na
sa dapat kong sabihin at ikilos at dapat kong imbitahan at…
-Oo. -Naramdaman kong di ako sapat.
Ngunit hindi ako nagduda sa iyo.
Hindi kailan man sa pagsama sa iyo, o pagbibigay ng sarili ko sa iyo.
Patawad.
Alam kong nasaktan kita nang husto.
Salamat.
Inom.
Masasanay ako rito.
Painumin mo siya.
Paiinumin ko siya pagkatapos mo.
Sabi ko nga,
masaya ito.
Bakit di mo sabihin sa akin kung ano ang plano ko?
Nag-iwan ako ng mga pahiwatig.
Oo.
Pumunta ka sa Malta, isang taon na ang nakaraan.
Baka inutusan ka ng makapangyarihan
na nakipagkasundo para sa maagang paglaya mo.
Pinlano mong dalhin dito ang kapatid ko at ang kasal niya.
Di ko alam kung paano.
Ngunit nakamamanghang nagawa mo iyon.
Baka dapat mong tanungin ang kaselda mo.
At kung gaano ka kadaling manipulahin, Lady Tewkesbury.
Nais mo ng kakaibang kasal.
Saan nga pala kayo ikinasal ng asawa mo?
Sa Malta.
-Henyo. -Mataas na papuri iyan mula sa iyo.
Pagdating namin sa isla, ikaw ang nagpasimula ng lahat.
Dinukot mo ako para pakilusin si Enola.
Pinain kita para mapakilos siya.
-Bakit ko gagawin iyon? -Dahil alam mong may pakialam siya.
At di iyon ang tanong.
Kumilos si Enola nang maayos.
Ginagawa niya lahat para ayusin ang sitwasyon, samantalang ikaw…
May silbi ba iyan sa iba? Wala. Di ka kumikilos para sa iba o sa kanila.
Akala nila may silbi ka, ngunit binibitawan mo sila
kapag nagamit mo na sila.
Ganti ba iyan?
Hindi.
Masyadong mababa para kay Propesor Moriarty.
Nasabi ko bang nakita ko ang iyong ina?
Pinasabog niya ang koreo at nagdiwang ka.
Hindi.
Ngunit ako na nagnakaw sa mga tiwali, pinanood mo akong makulong.
Galit ito sa amin.
Galit ako sa pagkukunwari.
Naiinip ako sa iyo.
Maingat ka sa pagbibigay ng teorya mo. Higit pa roon ang inasahan ko.
Sumunod ako sa iyo. Nangako kang bibigyan siya ng tubig.
Oo nga.
Kaunti lang ang kailangan ko sa iyo…
at mas kaunti sa kanya.
Huwag kang mag-alala.
Di ako gaanong nauuhaw.
Huwag kang mag-alala, Lady Tewkesbury.
Magtatagumpay si Enola.
Si Moriarty ang may gawa ng lahat.
Ngunit bakit?
Narito ka para sirain ang pamilya ko.
GALIT
Gaganti ka sa amin?
Napakasimple para sa kanya, hindi ba?
Magkasingtalino sina Moriarty at ang kuya mo.
Tingnan mo ang nasa harap mo,
ngunit huwag mong kalimutan ang nasa likod ng nasa harap mo.
Marami pang dapat alamin dito.
Ngunit ano?
Enola, gising ka?
-May naisip ako. -Ano?
Ang babaeng nakalila…
Diyos ko, di mo kakayanin ang pamilya ng mapapangasawa mo.
Binigyan ako ng arinola, akala niya katulong ako.
Ina.
Aba, ang manugang ko.
Muntik na. Kayo na ulit?
Tama ka. Mahirap tanggapin ang pamilya ko.
-Earnest. -Tewkesbury.
Eudoria Holmes.
-Isang karangalan ito. -Gusto ko siya.
Gusto mo ba ng arinola?
Oo, sige.
Ngayon, anak, may nakita ka na bang maaari nating pagsimulan?
Ubos na ang morphine at benda. Pagod na ako.
Malapit na ba nating mahanap si Sherlock?
Ikaw siguro si Dr. Watson.
Eudoria Holmes.
Ikinagagalak ko.
Dalawang guwapo sa kubol. Napakasuwerte natin.
Nais mo bang sabihin lahat ng naiisip mo?
Oo.
Dr. Watson, pakiramdam ko malapit na tayo kay Sherlock,
ngunit wala pang malinaw na direksiyon, kailangan kong mag-isip.
-Mas mabuting iwan ka muna namin. -Oo, salamat.
Kapag nag-iisip si Sherlock, nais niya ng tahimik.
Oo, nakakabagot si Sherlock.
Di makasasama kay Enola kung may kaunting usapan.
-May— -May naisip ako.
-Tatlong lalaki. Parang unos. -Kumusta?
-Patawad. Nasa malapit lang ako. -Hindi, nakikinig ka.
-Alam ba ninyong maingay kayo? -Sino siya?
Ako si Mikiel Mizzi ng Partito Anti-Riformista.
-Na— -"Makawala sa paghahari."
Nais mo ng malayang Malta.
-Nais kong umalis lahat. -Hindi maaari.
May nakalimutan ka.
Ang babaeng nakalila. Ang sombrero niya.
Galing iyon sa Garrett & Co. Iyon ang uso ngayong taon.
Mabuti iyon.
Oo, iyon— Patawad, sombrero iyon ng nakatataas sa lipunan.
Malaki ang ginastos para maisama siya sa marangal na lipunan.
Para sa akin, hindi siya ang pumapatay para kay Moriarty o ang sundalo niya,
kundi espiya ni Moriarty.
Maganda iyan, Tewkesbury.
Kung malalaman natin kung sino ang tinitiktikan niya,
kung nagtatrabaho nga siya kay Moriarty,
baka mas madaling masagot ang tanong sa motibo niya.
Mag-iisip ako.
May kausap siyang dalawang lalaki bago ang karnabal.
Isa ang gobernador,
pero iyong isa, nakasuot ng maskarang soro
at mga medalya.
Ang brigadyer.
Bakit siya makikipag-usap sa espiya ni Moriarty?
Tewkesbury, nasaan ang mga medalyang binigay ko sa iyo?
Ito ang suot niya.
Kapareho ng suot ng sundalo sa salusalo.
…maaari ba kayong tumayo?
-Afghanistan. -Galing iyan sa Digmaang Anglo-Afghan.
Ibinigay iyan sa mga nakasaksi sa Labanan sa Khost.
Khost.
Lumaban si Ama kasama ang ninong ko sa Khost.
-Ang brigadyer? -Kausapin natin siya.
Paano natin siya kakausapin?
PUNONG HIMPILAN NG HUKBO NG BRITANYA
Tayo!
Laging abala ang mga sundalo ngunit wala silang sinasabi.
Dito ang opisina ng brigadyer. Sumunod kayo, mga ginoo.
Hindi, kailangan nating gayahin ang ginawa ni Moriarty.
Kailangan nating maging tuso.
Sino rito… ang magaling doon?
Parating na.
-Ayan. -Mas madali ito noong bata pa ako.
Heto. Sige, halika na.
Dapat mauna ka. Susunod ako bilang utusan mo.
Hindi, bakit?
Di ko maipaliliwanag ang mga kolonya sa kolonisador.
Sa kasamaang palad, walang makauunawa rito
sa lalaking mula sa bansa niya na kasama nating naglalakad.
-Ina, ano ang plano? -Aasta tayong alta. Kumalma ka.
-Ngayon kayo mag-uusap? -Oo, ngayon. Dahil importante ito.
May dala kang plano ng gusali?
Patawad, senyora. Ano ang nangyayari? May maitutulong ako?
Paumanhin.
Oo, kailangan kita. Maaari mo kaming isama sa silid ng mga rekord?
-Rekor… -Silid ng mga rekord.
Oo. Pinadala ako ng brigadyer.
Brigadyer Sampson.
Para sorpresahin ang asawa ko, si Koronel Remington.
Remington.
Koronel Remington.
Di ko siya kilala.
-Talaga? -Hindi.
Sigurado ka ba riyan?
Oo, senyora, kilala ko siya.
Nais mong samahan ko kayo sa silid ng mga rekord?
Mabuti.
Huwag kalimutan na namuhay siya bilang lady bago tumakas.
Patawad, wala akong balita sa iyong ina. Ngunit ramdam ko ang pag-aalala. May—
-Lahat ng tao ko, naghahanap. -Salamat sa pagsisikap mo.
Iba ang sadya ko rito, senyor.
Tatanungin sana kita tungkol sa siyudad na Khost.
-Oo, Khost. Oo, tingin ko, alam ko iyon. -Kasama mo ang aking ama roon.
-Sa Digmaang Anglo-Afghan. -Khost, naaalala ko iyon, oo.
Patawad. Ang bastos ko. Sino ka?
Dr. Watson, senyor. Kapitan Watson. Naglingkod ako sa Ashanti.
Mahirap na panahon.
Opo, senyor.
Ayos ka lang ba, mahal?
Bilisan natin bago siya magising.
Saan tayo magsisimula?
Magbabasa tayo, mahal.
Magbabasa tayo.
Anumang may kinalaman sa Khost o sa Digmaang Anglo-Afghan.
Matagal akong kinausap ni Lord Tewkesbury, Sr. tungkol sa Khost.
-Kilala mo si Peter? -Oo.
Sinabi ni Peter na nais niyang maging parte ng solusyon ang anak niya.
Hindi ako natutuwa sa tono ng usapang ito.
Humihingi kami ng tulong sa iyo.
Pakiramdam namin, may banta sa mga taga-Malta.
At kailangan naming malaman kung ano ang alam mo
sa nangyari sa Khost.
May mga bagay na di mo kailangang malaman.
Alam ko kung ano ang maaaring mangyari sa labanan.
Mga hangganang maaaring tawirin.
Ang doktor ng hukbo, kahit sa ranggo ng kapitan, di nauunawaan ang pasya—
Trabaho kong kunin ang patay sa labanan.
Sinagupa ko ang mga bala. Tinanggap ko iyon.
Walang duda, alam ko ang mga kahihinatnan.
Khost.
Nahanap ko na.
Tingnan ninyo.
Nasira na ang mga dokumento.
Oo, punit ang mga pahina.
Kung ano man iyon, mas malalim iyon sa inakala natin.
Tingnan ninyo ang mga nakaukit.
Maaari kong sundan ulit ito.
Ina, may lapis ka ba?
Salamat.
Huwag!
Ayos lang siya.
May nakita ka?
May mga sundalong Briton at Maltese sa labanan.
"Tapos na ang misyon. Di mabilang ang mga namatay."
"Bayad-pinsala, isang toneladang gintong Afghan."
"Tinawag iyon ng mga lokal na 'paglilinis.' Pagnanakaw iyon."
May alam si Moriarty sa ginto.
Ngunit paano?
Tinyente N. Smith.
Siyempre.
Siya ang tao niya sa loob.
Nakakikilabot ito.
Bihira tayong makakuha ng sagot na nais natin.
Sige, mahal ko.
Kaming mga kriminal, nadala ka na namin sa kaya namin.
-Lapis? -Oo.
Sige na. Maghasik ka na ng lagim.
-Tewkesbury! -Naku!
Nagnakaw sila!
Nagnakaw sila. Nagnakaw sila sa Khost.
-Ano ang sinasabi mo? -Kilala ko siya at ano…
Pumatay sila ng mga inosente, nagnakaw ng ginto sa dambana sa Afghanistan.
At ginawa nila iyon sa utos ng gobyernong Britanya.
Dinala nila iyon dito sa Malta at itinago.
Totoo ba iyon?
Oo.
Senyor, mabuting tao ang aking ama. Alam mo iyon.
Sige, sabihin mo…
mabuting tao siya.
Sa gera, may bagay na higit pa sa moralidad ng kabutihan.
Ano ang sinasabi mo?
Hindi nagkasundo ang gobyerno ng Britanya at ang armadong puwersa.
Pinilit kaming magbawas ng gastos. Ngunit di iyon kayang bawasan.
Gera iyon.
Kaya nagpasya na ayusin ang lahat sa…
Pagnanakaw?
-Pagpatay? -Hindi, paunang bayad-pinsala iyon.
Nakagawian iyon pagkatapos ng gera
para sa gastos at pinsala sa atin.
At paano ang pinsala sa kanila?
Dapat maintindihan ninyo na para sa imperyo ang laban.
At nagkaroon ng ilang maling kalkulasyon.
Maling kalkulasyon?
Maling kalkulasyon? Nasaan ang dangal mo?
Paumanhin, senyor, ano ang naging papel ng aking ama rito?
Inutusan ba siyang gawin ito?
Mahal ka ng iyong ama. Mahal na mahal.
Siya ang nasa likod…
ng operasyon.
-Paumanhin. -Tewkesbury.
Patawad.
Ako na.
Sundalo rin ang aking ama.
Tapat na lingkod ng British Raj.
Mahal niya ang Korona. Naniwala siya sa karapatan nitong pamunuan ang India.
At akala ko tama siya. Bata pa ako noon.
Siya ang tinitingala ko.
Iyong ginto, ano ang nangyari roon?
Alam mo ang mangyayari kina Lady Tewkesbury at Sherlock
kapag di ka nagsalita?
Dinala rito ang ginto.
Bakit?
Para palabasin na sa Malta iyon natagpuan,
o kinuha.
Ngunit hindi na iyon bumalik sa Britanya. Tama ba?
Nakonsensiya si Peter.
Umabot pa ako sa Ashanti bago ko naisip ang pinsala sa amin ng Korona.
Kung paano kami naging malupit sa mga tao.
Bigla ko iyong nakita nang malinaw.
Siguro nakita ko siya nang malinaw.
Pagbalik namin sa Malta,
hinintay niyang makababa ang mga tao, tapos pinalubog niya ang barko
at sinabing lumubog din ang ginto.
-Dapat ibinalik niya ang ginto. -Hindi.
Hindi, mahal, di aamin sa kasalanan ang Imperyong Britanya.
At ang kahihiyan…
Galit na galit ang mga pinuno namin, kaya…
Natakot kami para sa trabaho namin, kaya…
Sinisi namin ang mga sundalong Maltese sa yunit namin, sabi namin rebelyon iyon.
Hinayaan naming silang masisi sa nawawalang ginto.
Ginawa tayong lahat,
ngunit ang katotohanan ang humuhubog sa atin.
Higit pa sa mga bayani natin.
Higit pa sa mga ama natin.
Akala ko, dakilang tao ang aking ama.
Maraming nalilito sa kahulugan ng kadakilaan
at naliligaw sila sa proseso.
Pero ang ganoong kasamaan…
di ko mapagagaan ang loob mo, Lord Tewkesbury.
Ang masasabi ko lang, hindi mo siya kailangang gayahin.
Nasaan na ang ginto?
Hindi ko alam.
Ayaw niyang akuin ko ang responsibilidad. Sabi ni Peter, ginto iyon ng pirata
at ayaw niyang madungisan ako, at ako…
Ginto ng pirata?
Kita mo iyong kuweba?
Sabi niya noong bata ako, may nakatagong yaman sa loob.
Siyempre.
Kay Moriarty, di lang isa ang usapin.
Bakit di ko makuha ang parte ko sa kayamanan mong galing sa masama
at parusahan ka rin?
Gusto niya tayong saktan, ngunit gusto rin niya ang nakaw na yaman.
Alam ko kung nasaan ang ginto, at di niya alam.
Sino?
-Kasingtuso ng gumawa ang palaisipan. -Kasingtuso ng gumawa ang palaisipan.
Bakit di ko nakita iyon?
Dapat alam ko na nang pagtangkaan niya akong patayin.
Dapat pinatay na niya ako.
Mapoprotektahan sana ang pagkatao niya.
Oo, makakatulong iyon.
Walang silbing habulan iyon. Walang silbing gawa-gawang habulan.
Naglagay siya ng bitag, at nahulog kami roon.
Wrath.
Ang mga natuklasan. Ang pagdukot kina Sherlock at Lady Tewkesbury.
Ang sunog sa hotel.
Di ko na maintindihan ang nangyayari.
Di na ako magugulat kung siya ang may gawa
sa mga bakas ng Morse code sa salamin niya.
Ang ama ni Tewkesbury lang ang nawawalang piyesa.
At… alam niya ang Khost, at kilala niya ang ama ni Tewkesbury.
At alam niyang mahal ako ni Tewkesbury.
Si Tewkesbury ang makapagsasama sa akin.
-Sa akin? -Tama.
At ikaw ang makapagsasama sa akin sa kinalalagyan ng ginto.
Siya ang nagdala sa atin dito.
Tewkesbury.
Tewkesbury, nalutas ko na ang kaso.
Talaga?
At may plano ako.
Naghanda na ng bitag si Moriarty, at kailangan kong pasukin iyon.
MAY KAYAMANAN DITO
Naiisip mo ba ang naiisip ko?
Oo.
Pinapanood niya tayo, pero di pa niya alam kung nasaan ang ginto.
Dadalhin ko siya roon. Alam mo ang gagawin. Dito ka lang.
Paano kung nagtatago siya sa kuweba?
Dr. Watson,
maganda ang planong ito.
Kung naroon siya, haharapin ko siya.
Sana palarin ka.
Umalis kayo!
Dr. Watson?
Patawad.
Nasaan ang kuya ko?
Pakakawalan ko siya kapag nakuha ko ang kailangan ko.
Paano kami magtitiwala sa iyo? Dalawa na ang pinatay mo.
Lagi kang mapagmataas.
Poprotektahan mo ba ang ginto na may bahid ng dugo?
Dumungis sa iyo,
at dumungis sa batang may maruming apelyido na muntik mo nang pakasalan.
Ngunit ano naman ang mayroon sa pangalang Holmes?
Ano kayang pribilehiyo ang naroon?
Asukal? Galing sa Jamaica?
Seda o bulak mula sa India?
Kaunti lang ang pangalang Briton na di nabahiran
ng sakit ng imperyo.
May 20 pang kahon sa loob.
Ayan. Nasa iyo na ang ginto.
Nasaan na ang kuya ko?
Ikaw at ang puso mo.
Akala mo ba basta-basta ko na lang ibibigay sa iyo ang kuya mo?
Hindi ko hahayaan na sirain ninyo ng kuya mo ang plano ko.
Huli ka na naman, Binibining Holmes.
Sigurado ka ba riyan?
Napaliligiran ka na!
Hindi lang ikaw ang may kaibigan sa Malta, Propesor.
Ibaba ang mga armas!
-Ngayon na! -Enola!
Huwag!
-Huwag! -Enola, sandali!
Yah!
Tulong!
Narito kami!
Mahal kita.
Gustong-gusto niyang lumaban.
Sherlock!
Pakawalan mo siya, Enola!
Sige.
Okay. Sige.
Patawad kung masakit ito.
-Hindi. -Babalik ako. Hinga.
Ayan!
Hindi.
Hindi!
Ang pangit ng katapusan kung babarilin kita.
Pinain mo ako.
Pinahanga mo ako.
Pinadali mo lang.
Hindi ka katulad ng kuya mo.
Wala siyang ipinakikita sa akin.
Ngunit ikaw?
Napakaemosyonal mo!
Nagiging emosyonal ka.
Kauna-unawa iyon, ngunit hindi kailangan.
Naiintindihan ko iyon…
at kailangang-kailangan.
Ilang araw.
Sherlock, huwag.
Sabihin mo…
kung bakit di dapat.
Hindi tayo ganyan.
Di iyan ang pinaniniwalaan natin.
Kung ibibigay natin siya sa pulis, tatakas lang siya ulit.
Hahabulin niya ulit tayo.
At lahat
ng kaguluhang ito, mauulit lang.
At mauulit.
Tumahimik ka!
Sherlock, tingnan mo ako, pakiusap!
Huwag mong gawin iyan.
Mag-isip ka.
Nagiging emosyonal ka.
Sinabi sa akin na ibabalik si Moriarty sa Inglatera
na walang tsansang makatakas.
Ibabalik naman namin ni Dr. Watson ang ginto sa Afghanistan
para isauli sa pinagnakawan.
Salamat kay Lord Tewkesbury, ako ang inatasang mag-imbestiga.
Kakasuhan namin lahat ng sangkot sa krimen sa Malta.
Inilantad ng mga ginawa ni Moriarty ang isang malaking pagkakamali.
Baka dumating na ang oras para makalaya ang Malta sa Britanya.
Oo.
Oo, baka tama ka riyan.
Sana maintindihan mo kung bakit ko ito gagawin.
Ipagmamalaki ka ng ama mo.
Oras na ba?
Para sa reyna at bansa
at lahat ng kahulugan noon.
MGA OPISYAL NG BRITANYA, IKINULONG
PAGTATAKIP NG HUKBO, IBINUNYAG
MGA SUNDALONG MALTESE, PINAWALANG-SALA
Naging matapang siya.
May katatagan siya paminsan-minsan na hindi ko taglay.
Nakita iyon ni Moriarty at sinubukang pigilan.
Salamat.
Ngunit, sa tingin ko, hindi siya nagtagumpay.
Sabihin mo.
Ang mga talaan mo.
Hindi sila madaling basahin.
Sa tingin mo, may pag-asa akong mabasa iyong sa iyo?
Magkapatid tayo,
ngunit ang mga talaan natin, gaya ng utak natin, sarili natin.
Oo nga.
At ang utak mo, Enola,
talagang hinahangaan ko.
Salamat.
Salamat sa lahat.
Dahil…
Nakalimutan ko ang sarili ko.
Naalala mo rin agad.
Akala mo, alam mo na ang takot,
tapos biglang
nasa madilim kang lugar
kasama ang di mo kayang protektahan.
Naroon si Dr. Watson, lumaban din siya para sa iyo.
Mabuti.
Mabuting tao siya.
At si Tewkesbury, higit pa sa inakala ko.
Oo. May silbi siya.
-At si Ina, siyempre. -Siya, di ako sigurado.
Iyong sinabi ko
noong nagtalo tayo.
Ayos lang. Kalimutan na natin iyon. May nasabi akong di ko sinasadya.
Enola.
Isa kang Holmes.
Ngunit di ko nasabi…
na…
higit ka pa roon.
Baka nga
espesyal ka.
Ngunit di ko alam kung kailan ka tumanda.
Tumatanda ako bawat araw.
Oo.
Oo nga.
Ayaw kong pakasalan ang magiging Lady ng Tewkesbury…
Ngunit nais kong maging asawa mo.
Ayaw kong kunin ang apelyido mo.
Ako rin. Labis na nadungisan na ang apelyido ko.
Hindi, ang ibig kong sabihin, iyong titulo mo.
Isusuko ko na ang titulo ko.
Inaayos ko na ang pagbibitiw ko.
Di na ako magiging lord.
Sigurado ka?
Gagamitin ko ang apelyido ng lahi namin, Tebbity-Gore.
Tebbity…
-Tebbity-Gore? -Tewkesbury ang unang pangalan ko.
Biskonde Tewkesbury, ang Markes ng Basilwether.
Ngunit oo, Tebbity-Gore ang tunay kong apelyido.
Ayaw mo, hindi ba?
Paborito ko ang Tewkesbury.
Ngunit ayos lang.
Nais ko lang na ika'y maging ikaw
at ako'y maging ako.
Enola Holmes.
Earnest Tebbity…
Ang hirap sabihin.
Pangit, hindi ba?
Maganda ba para sa iyo?
Nagkamali ako sa sinabi ko sa simula ng kuwentong ito.
Mukhang hindi ko naintindihan iyon.
Di sa kasal nagsisimula ang magagandang kuwento.
Hindi.
Doon sila nagtatapos.
-Ang ganda mo. -Salamat.
-Nagustuhan mo bang ikasal? -Mali ang pinakasalan ko.
Sa tingin ko, tama ang pinili mong makasama.
At ngayon,
sa diwa ng magandang pagsasama,
ang regalo mo sa kasal.
Naku.
Naisip ko ang mga alahas, at mga libro,
at mga pinta, mga bulaklak,
at napagpasyahan ko…
Kumusta?
Ako ito.
Edith. Ano ang ginagawa mo rito?
Nagpadala ng telegrama ang iyong ina. Sinabi niyang pumunta ako rito.
Kahit maliit siya, matapang siya.
Ang pangalan mo…
Enola.
Ma…
Masaya ako
na di ka nalimitahan noon.
Oo, "alone" ang kabaliktaran.
Sumpa iyon para sa nag-iisa mong anak na babae.
Mahal ko ang pangalan ko, Ina. Mahal ko ang buong pangalan ko.
Enola Eudoria Holmes.
Holmes pa rin ako.
Nakalulungkot, mahal, ngunit lahat tayo, may bahid pa rin niyan.
Magkita tayo sa baba.
Ako si Biskonde Tewkesbury, ang Markes ng Basilwether.
Isa kang hangal.
Maaari ba tayong magsama?
-Ayaw yata ng mga tao sa atin, ano? -Oo.
Basta't magkasama tayo.
Tingnan mo ang aking mga mata. Laging nariyan ang ritmo.
Ramdam ko iyon.
Ano ang mensahe mo sa pamaypay sa sayawan?
Ibig sabihin noon, mahal kita.
May ibibigay ako sa iyo.
Enola, naintindihan mo ba ang sinabi ko?
Mahal mo ako. At mahal din kita.
Uy! Huwag muna.
Simulan na natin.
-Kumusta? -Kumusta?
Ako si Mikiel Mizzi ng Partito Anti-Riformista.
Naniniwala kami sa malayang Malta.
Oo. Sige.
Nais naming makawala…
-Sige, makinig ka sa kasal. -Oo.
O, mahal ko.
Nakikita ko kung paano mo tingnan si Enola,
at kung paano ka niya tingnan.
Sana maging masaya kayo.
-Salamat. -Mahal kita.
Buweno.
Sige.
Mga minamahal,
bagong pamilya,
pagbati.
Nagtipon tayo ngayon
para sa pag-iisang dibdib nina Earnest at Enola.
Simple lang ang seremonya
dahil hindi ko kabisado ang pinagmulan nito.
Ang singsing. Nasaan ang mga singsing?
Narito.
Salamat, senyor.
Sige. Handa na?
Oo.
Earnest,
aalagaan mo ba si Enola?
Sasamahan mo ba siya? At mamahalin mo ba siya
gaya ng nararapat?
Maaari ba siyang mauna?
Mas komplikado siya pagdating sa bagay na ito kaysa sa akin.
Oo nga.
-Enola… -Nais kong mapasakanya.
Mabuti. Dahil nais ko ring mapasakanya.
Buweno,
sa kapangyarihang walang nagkaloob sa akin,
idinedeklara kong mag-asawa na kayo.
Maaari mo nang halikan ang iyong asawa.
ANG POOT NI ADELINE 1863
Adeline Rathe.
-Wrath. -Adeline Rathe.
Adeline Rathe.
Nagsalin ng Subtitle: Lea Torre